ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1899

“เถาจื่อ หานอวี้ วันพรุ่งพวกเจ้าไปลงทะเบียนเสีย!”

เซียวหลินเทียนทำการตัดสินใจและกำชับว่า “ลงทะเบียนในชื่อของน้องสาวข้า!”

“เผยอวี้ ฉินซาน พวกเจ้าสองคนก็ไปลงทะเบียนสาขาที่ตนเองชื่นชอบด้วย พวกเจ้าทั้งคู่บอกแค่ว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าก็พอ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเขาทุกคนก็หัวเราะอย่างมีความสุข พลางพยักหน้าและจัดลำดับอาวุโสกัน

ให้เซียวหลินเทียนเป็นพี่ใหญ่ของทุกคน เถาจื่อเป็นพี่หญิงใหญ่ หานเหมยเป็นพี่น้องคนที่สาม และหานอวี้เป็นคนที่สี่

เซียวหลินเทียนได้บอกจุดประสงค์ของภารกิจให้พวกเขาทราบแล้ว เถาจื่อกับหานอวี้ต้องให้ความสำคัญกับฝั่งของสตรี

วันรุ่งขึ้น เถาจื่อและหานอวี้ไปลงทะเบียน และทั้งคู่ก็เลือกวิชาปรุงโอสถ

เนื่องจากก่อนหน้านี้พวกนางเคยตามหลิงอวี๋ไปจำแนกเครื่องยาสมุนไพรหลายชนิด ในความคิดของพวกนาง การกลั่นโอสถเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการผ่านการประเมิน

มีชั้นเรียนที่สอนการกลั่นโอสถเพียงสองแห่งเท่านั้น ดังนั้นเถาจื่อและหานอวี้จึงต้องลงทะเบียนเรียนคนละชั้นเรียนและเถาจื่อก็ได้ลงทะเบียนเรียนชั้นเรียนของหอโอสถซ่างกู่

เซียวหลินเทียน เผยอวี้และคนอื่น ๆ ก็ไปลงทะเบียนด้วย

เซียวหลินเทียนลงทะเบียนชั้นเรียนสายจอมยุทธ์ เผยอวี้ที่จ้องเสือดาวหิมะของหวงฝู่หลินตาเป็นมันได้ลงทะเบียนชั้นเรียนสายผู้อัญเชิญโดยมิต้องคิด ขณะที่ฉินซานลงทะเบียนชั้นเรียนสายนักสร้างอาวุธ

เพราะเซียวหลินเทียนมอบตำราวิชากลไกให้กับฉินซาน ซึ่งเขาพบมันในตำหนักใต้ดินของตำหนักปีกเงิน

ฉินซานรู้สึกสับสนในตอนแรกและมิรู้ว่าเหตุใดเซียวหลินเทียนถึงมอบตำราวิชากลไกให้กับเขา

แต่เมื่อฉินซานเปิดตำราดู เขาก็รู้เหตุผลที่เซียวหลินเทียนมอบตำราเล่มนี้ให้

ที่จริงแล้วตำราเล่มนี้มีวิธีการประดิษฐ์แขนกลด้วย ก่อนหน้านี้ฉินซานเสียแขนไปข้างหนึ่ง ทำให้จากที่เคยขุนนางฝ่ายบู๊ก็จำต้องเปลี่ยนมาเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น

เมื่อฉินซานเห็นแขนกลนี้ เขาก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที หากเขามีแขนกลเช่นนี้ เขาก็จะมิใช่คนไร้ประโยชน์อีกต่อไป

ฉินซานจึงลงทะเบียนสายนักสร้างอาวุธ เขาต้องการเรียนรู้วิธีการสร้างอาวุธและสร้างแขนที่มิอาจทำลายได้ให้กับตัวเอง

ฉินซานที่อยู่อีกด้านก็ยังกล่าวด้วยว่า “นายท่านอู่ ลองคิดดูสิ เมืองหลวงแดนเทพและตลอดเส้นถนนล้วนเต็มไปด้วยหมายจับค่าหัวของท่านหญิง ท่านหญิงฉลาดหลักแหลมปานนั้น นางจะใช้นามจริงลงทะเบียนได้อย่างไร!”

“บางทีท่านหญิงอาจจะปลอมตัวเหมือนกับพวกเราก็ได้ แม้จะเห็นใบหน้านาง พวกเราก็อาจจะจำนางมิได้!”

“ใช่ ๆ ๆ ครั้งก่อนที่หมู่บ้าน ท่านหญิงมิได้พูดออกเสียงข้าน้อยจึงจำนางมิได้ แต่เงาด้านหลังของนางดูคุ้นตามากข้าน้อยจึงได้กล้าลองเรียกชื่อของนาง!”

เผยอวี้ยังจำได้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านเมื่อครั้งก่อน

มิใช่ว่าเซียวหลินเทียนมิคิดถึงรายละเอียดเหล่านี้ เขาก็แค่กังวลมากเกินไปจนลืมนึกถึงไปชั่วขณะ

หลังจากได้ยินคำปลอบใจจากหลาย ๆ คน เซียวหลินเทียนก็พลันรู้สึกมั่นใจขึ้นมา การได้เห็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยปรากฏตัวถือเป็นข่าวดี หากจ้าวหรุ่ยหรุ่ยอยู่ที่นั่น หลิงอวี๋ก็คงอยู่มิไกล

“ทำได้ดีมากหานอวี้ จากนี้ไปพวกเจ้าควรจะใส่ใจกับเบาะแสทุกอย่างเหมือนที่หานอวี้ทำ และตามหาอาอวี๋ให้เร็วที่สุด!”

เซียวหลินเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกำชับว่า “ให้สือหรงส่งคนไปสืบดูว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยอาศัยอยู่ที่ใดข้าจะไปพบนางคืนนี้…”