ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1982

เผยอวี้ตะลึงไปเล็กน้อย และกำลังจะเอ่ยถามออกไป แต่ก็ถูกหลิงอวี๋แย่งคบเพลิงไปเสียแล้ว

หลิงอวี๋ถือคบเพลิงส่องไปด้านข้าง แล้วเผยอวี้ก็เห็นว่าเถาวัลย์หนาเส้นหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่เล็กน้อย

เขายังคิดว่าตนเองตาฝาด ที่นี่ก็ไม่มีลม แล้วเถาวัลย์จะเคลื่อนไหวได้อย่างไรกัน?

หลิงอวี๋จึงหมุนคบเพลิงไปโดยรอบ และสิ่งที่สายตาของนางมองเห็นก็ทำให้นางรู้สึกหายใจติดขัด

เถาวัลย์ที่ห้อยลงมาจากต้นไม้ใหญ่เหล่านั้นมิใช่เถาวัลย์ แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นงูพิษ

ฝูงงูที่อยู่กันอย่างหนาแน่นนั้น บางตัวก็มีขนาดเท่าปากชาม และลวดลายบนตัวก็มีสีคล้ายกับเถาวัลย์ หากมิสังเกตก็จะคิดว่าเป็นเถาวัลย์

“นั่นงูหรือ?”

เสียงของผู้รอบรู้ลดต่ำลงทันที และเริ่มสั่นเครือขึ้นมาโดยมิรู้ตัว “สวรรค์ งูมากถึงเพียงนั้น นี่… นี่… นี่ต้องเป็นหมื่นตัวกระมัง!”

เผยอวี้ก็เห็นอย่างชัดเจนเช่นกัน เมื่อเขาได้ยินคำพูดของผู้รอบรู้ เขาก็รู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัวทันที

เขาเผชิญหน้ากับกองทัพศัตรูมากมายได้อย่างมิเกรงกลัว แต่งูมากถึงเพียงนี้… เขาจะสังหารได้หมดหรือ?

“ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?”

เสียงของเผยอวี้ก็สั่นขึ้นมาโดยมิรู้ตัวเช่นกัน

“ค่อย ๆ ถอยออกไปก่อน! ห้ามส่งเสียงดังเกินไปเด็ดขาด!”

หลิงอวี๋เองก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัวเช่นกัน นางจึงเดินนำถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ

นางดับคบเพลิง มือหนึ่งของนางจับผู้รอบรู้ไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็จับเผยอวี้ไว้ แล้วอาศัยสิ่งนี้ในการสงบสติอารมณ์ตนเอง

แสงคบเพลิงนั้นมีจำกัด แต่เมื่อครู่นางก็อาศัยแสงนี้ช่วยให้เห็นฝูงงูที่อยู่กันอย่างหนาแน่น มิรู้ว่างูพวกนี้อยู่กันมากี่ปีแล้ว และคงจะอยู่กันจนปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขาแล้วเป็นแน่!

หลังจากที่ถอยออกมาเรื่อย ๆ จนเกือบพันเมตรแล้ว หลิงอวี๋จึงได้หยุด “เอาล่ะ ถอยออกมาจากขอบเขตของพวกมันแล้ว!”

“แต่จำนวนของงูพวกนี้กลับมีอยู่มากนัก! เช่นนั้นจะเป็นเช่นนี้ได้หรือไม่ เสือปีกกาฬมิกินพวกมัน ดังนั้นขอบเขตของพวกมันจึงขยายไปได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้?”

“เรื่องนี้หากคิดในทางตรงข้าม ที่อยู่ของเสือปีกกาฬอยู่หลังถ้ำงู และกระต่ายมิกินหญ้าใกล้รังของมัน ดังนั้นเสือปีกกาฬกับงูพิษเหล่านี้จึงอยู่ร่วมกันได้!”

เผยอวี้ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยขึ้นมาอย่างประหลาดใจ “เช่นนี้ก็แสดงว่า พวกเราพบที่อยู่ของเสือปีกกาฬแล้วหรือ? และพี่ใหญ่ของข้าก็อยู่มิไกลจากที่นี่?”

“หากข้าประเมินมิผิด ก็คงเป็นเช่นนั้น!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างใจเย็น “ตอนนี้พวกเรามองพื้นที่มิชัดเจน ทำได้แค่เพียงรอรุ่งสางเท่านั้น!”

“หากพี่ใหญ่ของเจ้าจะตายก็คงตายไปนานแล้ว มิสนว่าจะรอกี่ชั่วยามหรอก! ถึงอย่างไรก็มองมิเห็น ดังนั้นข้าจะมิไปเสี่ยงอันตรายอีกแน่!”

เผยอวี้นึกถึงฝูงงูที่มิสิ้นสุดที่เห็นเมื่อครู่ ก็มิสามารถยืนกรานที่จะไปตามหาเซียวหลินเทียนได้อีกเช่นกันเขาจึงทำได้เพียงภาวนาให้เซียวหลินเทียนอดทนอยู่ให้ได้จนถึงรุ่งสาง

จากนั้นทั้งสามคนก็หาที่ปลอดภัยแล้วนั่งรอจนกว่าฟ้าสาง...