ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1907

“พี่ใหญ่ ข้ากลับมาแล้ว! จะบอกให้ วันนี้ข้าผ่านการประเมินได้ตั้งสองรอบ ขอเพียงวันพรุ่งข้าผ่านเข้าไปเป็นห้าอันดับแรกได้ ข้าก็จะได้เข้าเรียนที่สำนักศึกษาชิงหลงแล้ว!”

หลิงอวี๋วิ่งเข้ามาในเรือนหลังเล็กของตัวเองอย่างลิงโลด ยังมิทันเห็นผู้รอบรู้นางก็เอ่ยตะโกนด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“จริงหรือ? เจ้ายอดเยี่ยมมากน้องหญิง!”

เมื่อได้ยินเสียงของหลิงอวี๋ ผู้รอบรู้ก็วิ่งออกมา

“จริงสิ!”

ขณะที่หลิงอวี๋พูดอยู่และกำลังจะปิดประตู ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาผลักหลิงอวี๋แล้วตามเข้ามา

“เจ้าเป็นใคร?”

เมื่อผู้รอบรู้เห็นหลิงอวี๋ถูกผลักจนเซ เขาก็รีบเข้าไปช่วยนาง จากนั้นก็บังตัวนางเอาไว้และมองผู้มาเยือนด้วยความระแวดระวัง

คนที่เข้ามาเป็นบุรุษวัยยี่สิบกว่า รูปร่างสูงโปร่ง มีสีหน้าและแววตาที่เหี้ยมโหด

“ข้าเป็นใครมิสำคัญ สิงอวี๋ เจ้าอยากเข้าไปเรียนปรุงโอสถที่สำนักศึกษาชิงหลงหรือไม่?”

บุรุษผู้นั้นถาม

“เหลวไหล หากมิอยากเข้า แล้วน้องหญิงข้าจะไปลงทะเบียนหาปะไร?”

ผู้รอบรู้ตวาดอย่างมิไว้หน้า “เจ้าเป็นใครกันแน่ มาทำอะไรที่บ้านของพวกข้า?”

บุรุษผู้นั้นเหลือบมองผู้รอบรู้อย่างเฉยเมยและพูดกับหลิงอวี๋ว่า “ขอเพียงเจ้าตอบตกลงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหอโอสถไป๋เป่า เจ้าก็จะผ่านการสอบแข่งขันของวันพรุ่งได้อย่างราบรื่น!”

หลิงอวี๋ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็เดินออกมาจากด้านหลังผู้รอบรู้ พลางมองไปที่บุรุษผู้นั้นแล้วถามอย่างเย็นชา

“หากข้ามิตอบตกลงเล่า?”

บุรุษผู้นั้นขมวดคิ้วด้วยความมิพอใจ แต่ยังคงพูดอย่างอดกลั้น “หอโอสถซ่างกู่ไปมิรอดแล้ว หลายปีมานี้ที่นั่นไม่มีตำรับยาใหม่ ๆ เลย พวกเขาคงยื้อต่อไปได้อีกมินานหรอก!”

“แต่หอโอสถไป๋เป่านั้นต่างออกไป ที่นี่เจริญรุ่งเรืองและทรงอำนาจ อีกทั้งยังจัดหาสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อให้เจ้ากลายเป็นปรมาจารย์ปรุงโอสถได้อย่างราบรื่น!”

"ถึงตอนนั้นเบี้ยหวัดของเจ้าก็อาจจะพุ่งสูงถึงหนึ่งล้านต่อปี ดังนั้นการเข้าร่วมกับหอโอสถไป๋เป่าจึงเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาดที่สุด!”

หลิงอวี๋ถามอย่างดื้อรั้น “แล้วหากข้ามิตอบตกลงเล่า?”

สีหน้าของบุรุษผู้นั้นขรึมลง เขาดึงกระบี่ออกมาโดยมิพูดจา

ผู้รอบรู้รีบดึงหลิงอวี๋ออกไป พลันชักกระบี่ออกมา…

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะเริ่มเปิดฉากต่อสู้ ก็มีเสียงเคร่งขรึมเด็ดขาดดังขึ้น

“หยุดเดี๋ยวนี้… เหมียวหยาง ในเมื่อข้าผู้อาวุโสอยู่ที่นี่แล้ว คงจะยอมให้เจ้าสังหารผู้บริสุทธิ์มิได้หรอก!”

เหมียวหยางตกใจกับเสียงดังกล่าว เขาหันไปเห็นว่าต่งเฉิงรองเจ้าสำนักศึกษาชิงหลง เย่ซื่อฝานและจางอิ๋งปรากฏตัวที่หน้าประตูโดยที่เขามิรู้ว่าอีกฝ่ายมาตั้งแต่เมื่อไร

ใบหน้าที่เคร่งขรึมของจางอิ๋งเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว นางได้ตวาดใส่เหมียวหยาง

“ข้าก็สงสัยอยู่แล้วเชียวว่า เหตุใดบัณฑิตดีเด่นที่ลงทะเบียนกับหอโอสถซ่างกู่ของข้าเมื่อปีที่แล้วถึงออกจากการสอบแข่งขันรอบที่สามโดยมิบอกกล่าว ที่แท้เจ้าก็เป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้นี่เอง!”

“ท่านรองเจ้าสำนักศึกษาต่งเฉิง กฎเกณฑ์ในการรับบัณฑิตของสำนักศึกษาชิงหลงยุติธรรมและโปร่งใส การที่หอโอสถไป๋เป่าทำเช่นนี้ แสดงว่าพวกเขามิเห็นกฎเกณฑ์ของทางสำนักศึกษาอยู่ในสายตาเลยมิใช่หรือ?”

“มิได้การ จะปล่อยเรื่องนี้ไปเฉย ๆ มิได้ อาจารย์ พวกเราไปถวายฎีกาให้องค์จักรพรรดิทรงตัดสินให้หอโอสถซ่างกู่ของเราดีกว่าเจ้าค่ะ!”