ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1934

เสียงของหลิงอวี๋มิได้ดัง แต่ก็แน่วแน่มีพลังพอ ทำให้คุณหนูคุณชายที่อยู่ในบริเวณนั้นได้ยินกันหมด

เซียวหลินเทียนเพิ่งลงจากรถม้ามาพร้อมกับพวกเถาจื่อ เมื่อเขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ เซียวหลินเทียนก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็หันไปมอง

น้ำเสียงนี้ พลังเช่นนี้ เหตุใดจึงคล้ายกับหลิงอวี๋มากถึงเพียงนั้น

อย่ารังแกคนหนุ่มสาวที่ยากจน!

ตอนนั้นที่หลิงอวี๋ถูกพวกเสิ่นจวนกลั่นแกล้งที่ภัตตาคาร หลิงอวี๋ก็เคยพูดในทำนองเดียวกันนี้

“ใต้หล้านี้หากมีคนใส่ร้ายข้า หลอกลวงข้า ดูหมิ่นข้า เย้ยหยันข้า ดูถูกข้า เหยียดหยามข้า รังเกียจข้า หลอกลวงข้า ข้าควรจะลงโทษอย่างไร?”

“ขอเพียงอดทนกับเขา ยอมเขา ตามใจเขา หลีกเลี่ยงเขา อดกลั้นกับเขา เคารพเขา เมินเฉยเขา และรอไปสักสองสามปีแล้วค่อยดูเขา!”

พวกของเสิ่นจวนที่เคยรังแกหลิงอวี๋ในอดีตนั้น ในตอนนี้ต่างก็มีจุดจบที่น่าสังเวชทั้งสิ้น มีเพียงหลิงอวี๋เท่านั้น ที่ก้าวหน้า กลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียง เป็นฮองเฮาที่ผู้คนนับล้านในฉินตะวันตกเคารพ!

สตรีหน้าตาธรรมดาและแต่งตัวซอมซ่อตรงหน้าเขาผู้นี้ ก็มีพลังของหลิงอวี๋อยู่เช่นกัน

ใครจะรู้ว่านางจะเป็นดังเช่นหลิงอวี๋หรือไม่ หนึ่งปีหลังจากนี้นางอาจจะมีชื่อเสียงโด่งดัง และประสบความสำเร็จทำให้หลิวซานได้แต่มองตามเท่านั้นก็ได้

หลังจากที่เซียวหลินเทียนเห็นชัดเจนแล้วว่า สิงอวี๋เป็นคนที่พูดคำเหล่านี้ออกมา แม้ว่าเขาจะรู้ว่านางมิใช่หลิงอวี๋ แต่ก็ทำให้เซียวหลินเทียนเกิดความรู้สึกคุ้นเคยกับสตรีผู้นี้ขึ้นมาในชั่วขณะ

“พูดได้ดีมาก!”

จงเจิ้งเฟยและเหลยเหวินปรบมืออย่างกระตือรือร้น พวกนางยืนอยู่ทางซ้ายและขวาของหลิงอวี๋ และยิ้มเยาะหลิวซาน จากนั้นก็เอ่ยออกมา “สิ่งที่ศิษย์พี่หญิงของข้าพูดไปนั้น ก็คือสิ่งที่เราอยากจะพูดเช่นกัน การพึ่งพาบิดามารดามิใช่ความสามารถที่แท้จริงหรอกนะ!”

“หากเจ้ามีความสามารถ หนึ่งปีหลังจากนี้ หากเอาชนะศิษย์พี่หญิงของข้าได้ค่อยว่ากัน!”

เหลยเหวินเอ่ยอย่างเยาะเย้ย “ตอนนี้ศิษย์พี่หญิงของข้าเพิ่งจะเข้าสำนัก ก็สามารถทำคะแนนได้ดีถึงเพียงนั้นแล้ว ให้เวลานางหนึ่งปี นางอยากใส่อาภรณ์อะไร มีหรือที่นางจะใส่มิได้?”

“เจ้าอย่าได้มั่นใจเกินไปนักเลย ประเดี๋ยวถึงเวลานั้นแล้วจะไม่มีรอยแยกให้เจ้ามุดลงไปซ่อน!”

หลิวซานโกรธจนหน้าแดง และในขณะที่นางมิรู้จะหาทางลงอย่างไร เหมียวหยางและเหล่าบัณฑิตจากหอโอสถไป๋เป่าก็เดินเข้ามา

หลิงอวี๋กำหมัดแน่น เหมียวหยางเป็นคนทำลายบ้านของตนจริง ๆ

เขาพูดออกมาอย่างหน้าด้าน ๆ เช่นนี้ ก็เพราะว่าตนไม่มีหลักฐานจึงมิสามารถไปฟ้องเขาได้ใช่หรือไม่?

เขาทำถึงขั้นจะสังหารตนแล้วด้วยซ้ำ แต่ต่งเฉิงกับเย่ซื่อฝานล้วนทำอะไรเขามิได้ ยิ่งมิต้องพูดเรื่องทำลายบ้านของตนเลย!

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าคนที่มาล้อมมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว นางก็เอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เหมียวหยาง เมื่อวานบ้านของข้าถูกทำลาย และเตากลั่นโอสถของข้าก็ถูกทำลายไปเช่นกัน! เจ้าเป็นบุรุษ กล้าทำก็กล้ายอมรับออกมาเสียเถิด!”

“ฮ่า ๆ ๆ ข้าพูดถูกจริง ๆ ด้วย!”

เหมียวหยางหัวเราะออกมา แล้วชี้ไปที่หลิงอวี๋ไปพลางหัวเราะจนเอนไปด้านหลัง “บ้านของเจ้าถูกทำลายไปจริง ๆ หรือ? โธ่ สวรรค์ สิ่งที่ข้าพูดออกไปโดยมิได้ตั้งใจ กลายเป็นจริงไปเสียแล้ว!”

“สิงอวี๋ เจ้าคงมิได้คิดว่าข้าเป็นคนทำจริง ๆ ใช่หรือไม่? ข้าเหมียวหยางจะไปทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไรกัน!”

“ข้าแค่พูดไปเรื่อย แต่เจ้ากลับคิดเป็นจริง เจ้าโง่หรือไร? เจ้าคงจะมิได้ไปทำให้คนหลายคนมิพอใจเข้าจนถูกคนมาทำลายบ้านหรอกหรือ นี่หาคนแก้แค้นมิได้ จึงมาใส่ร้ายข้าใช่หรือไม่?”