หลังจากที่พวกเขารับคำสั่งแล้วก็ออกไป แล้วจู่ ๆ เซียวหลินเทียนก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงตะโกนขึ้นมา “หานเหมย เจ้ารอก่อน!”
หานเหมยหยุดชะงัก หานอวี้ก็หยุดเช่นกัน จากนั้นทั้งสองคนก็มองไปทางเซียวหลินเทียนอย่างสงสัย
“ตอนที่ข้าจับตัวจ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้ที่ภูเขาหมางหลิ่ง นางเผลอหลุดปากออกมาเรื่องหนึ่ง… นางบอกว่านางโกหกหลิงอวี๋ว่าน้องสาวนางถูกจับตัวมาขายที่เมืองหลวงแดนเทพ!”
แล้วเซียวหลินเทียนก็เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น “หลิงอวี๋สูญเสียความทรงจำไป และคิดมาตลอดว่าเจ้าคือเสี่ยวอวี้ น้องสาวของนาง! นางมาที่เมืองหลวงแดนเทพก็เพื่อมาตามหาเจ้า!”
หานเหมยตะลึง จากนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา “ฝ่าบาททรงหมายความว่าจะให้หม่อมฉันไปเข้าใกล้ฮองเฮาหรือเพคะ?”
“อืม ตอนนี้หลิงอวี๋มีความคลางแคลงใจต่อพวกเรา ทว่ากับเจ้านั้นแตกต่างออกไป หลังจากที่นางสูญเสียความทรงจำไปเจ้าก็อยู่กับนางตลอด! จ้าวหรุ่ยหรุ่ยพูดเช่นนี้แล้ว นางจะต้องเชื่อว่าเป็นจริงแน่ ๆ!”
เซียวหลินเทียนมองไปทางหานเหมย “สิ่งที่ข้ามิแน่ใจตอนนี้ก็คือ หลิงอวี๋จำเรื่องอะไรได้บ้าง และนางสงสัยหรือไม่ว่าเจ้ามิใช่น้องสาวของนาง!”
“หากเจ้าบุ่มบ่ามไปเข้าใกล้นางเช่นนี้ นางจะสงสัยหรือไม่?”
“นอกจากนี้ หากเจ้าไปเข้าใกล้หลิงอวี๋ ก็ทำได้เพียงต้องเปิดใบหน้าที่แท้จริงต่อหน้านาง และมิสามารถให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยรู้ได้ หากจ้าวหรุ่ยหรุ่ยรู้เข้า มิต้องตรวจสอบใด ๆ ก็จะรู้ทันทีว่านางคือหลิงอวี๋!”
หานเหมยเอ่ยขึ้นมาอย่างหนักแน่น “ฝ่าบาท ให้บ่าวไปเข้าใกล้ฮองเฮาเถิดเพคะ! ฮองเฮาใจดีถึงเพียงนั้น แม้ว่าพระนางจะสงสัยบ่าว พระนางก็มิทำร้ายบ่าวหรอกเพคะ!”
“สำหรับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย บ่าวจะรับมือกับนางอย่างระมัดระวังเพคะ!”
หานอวี้อ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็มิได้คัดค้านอะไรออกไป
พวกนางทุกคนเสี่ยงอันตรายมาที่เมืองหลวงแดนเทพก็เพื่อช่วยฮองเฮา การที่พี่สาวจะไปในครั้งนี้แม้ว่าจะอันตราย แต่ก็เพื่อช่วยฮองเฮาเช่นกัน
หากพวกนางทำภารกิจสำเร็จได้เร็ว ก็สามารถกลับฉินตะวันตกได้เร็ว
“การที่สิงจั๋วได้รับบาดเจ็บเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่เจ้าจะไปคลุกคลีอยู่ข้างกายนาง ทว่าหากไปยามนี้ก็อันตรายนัก เพราะจ้าวหรุ่ยหรุ่ยและคนอื่น ๆ กำลังจับตาดูนางอยู่!”
เซียวหลินเทียนครุ่นคิด แล้วเอ่ยออกมา “ชะลอไปสักสองวันแล้วค่อยว่ากัน ข้าจะหาวิธีให้เจ้าเข้าใกล้นางได้โดยมิให้เป็นที่สังเกตง่าย ๆ! เจ้าจงเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน!”
“เพคะ!”
หานเหมยอยากจะรีบไปอยู่ข้างกายหลิงอวี๋บัดเดี๋ยวนั้น แต่องค์จักรพรรดิมีการพิจารณาของพระองค์เองและนางก็ต้องฟังพระบัญชา
มู่ตงป้อนยาไปพลางเอ่ยไป “เครื่องยาสมุนไพรล้ำค่าเช่นนี้หาได้ยากมากอยู่แล้ว บางชนิดร้อยปีจะได้พบสักครั้ง ดังนั้นแม้ว่าจะมีคนจำนวนมากยึดอาชีพเก็บสมุนไพร แต่ก็มีโอกาสน้อยมาก ๆ ที่จะเก็บเครื่องยาสมุนไพรชั้นยอดนี้ได้!”
เครื่องยาสมุนไพรชั้นยอด?
เช่นนั้นก็หายากมากมิใช่หรือ?
เมื่อครู่ที่หลิงอวี๋ได้ยินหลงเพ่ยเพ่ยเอ่ยถึงเห็ดหยกขึ้นมาก็คิดถึงความเป็นได้นี้ไว้อยู่แล้ว แต่เมื่อมู่ตงยืนยันในตอนนี้ หัวใจของนางก็จมดิ่งลง
เมื่อเป็นเช่นนี้การจะหาเห็ดหยกก็ยากราวกับการปีนขึ้นฟ้ากระมัง?
สิ่งที่หลงเพ่ยเพ่ยพูดเมื่อครู่ก็เป็นเพียงแค่การปลอบใจตนเท่านั้น!
หลิงอวี๋มองไปทางสิงจั๋วที่หมดสติอยู่ ในใจพลันรู้สึกแย่ขึ้นมา
เมื่อสิงจั๋วตื่นขึ้นมา เขาจะยอมรับผลเรื่องการไม่มีลูกหลานสืบสกุลได้หรือ?

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
สนุกมากค่ะ ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ กราบค่ะ...
สนุกมาค่ะ มาต่ออีก...
รอ...
นางเอกโดนแผนร้ายไล่ล่าเจ็บตัวจะตายอ่า200+ตอน สุดท้ายจบครึ่งตอน คนร้ายบอกเข้าใจผิด นิยายฟวยไรอ่ะปัญญาอ่อนทั้งเรื่อง...
waitinggg for youuuuuuu...
ความลับยังไม่ได้เปิดเผยเลยค่ะ...
จบแบบนี้ไม่ได้นะคะ...
กลับมาได้เเล้ว...
ขอบคุณนะที่ลงเพิ่ม กำลังสนุกมาก...
คนเขียนกลับมาก๊อนนนน🥹 ทางนี่ใจจะขาดแล้วฮะ...