ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1924

หลิงอวี๋อยู่ในห้อง นางกินโอสถเสริมพลังวิญญาณไปห้าเม็ดในคราวเดียว หลังจากที่นางประสบกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสไป เข็มเงินในท้องน้อยส่วนล่างสุดก็ถูกบีบออกจากในร่างกายของนาง

หลิงอวี๋รู้สึกเพียงว่า ทันทีที่เข็มเงินออกจากร่างกายไป ภายในตันเถียนก็มีกระแสลมก็พุ่งขึ้นมา ราวกับเขื่อนที่ระบายน้ำออกมา แล้วแรงดันที่มีพลังมหาศาลก็ไหลเข้าสู่ตันเถียนของนาง

ความเจ็บปวดที่ตามมานั้นรุนแรงเป็นอย่างมาก แรงจนไม่มีอะไรหยุดยั้งได้ หลิงอวี๋ที่ถูกโจมตีกะทันหันเช่นนั้นจึงมิสามารถทนรับไหว และหมดสติไป

“น้องหญิง… น้องหญิง เจ้าตื่นได้แล้ว!”

หลิงอวี๋เองก็มิรู้ว่าตนหมดสติไปนานแค่ไหน เมื่อนางตื่นขึ้นมาก็เห็นแววตาที่ทั้งกังวลและทุกข์ใจของผู้รอบรู้แล้ว

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ผู้รอบรู้เห็นว่าหลิงอวี๋มองตนอย่างสับสน เขาจึงเอ่ยอย่างปวดใจ “รู้สึกแย่มากใช่หรือไม่?”

หลิงอวี๋มองผ่านเขาไปเห็นหน้าต่าง และด้านนอกหน้าต่างนั้นดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว

“ท่านพี่ ข้าสลบไปทั้งคืนเลยหรือ?”

หลิงอวี๋เอ่ยถามอย่างมิอยากจะเชื่อ

“อืม ข้าตกใจแทบแย่ นึกว่าเจ้าจะตายไปเช่นนี้เสียแล้ว! หากมิใช่ว่าข้าเห็นว่าเจ้ามิได้รับบาดเจ็บอะไร ข้าก็คงจะแบกเจ้าไปหาหมอแล้ว!”

ผู้รอบรู้เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “อาภรณ์ของเจ้าเปียกไปหมด… แต่เจ้ามิต้องกังวล ข้ามิได้เป็นคนเปลี่ยนให้ ข้าไปตามน้องสาวข้างบ้านมาเปลี่ยนให้เจ้า!”

เมื่อเขาพูดมาเช่นนั้น หลิงอวี๋จึงได้รู้ว่าอาภรณ์ของตนเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

นางเอื้อมมือไปแตะที่ท้องน้อยโดยสัญชาตญาณ และพบว่าผิวที่แข็งตรงจุดที่มีเข็มเงินอยู่เดิมนั้นอ่อนลงแล้ว

“ท่านพี่ ข้าดึงเข็มเงินออกมาได้หนึ่งเล่มแล้ว โอสถเสริมพลังวิญญาณได้ผลจริง ๆ!”

หลิงอวี๋เด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างประหลาดใจ แม้ว่ายังรู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรงอยู่เล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่าตนมีพลังขึ้นมากทีเดียว

“ข้าจะดึงออกอีก! ท่านไปซื้อโอสถเสริมพลังวิญญาณมาให้ข้าอีกสักหน่อยเถิด!”

“มิได้ วันนี้มิสามารถทำเรื่องเช่นนี้อีกได้แล้ว!”

“สิงอวี๋!”

เมื่อหลงอิงเห็นว่าหลิงอวี๋มา นางก็ผละจากบัณฑิตเหล่านั้นแล้วเข้าไปต้อนรับ พร้อมกับมอบบัตรเชิญให้หลิงอวี๋ แล้วเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม

“อีกสองวันข้าจะจัดงานเลี้ยงชมบุปผา เพื่อเป็นการฉลองที่ปรมาจารย์ไป่หลี่รับข้าเป็นศิษย์ ข้าขอเชิญเจ้าไปเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาของข้าด้วย!”

“เจ้าต้องมานะ หากมิมาจะถือว่ามิให้เกียรติข้า!”

หลิงอวี๋ตะลึงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรับไว้

หลงอิงผู้นี้ภายนอกดูไร้เดียงสา แต่ลึก ๆ แล้วเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ก็แค่การเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาเท่านั้น มิจำเป็นต้องไปยั่วโมโหคนผู้นี้

“ได้สิ ข้าจะไปอย่างแน่นอน!”

หลิงอวี๋ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา