ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1906

จางอิ๋งได้พูดคุยเรื่องการแต่งงานกับลูกชายของเย่ซื่อฝานแล้ว และต่อไปหอโอสถซ่างกู่ก็จะเป็นครอบครัวสามีของนาง นางมิอาจทนเห็นหอโอสถซ่างกู่ถูกแทนที่ได้ ดังนั้นนางจึงแสวงหาผู้มีความสามารถให้กับหอโอสถซ่างกู่อย่างกระตือรือร้น

ทันทีที่เสียงกลองหยุดลง จางอิ๋งก็อดใจรอมิไหวที่จะเก็บตำรับยาของผู้เข้าสอบ

จางอิ๋งรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋จำแนกส่วนผสมโอสถได้เพียงสิบห้าชนิดเท่านั้น

จากผลงานของหลิงอวี๋ในรอบแรก อย่างน้อยที่สุดก็ควรจะจำแนกได้สักสิบแปดชนิด เหตุใดถึงได้แค่สิบห้าชนิดกัน

ทางด้านหลงอิงที่ลงทะเบียนเรียนกับหอโอสถไป๋เป่าเขียนตำรับยายี่สิบชนิดได้ถูกต้องทั้งหมด และอยู่ในอันดับที่หนึ่งของกลุ่มนี้

ส่วนจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเขียนตำรับยาได้สิบห้าชนิด แต่มีตำรับยาสองแผ่นที่มีข้อผิดพลาด ตำรับยาแผ่นหนึ่งระบุเครื่องยาสมุนไพรมิครบถ้วน และอีกแผ่นหนึ่งเขียนชื่อสมุนไพรผิด

โดยรวมแล้ว จ้าวหรุ่ยหรุ่ยอยู่ในอันดับที่สาม และหลิงอวี๋อยู่ในอันดับที่สอง

“อาจารย์ พวกเราต้องการผู้มีความสามารถที่โดดเด่นยอดเยี่ยมที่สุด ถึงจะเหนือกว่าหอโอสถไป๋เป่าได้ สิงอวี๋ผู้นี้มิเก่งกาจเท่าหลงอิง จะให้ข้าไปหาหลงอิงเป็นการส่วนตัวแล้วขอให้นางเปลี่ยนมาลงทะเบียนเรียนในชั้นเรียนของท่านหรือไม่เจ้าคะ?”

จางอิ๋งเสนอแนะ

แม้จะยังมีการสอบแข่งขันอีกหนึ่งรอบ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนักปรุงโอสถคือความสามารถในการจำแนกเครื่องยาสมุนไพร หากทักษะด้านอื่น ๆ ยังขาดตกบกพร่องก็สามารถฝึกฝนเพิ่มเติมได้ในภายหลัง

ทว่าเมื่อเย่ซื่อฝานพิจารณาตำรับยาที่หลิงอวี๋เขียน เขาก็ยิ้มขึ้นมาทันทีแล้วพูดว่า “เจ้าเชื่อหรือไม่ ในขณะที่เจ้าดูถูกสิงอวี๋ ไป่หลี่ไห่กลับกำลังคิดหาวิธีที่จะดึงตัวนางไปจากพวกเรา?”

“เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ? หรือว่าไป่หลี่ไห่มีหลงอิงกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยแล้วก็ยังมิพอใจอีก จึงคิดจะเก็บสามอันดับแรกเอาไว้ในมือของตัวเอง?”

จางอิ๋งขมวดคิ้ว

“เสี่ยวอิ๋ง จงอย่ามองแค่เพียงผิวเผิน เจ้ามิสังเกตเห็นหรือว่าตอนที่กำลังเขียนตำรับยานั้นสิงอวี๋เอาแต่มองไปรอบ ๆ?”

“เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่านางมองอะไร?”

เย่ซื่อฝานให้คำชี้แนะแก่ว่าที่ลูกสะใภ้

“อาจารย์ ข้ามิทันได้สังเกตเลยว่านางมองอะไร… ข้าเข้าใจว่านางคงนึกตำรับยามิออก ก็เลยมองไปรอบ ๆ เพื่อพยายามนึก!”

จางอิ๋งกล่าวด้วยความเขินอาย

นั่นจึงถือว่าสิงอวี๋คือผู้ที่ได้อันดับหนึ่งที่แท้จริง!

มิแปลกใจที่อาจารย์จะบอกว่านางดูถูกสิงอวี๋ แต่ไป่หลี่ไห่กำลังคิดว่าจะดึงสิงอวี๋มาได้อย่างไร เพราะไป่หลี่ไห่รู้ดีแก่ใจว่าใครคืออันดับหนึ่งตัวจริง!

หลังจากกระจ่างแจ้งทุกอย่างแล้วจางอิ๋งก็เริ่มกังวลขึ้นมา สิงอวี๋จะสามารถต้านทานสิ่งยั่วยุมิไปหาไป่หลี่ไห่ได้หรือไม่?

เย่ซื่อฝานที่มองเห็นถึงความกังวลของจางอิ๋งพูดเสียงเรียบ “อย่าคิดมากไปนักเลย สิ่งที่เป็นของพวกเราก็จะเป็นของพวกเราวันยังค่ำ! ส่วนสิ่งใดที่มิใช่ของพวกเรา ยื้อยุดอย่างไรก็มิยั่งยืนหรอก!”

จางอิ๋งมองหลิงอวี๋จากระยะไกลและเห็นด้วยกับคำพูดของอาจารย์อย่างเงียบ ๆ

หากสิงอวี๋ถูกชักจูงให้เปลี่ยนสำนักง่าย ๆ แม้วันนี้จะได้เข้าไปในสำนักของหอโอสถซ่างกู่ วันข้างหน้าก็คงจะทรยศสำนัก จะเป็นการดีกว่าหากได้เห็นว่านางเป็นคนเช่นไรตั้งแต่แรก!

หลิงอวี๋มิรู้เลยว่าจะมีคนมองอุบายเล็ก ๆ ของนางออก นางพอใจแล้วกับการได้อันดับสอง เมื่อออกมาก็ได้นัดกับทางเหลยเหวินว่าจะไปรอกันที่ทางเข้าสำนักศึกษาชิงหลงในวันรุ่งขึ้น จากนั้นก็กล่าวลาพวกนางและมุ่งหน้ากลับบ้าน

หลิงอวี๋มิทันสังเกตว่ามีคนตามนางอยู่ตลอด...