ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1918

หลิงอวี๋เดินตามจางอิ๋งมาถึงห้องโถง ซึ่งบัณฑิตใหม่ทั้งหมดได้มารวมตัวกันที่นี่

ทั้งสองชั้นเรียนได้คัดเลือกบัณฑิตที่คุณสมบัติผ่านเกณฑ์เรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้เข้าสอบที่ถูกคัดออกคนอื่น ๆ จะมิสามารถเข้ามาได้

หลิงอวี๋เดินตามจางอิ๋งไปยืนในชั้นเรียนของเย่ซื่อฝาน เหลยเหวินและจงเจิ้งเฟยต่างก็มองหลิงอวี๋ด้วยสายตาแปลก ๆ

ทั้งสองคาดมิถึงว่าหลิงอวี๋จะมีความสามารถโดดเด่นและทำคะแนนออกมาได้ดี ซึ่งเป็นคะแนนที่สูงจนบัณฑิตในรอบเกือบสิบปีนี้เทียบมิติด และสุดท้ายนางก็ได้กลายมาเป็นศิษย์ของเย่ซื่อฝาน

ส่วนพวกนางนั้นเป็นเพียงบัณฑิตธรรมดา แม้จะได้รับการสั่งสอนจากเย่ซื่อฝาน แต่ก็เรียกเย่ซื่อฝานว่าท่านครูได้เท่านั้น ในขณะที่หลิงอวี๋กลับสามารถเรียกเย่ซื่อฝานว่า ท่านอาจารย์

การเป็นศิษย์กับการเป็นบัณฑิตมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด

“เสี่ยวอวี๋ ยินดีด้วยนะ!”

เหลยเหวินยังมีทัศนคติที่ดี รู้จักตนเอง และพอใจที่ได้เป็นบัณฑิตของเย่ซื่อฝานแล้ว มิได้ฝันถึงสิ่งที่เกินตัวไปมากนัก

คำแสดงความยินดีนี้จึงเป็นสิ่งที่ออกมาจากใจ

จงเจิ้งเฟยกลับรู้สึกจิตใจมิมั่นคง แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น นางรู้ดีว่าวิชาปรุงโอสถมิได้ขึ้นอยู่กับความพากเพียรเพียงอย่างเดียว แต่ยังขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ด้วย

ความสามารถในการจำแนกเครื่องยาสมุนไพรและส่วนประกอบโอสถของหลิงอวี๋นั้นเหนือกว่าตนมาก นางเป็นคนที่มีพรสวรรค์!

แม้ตอนนี้จะมิได้เป็นศิษย์ของปรมาจารย์เย่ แต่ความขยันขันแข็งก็สามารถทดแทนพรสวรรค์ที่ขาดหายไปได้ เชื่อว่าหากตนยังคงตั้งใจพากเพียรต่อไป สักวันหนึ่งก็จะได้เป็นศิษย์ของปรมาจารย์เย่

อีกทั้งยังได้รู้จักกับคนมีพรสวรรค์อย่างหลิงอวี๋มาก่อน ขอเพียงสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับนางได้ ตนก็จะได้รับประโยชน์มากมายเช่นกัน

“เสี่ยวอวี๋ ขอแสดงความยินดีด้วย! ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องทำได้!”

บัณฑิตคนอื่น ๆ ในชั้นเรียนของเย่ซื่อฝานได้เข้ามาแสดงความยินดีกับหลิงอวี๋เช่นกัน พวกเขาเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับจงเจิ้งเฟย

แม้บางคนจะอิจฉา และบางคนก็คิดว่าหลิงอวี๋ชนะเพราะโชคช่วย แต่ท่าทางภายนอกพวกเขาทุกคนกลับสงบนิ่ง

ส่วนอีกด้าน บัณฑิตในชั้นเรียนของไป่หลี่ไห่ก็กำลังแสดงความยินดีกับหลงอิงเช่นกัน

ณ หอศึกษา จางอิ๋งได้อธิบายถึงกฎของชั้นเรียนและตารางเรียน จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไป

จางอิ๋งเดินรั้งท้ายกับหลิงอวี๋พลางพูดว่า “ท่านอาจารย์บอกว่าพิธีรับศิษย์จะจัดขึ้นในวันพรุ่งที่ตระกูลเย่ ถึงเวลาข้าจะไปรับเจ้าเอง!”

หลังจากที่จางอิ๋งพูดจบ นางก็หยิบตั๋วเงินสามแสนออกมาส่งให้หลิงอวี๋ จากนั้นก็ยิ้มพร้อมกับเล่าเรื่องที่พวกเขาทำการเดิมพันกันในห้องสังเกตการณ์ให้อีกฝ่ายฟัง

สุดท้ายจางอิ๋งก็พูดว่า “ท่านอาจารย์บอกว่า เขาจะนำเงินที่ชนะเดิมพันทั้งหมดที่ได้มามอบให้กับเจ้า เพื่อที่เจ้าจะได้นำเงินนั้นกลับไปซื้อเรือนใหม่ มิใช่ว่าท่านอาจารย์ดูแคลนเรือนที่เจ้าอาศัยอยู่หรอก แต่ที่ที่เจ้าอาศัยอยู่มันไกลเกินไปหน่อย ซึ่งอาจเกิดเรื่องขึ้นได้ง่าย!”

“การอาศัยอยู่ในที่ที่มีสภาพแวดล้อมดีขึ้นมาหน่อยก็ทำให้มั่นใจได้ว่าจะปลอดภัย!”

จางอิ๋งหยิบตั๋วเงินสองล้านออกมาส่งให้หลิงอวี๋ “เงินสามแสนอาจจะหาซื้อบ้านทำเลดี ๆ มิได้ เช่นนั้นเจ้ายืมเงินสองล้านนี้ของท่านอาจารย์ไปก่อน! เจ้ามีเงินเมื่อไรก็ค่อย ๆ ทยอยคืน”

หลิงอวี๋ตกตะลึงไปชั่วขณะ พลางรู้สึกว่าตั๋วเงินเหล่านี้มันเสี่ยงไปหน่อย

นางกังวลว่าเย่ซื่อฝานจะใช้ตั๋วเงินเหล่านี้เพื่อผูกมัดนางเอาไว้เหมือนกับที่ไป่หลี่ไห่ทำ ต่อจากนี้จะได้ให้นางกล้ำกลืนฝืนทนทำงานเพื่อหอโอสถซ่างกู่...