ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1919

หลิงอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงปฏิเสธ นางกล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิง ฝากท่านขอบคุณความปรารถนาดีของท่านอาจารย์แทนข้าด้วย!”

“บ้านข้ามีกฎของครอบครัวอยู่ว่าห้ามหยิบยืมเงินจากคนนอกโดยมิจำเป็น ตอนที่ท่านปู่ของข้ายังมีชีวิตอยู่เคยเตือนข้ากับท่านพี่ไว้ว่ามีเงินเท่าไรก็ใช้เท่าที่มี!”

“สิงอวี๋มิกล้าขัดคำสอนของท่านปู่ ความปรารถนาดีของท่านอาจารย์นั้นข้าขอขอบคุณจากใจจริง! ข้าจะพึ่งพาความพยายามของตัวเอง ข้าจะหาเงินและคิดหาวิธีร่วมกับพี่ชายเพื่อเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยของพวกเรา”

หลิงอวี๋มิรับตั๋วเงินสามแสน พลางพูดด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อนี่คือเงินที่ท่านอาจารย์และศิษย์พี่หญิงเดิมพันชนะมา มันก็ควรจะเป็นของพวกท่าน! หากท่านอาจารย์คิดว่านี่คือเงินที่ได้มาอย่างมิชอบ จะสามารถบริจาคให้กับคนที่ต้องการความช่วยเหลือก็ได้!”

จางอิ๋งคาดมิถึงว่าหลิงอวี๋ผู้ยากจนจะมิถูกเงินสามแสนที่ตกจากท้องฟ้าลงมาอยู่ตรงหน้าล่อใจ ทำเอานางรู้สึกนับถือขึ้นมา

นางปฏิบัติตามคำกำชับของเย่ซื่อฝานและมิบังคับให้หลิงอวี๋รับเงิน นางจึงเก็บตั๋วเงินกลับไปและกล่าวลาหลิงอวี๋

เมื่อหลิงอวี๋เดินออกมา คนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่ลานก็ออกไปแล้ว เมื่อทุกคนได้ยินว่าหลงอิงเป็นอัจฉริยะ พวกเขาก็เลิกให้ความสำคัญกับหลิงอวี๋

ทันทีที่หลงอิงจากไป บรรดาคนที่มาดูอย่างคึกคักก็ออกไปกันเกือบหมดแล้ว

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเองก็ไปแล้ว วันนี้นางขายหน้าเป็นอย่างมาก นางพ่ายแพ้ให้กับสตรีนางหนึ่งที่มิรู้จักชื่อเสียงเรียงนาม ทำเอานางอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยรู้ดีว่าความสามารถของหลงอิงเป็นอย่างไร นางมิใช่อัจฉริยะอย่างแน่นอน

เช่นนั้นก็ต้องเป็นสิงอวี๋ สตรีนางนี้ทำเกินหน้าเกินตาตนไปแล้ว

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเกลียด ‘สิงอวี๋’ มาก

ตอนนี้ยังมีเวลาเหลือเฟือ ชัยชนะจะตกไปอยู่ที่ใครก็ยังมิแน่ชัด นางจะต้องบดขยี้สิงอวี๋ให้ได้!

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้ยินมาว่า เซียวหลินเทียนทำร้ายมหาปราชญ์ และกังวลว่าเซียวหลินเทียนจะมาที่เมืองหลวงแดนเทพเพื่อแก้แค้นนาง ช่วงนี้จะไปไหนมาไหนคงต้องระวังตัวให้มากขึ้น และห้ามอยู่คนเดียวเด็ดขาด

และแล้วนางก็ออกไปพร้อมกับคนอื่น ๆ

หลิงอวี๋เห็นบรรดาสตรีและบุรุษหลายคนยืนพูดคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ข้างนอกสำนักย่อย นางเหลือบมองไปก็รู้สึกว่ารูปร่างของพวกเขาดูคุ้นตา แต่นางจำหน้าพวกเขามิได้

หลิงอวี๋มิอยากคิดอะไรให้มากความจึงเดินออกไปอย่างเร่งรีบ

นั่นทำให้เขารู้สึกผิดหวัง คนผู้นี้มิใช่หลิงอวี๋!

เซียวหลินเทียนมิรู้ว่าหลิงอวี๋จงใจเปลี่ยนวิธีพูด เพราะครั้งก่อนนางพลาดไปทำเผยอวี้จำนางได้

น้ำเสียงนั้นตั้งใจเลียนแบบมาจากผู้รอบรู้ มิได้มีเพียงเซียวหลินเทียนที่แยกความแตกต่างมิออก แม้แต่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยที่เป็นศัตรูของนางก็ยังคิดว่าหลิงอวี๋เป็นคนชนบทที่มาจากพื้นที่ห่างไกลความเจริญ

และด้วยเพราะความผิดพลาดครั้งก่อน หลิงอวี๋จึงก็มิได้สวมหน้ากากผิวหนังมนุษย์ แต่ใช้โอสถเพื่อเปลี่ยนรูปหน้าของตัวเอง

ด้วยการแปลงโฉมที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ เซียวหลินเทียนจะรู้ได้อย่างไรว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือหลิงอวี๋ที่เขาคะนึงหา!

หลังจากที่หลิงอวี๋กล่าวลาเถาจื่อและจากไป เซียวหลินเทียนก็จ้องมองแผ่นหลังนางอย่างพินิจ แต่แล้วเขาก็ผิดหวังอีกครั้ง

แผ่นหลังของสตรีนนางนี้มิเหมือนหลิงอวี๋เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งท่าทางการเดินของนางก็แตกต่างอย่างสิ้นเชิง

แน่นอนว่านี่ก็เป็นสิ่งที่หลิงอวี๋จงใจทำ!