ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1908

สีหน้าของเหมียวหยางเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาคุกเข่าลงพร้อมกับพูดเสียงขรึม

“ท่านรองเจ้าสำนักศึกษา เรื่องนี้เป็นฝีมือของเหมียวหยางแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น อาจารย์ของข้าน้อยมิรู้เห็นเรื่องนี้!”

“เหมียวหยางเพียงแค่มีความแค้นส่วนตัวกับหอโอสถซ่างกู่ มิอยากเห็นพวกเขาได้ผู้มีความสามารถที่โดดเด่นไป จึงตัดสินใจมาดึงสิงอวี๋เป็นพรรคพวกโดยพลการ!”

“เมื่อครู่ที่ข้าน้อยพูดว่าจะสังหารสิงอวี๋ ก็แค่อยากทำให้นางกลัว หาได้คิดจะทำจริง ๆ ไม่ขอรับ!”

ผู้รอบรู้ทนมิไหว พลันก่นด่าออกมา “ทำให้นางกลัวรึ? เจ้าถึงกับชักกระบี่ออกมาด้วยซ้ำ หากกลุ่มของท่านรองเจ้าสำนักศึกษามิมา เจ้าจะปล่อยน้องหญิงของข้าไปหรือ?”

“เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นเด็กน้อยที่จะดูมิออกว่าเจ้าพูดจริงหรือเท็จหรืออย่างไร?”

เหมียวหยางทำท่าทางจริงใจและยกนิ้วสองนิ้วขึ้นราวกับจะสาบาน

“พี่ใหญ่ท่านนี้ ข้าเหมียวหยางขอสาบานต่อสวรรค์ สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง ข้าเพียงอยากทำให้นางกลัวเท่านั้น!”

เมื่อเห็นท่าทางเจ้าเล่ห์ของเหมียวหยาง ก็ทำเอาหลิงอวี๋ถึงกับพูดมิออก

จางอิ๋งโกรธจนตัวสั่น ส่วนเย่ซื่อฝานมองเหมียวหยางอย่างเย็นชา สุดท้ายก็หันไปมองต่งเฉิง

ต่งเฉิงเองก็มิเชื่อคำพูดของเหมียวหยาง แต่ราชสำนักเป็นฝ่ายบริหารงานของสำนักศึกษาชิงหลง และหอโอสถไป๋เป่านั้นก็ได้รับการสนับสนุนจากฮูหยินของเจ้าแห่งทะเล

แม้จะนำเรื่องนี้ไปทูลต่อมหาเทพหลง เจ้าแห่งทะเลก็จะออกหน้าพูดเพียงมิกี่คำ เท่านั้นก็รับประกันได้แล้วว่าเหมียวหยางจะมิเป็นอะไร

หอโอสถไป๋เป่าและหอโอสถซ่างกู่ต่อสู้กันมานานนม และที่ต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาตลอดก็มิใช่เพราะความสัมพันธ์นี้หรอกหรือ?

เขาแอบทอดถอนใจเบา ๆ พลางส่ายหัวให้เย่ซื่อฝานอย่างมิเป็นที่สังเกตและกล่าวว่า

“เอาเถอะ เหมียวหยาง ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เป็นฝีมือของเจ้า ข้ามิสนว่าสิ่งที่เจ้าพูดจะเป็นจริงหรือเท็จ เพราะสิ่งที่เจ้าทำนั้นละเมิดกฎเกณฑ์ของสำนักศึกษาชิงหลง!”

“ข้าเองก็ไม่มีเวลามาพูดคุยสัพเพเหระกับเจ้า ข้าจะลงโทษให้เจ้าทำหน้าที่ดูแลสิงอวี๋เพื่อที่นางจะได้มิถูกใครรังควานอีก หากเกิดอะไรขึ้นกับนาง ข้าจะมาถามหาความรับผิดชอบจากเจ้า!”

ต่งเฉิงจ้องเหมียวหยางด้วยสายตาตำหนิ ทำเอาใบหน้าของเหมียวหยางกระตุกขึ้นมา เขาเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งว่านี่คือฟางเส้นสุดท้ายของต่งเฉิงแล้ว

จางอิ๋งอธิบายเหตุผลที่พวกเขามาที่นี่

หลิงอวี๋เริ่มหมดความสนใจ นางมิอยากเข้าสำนักศึกษาชิงหลงที่มีแต่ความชั่วร้ายอีกต่อไปแล้ว

แต่การปรากฏตัวของอาจารย์เย่และรองเจ้าสำนักศึกษาที่ทำให้เหมียวหยางตกใจกลัวจนหนีไปก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่หลิงอวี๋จะกล่าวขอบคุณ

แต่ยังมิทันที่หลิงอวี๋จะได้กล่าวขอบคุณ เย่ซื่อฝานที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นมา

“ผิดหวังมากเลยใช่หรือไม่?”

“คิดว่าทุกคนใต้หล้าล้วนชั่วช้ากันหมดใช่หรือไม่? อีกทั้งยังคิดว่าสำนักศึกษาชิงหลงมิใช่ดินแดนบริสุทธิ์ แต่เป็นเหมือนกับภายนอกที่เต็มไปด้วยกลอุบายและวัฏจักรที่ผู้แข็งแกร่งอยู่เหนือผู้ที่อ่อนแอกว่าด้วยใช่หรือไม่?”

เย่ซื่อฟานกล่าวเสียงเรียบ “หล้าแห่งความจริงก็เป็นเช่นนี้ หากมิแข็งแกร่งพอ เจ้าก็จะได้พบกับคนอย่างเหมียวหยางในทุกที่ที่ย่างกรายไป!”

“เจ้ามิสามารถเปลี่ยนแปลงผู้อื่นได้ มีแต่จะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเท่านั้น จงทำให้ตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะบดขยี้พวกเขาให้แหลก จะได้มิต้องกลัวคนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา และจะได้ส่งสายตาเย่อหยิ่งตอบโต้คนที่ดูถูกเจ้าได้!”