ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 2020

“พี่ใหญ่มู่ เห็ดหยกนี้มีอยู่ที่ภูเขาใดหรือ?”

หลิงอวี๋หันไปเอ่ยถามเขา

หากซื้อมิได้นางก็จะไปเก็บด้วยตนเอง มิว่าจะยากลำบากแค่ไหน นางจะต้องหาเห็ดหยกมารักษาสิงจั๋วให้จงได้

“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์!”

มู่ตงมองหลิงอวี๋ “เจ้าคงมิคิดจะไปเก็บที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์กระมัง! เป็นไปมิได้หรอก!”

“มีหลายสาเหตุทีเดียว ประการแรก ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เป็นของราชวงศ์ มิอนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปเก็บสมุนไพรได้ง่าย ๆ!”

“ประการที่สอง แม้ว่าท่านหญิงของข้าจะสามารถพูดให้เจ้าและให้เจ้าเข้าไปในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่เจ้ารู้หรือว่าจะต้องไปเก็บที่ใด?”

“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์มีอยู่สิบแปดยอดเขา ซึ่งแต่ละยอดเขาก็จะมีความสูงชันและอันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่พวกตระกูลอู่ที่คอยเฝ้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์อยู่ ก็ยังมิสามารถสำรวจยอดเขาครบทั้งสิบแปดยอดเขาได้ เจ้าไม่มีทางที่จะหาเห็ดหยกเจอท่ามกลางยอดเขามากมายถึงเพียงนั้นหรอก!”

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ มิได้มีเพียงแค่มู่ตงผู้เดียวที่เอ่ยถึงความลึกลับของภูเขาศักดิ์สิทธิ์นี้กับตน

วันนั้นเย่หรงก็บอกกับตนว่า จ้าวหรุ่ยหรุ่ยต้องการพานางไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เพื่อหาเครื่องยาสมุนไพรมาสลายเลือดเนื้อของนาง

และก่อนหน้านี้ ท่านอาจารย์เย่ซื่อฝานก็เคยเอ่ยถึงภูเขาศักดิ์สิทธิ์กับนางเช่นกัน บอกว่าเครื่องยาสมุนไพรชั้นยอดจำนวนมากล้วนถูกราชวงศ์ควบคุมไว้

ส่วนไป่หลี่ไห่อาศัยว่าเป็นปรมาจารย์ปรุงโอสถที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชวงศ์ จึงสามารถเข้าไปเก็บสมุนไพรในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้ทุกฤดูกาล ดังนั้นหอโอสถซ่างกู่จึงได้ถูกหอโอสถไป๋เป่ากดเอาไว้จนซบเซาลงทุกวัน

“แม่นางสิง เจ้าอย่าได้ร้อนใจไป ท่านหญิงน้อยเป็นคนรักษาสัญญามาก ในเมื่อนางสัญญาว่าจะช่วยเจ้าหาเห็ดหยกแล้ว ก็จะต้องช่วยเจ้าหาให้เจอเป็นแน่!”

มู่ตงเสนอออกไป “แม้ว่าจะหาซื้อตามท้องตลาดมิได้ แต่ราชวงศ์ก็น่าจะมีอยู่ ท่านหญิงน้อยเป็นหลานสาวคนโปรดของฮองเฮา หากนางไปขอ ฮองเฮาจะต้องมอบให้นางเป็นแน่!”

เฮ้อ หนี้บุญคุณนี้ช่างใหญ่หลวงนัก!

ถึงอย่างไรหลิงอวี๋ก็เตรียมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อหลงเพ่ยเพ่ยในภายภาคหน้าอยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงมิกลัวว่าจะติดหนี้บุญคุณไว้มาก

นางหวังเพียงให้ราชวงศ์จะมีเห็ดหยกอยู่จริง ๆ และสามารถนำมารักษาผู้รอบรู้ได้

หลิงอวี๋นึกไปถึงกระทั่งโสมเก้าคดที่ตนยังมิได้ขายไป นางสามารถนำโสมเก้าคดไปแลกเปลี่ยนได้

หลังจากเฝ้าอยู่ทั้งคืนจนกระทั่งฟ้าสางไข้ของสิงจั๋วก็ลดลงแล้ว

“ข้าจะออกไปก่อน พวกเจ้าคุยกันไปเถิด!”

มู่ตงเดินออกไปอย่างรู้สถานการณ์

หลิงอวี๋วางชามโจ๊กลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วเอ่ยอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “พี่ใหญ่… ข้าขอโทษ ข้าทำให้ท่านเดือดร้อน!”

“หากข้ามิวางยาพิษเหมียวหยาง ครอบครัวของเหมียวหยางก็คงมิมาแก้แค้นกับท่าน!”

“พี่ใหญ่ มันเป็นความผิดของข้าทั้งหมด… แต่ท่านวางใจได้ ข้ายังมีโสมเก้าคดอยู่ ข้าจะนำไปแลกกับเห็ดหยก ข้าจะทำให้ท่านกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้!”

หลิงอวี๋พูดออกมาอย่างมิยั้ง แต่ยังมิทันจะได้พูดจบ ก็ได้ยินผู้รอบรู้ตะโกนขึ้นมาเสียก่อน “หยุด!”

หลิงอวี๋หยุดชะงัก แล้วรวบรวมความกล้ามองไปทางผู้รอบรู้

ผู้รอบรู้พิงอยู่กับหัวเตียง มองนางด้วยใบหน้าที่มีบาดแผล

“ประโยคต่อไปเจ้าจะบอกว่า เมื่อข้าหายดีแล้วเจ้าก็จะปล่อยข้าไป เพื่อจะได้มิต้องเดือดร้อนไปกับเจ้าอีกใช่หรือไม่?”