ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1981

ที่จริงแล้วหลิงอวี๋มิได้หลับ แต่นางกำลังครุ่นคิดเรื่องราวหลังจากนี้อยู่

เมื่อได้ยินคำตำหนิอย่างโกรธเคืองของเผยอวี้ เปลือกตาของหลิงอวี๋ก็กระตุก แต่ก็มิอยากตามเผยอวี้ไปตามหาเซียวหลินเทียน

เซียวหลินเทียนเป็นศัตรูของตน นางอยากจะให้เขาตาย แล้วความเป็นความตายของเขาเกี่ยวอะไรกับตนเล่า!

แต่ภาพก่อนหน้านี้ก็แวบขึ้นมาตรงหน้า ภาพที่เซียวหลินเทียนโยนนางไปบนต้นไม้ฝั่งตรงข้าม เพื่อป้องกันมิให้นางตกเข้าไปในปากของสัตว์ประหลาด

มิฉะนั้นหากนางตกลงไป หากมิถูกสัตว์ประหลาดกัดตายก็คงถูกสัตว์ประหลาดเหยียบจนตายไปแล้ว

เมื่อนับเรื่องนี้แล้ว ก็นับว่าเซียวหลินเทียนช่วยตนไว้เช่นกัน

หลิงอวี๋จึงลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด แล้วเอ่ยออกไป “พี่ใหญ่ พวกเราก็ไปตามหาเขาด้วยเถิด!”

เนื่องเซียวหลินเทียนเองก็ลงมาเพื่อตามหาผู้รอบรู้เช่นกัน ดังนั้นผู้รอบรู้จึงมิคัดค้านแล้วพยายามลุกขึ้น

เผยอวี้เดินอยู่ข้างหน้า เมื่อเขาได้ยินว่ามีเสียงจากด้านหลัง ก็รู้ว่าพวกหลิงอวี๋เดินตามมาแล้ว

เช่นนี้แล้วเผยอวี้จึงรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยแม้ฮองเฮาจะสูญเสียความทรงจำไป แต่ก็ยังมีความจิตใจดีอยู่มิเปลี่ยนแปลง

เผยอวี้ถือคบเพลิงแล้วเดินไปอย่างช้า ๆ เพื่อให้แสงนั้นส่องเส้นทางให้พวกหลิงอวี๋เดินได้ด้วย

หลิงอวี๋เห็นว่าต้นไม้โดยรอบล้วนหักโค่นไปหมดแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของสัตว์ประหลาดตัวนั้น เพราะพลังทำลายล้างของมันแข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ

เซียวหลินเทียนจะสามารถทำให้สัตว์ประหลาดตัวนั้นเชื่องได้หรือไม่?

“น้องหญิง เมื่อครู่เจ้าบอกว่าสัตว์ประหลาดตัวนั้นมีปีก แล้วก็มีขนสีดำทั้งตัวหรือ?”

ผู้รอบรู้เอ่ยถามขึ้นมา

“ใช่! พี่ใหญ่ ท่านนึกออกหรือไม่ว่าเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกัน?”

หลิงอวี๋เอ่ยปากถามออกไป

“เจ้าเห็นว่ามันมีเขาหรือไม่?”

ผู้รอบรู้เอ่ยถาม

ผู้รอบรู้ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ “น้องหญิง จากที่เจ้าบอกว่ามันมีปีก ที่ตอนนี้มันยังมิสามารถบินได้อาจจะเป็นเพราะยังมิโตเต็มที่ อาจจะเป็นเสือปีกกาฬที่ยังอยู่ในวัยเด็ก!”

“หากมันโตเต็มวัยแล้ว เมื่อครู่พวกเจ้าคงไม่มีทางหนีออกจากปากมันได้!”

หลิงอวี๋มิรู้ว่าควรจะขอบคุณที่ตนโชคดี หรือควรจะขอบคุณที่เซียวหลินเทียนพาเสือปีกกาฬไปดี

แต่เผยอวี้ตกอยู่ในความรู้สึกหนักใจ เสือปีกกาฬแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เซียวหลินเทียนจะเอาชนะมันได้หรือ?

ทั้งสามคนต่างก็มีความคิดของตัวเอง หลังจากเดินไปนานกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว พวกเขาก็ยังคงมิพบเซียวหลินเทียน

ที่นี่อยู่ห่างจากบ่อน้ำเมื่อครู่อยู่หลายลี้ แต่ป่าไม้ที่หักโค่นเหล่านั้นดูเหมือนว่ายังคงเป็นเช่นนั้นต่อไปอีก

ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร ป่าไม้ก็ยิ่งแน่นขนัดมากขึ้น มีต้นไม้ใหญ่นับมิถ้วน ที่นี่ดูราวกับว่าไม่มีเคยใครเหยียบย่างเข้ามา อากาศก็ยิ่งเย็น และมีความชื้นมากขึ้นด้วย

บรรดาต้นไม้ใหญ่ที่มิรู้ว่ามีอายุกี่ร้อยปีเหล่านั้น มีรากงอกออกมาที่พื้นดินแล้ว และเถาวัลย์นับมิถ้วนก็ห้อยลงมาจากต้นไม้และกิ่งก้านพวกนั้น

ขณะที่เผยอวี้กำลังเดินอยู่ จู่ ๆ หลิงอวี๋ก็ดึงเขาไว้ “หยุดก่อน! ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ...”