ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 2023

หลิงอวี๋เห็นว่าสีหน้าหลงอิงดูจริงใจ จึงจะเชื่อนางไปก่อน

“เจ้ารู้เรื่องที่พี่ชายของข้าถูกตระกูลเหมียวแก้แค้นแล้ว เช่นนั้นอาจารย์ของเจ้าก็ต้องรู้แล้วเช่นกัน แล้วเขามีท่าทีอย่างไร?”

หลิงอวี๋เอ่ยถามออกไป

หลงอิงรู้สึกปวดหัวขึ้นมา จากนั้นเอ่ยออกไปด้วยใจแน่วแน่ “เสี่ยวอวี๋ ข้าจะพูดกับเจ้าตามความจริงก็แล้วกัน ท่านอาจารย์ของข้ามิอยากรับเงื่อนไขการขับไล่เหมียวหยางออกจากสำนักอีกต่อไปแล้ว เขาบอกว่าเดิมทีแล้วนี่เป็นการประลองระหว่างคนรุ่นหลัง มิได้หมายความว่าเขาไร้ความสามารถ!”

“เขาต้องการประลองกับเจ้าดูสักครั้ง เป็นการประลองปรุงยาพิษต่อหน้าธารกำนัล หากว่าเขาแพ้ เขาจะตอบตกลงในเงื่อนไขทั้งหมดของเจ้า!”

“แต่หากว่าเจ้าแพ้ เจ้าจะต้องมอบยาแก้พิษให้เหมียวหยาง!”

หลิงอวี๋อดมิได้ที่จะหัวเราะออกมา “มิได้หมายความว่าเขาไร้ความสามารถงั้นหรือ? ปรมาจารย์ไป่หลี่ก็สามารถพูดคำเช่นนี้ออกมาได้ ข้านับถือเขาเสียจนอยากจะโขกหัวคารวะให้เสียจริง ๆ!”

“ข้าให้เวลาเขาสิบวัน เขาปรุงยาแก้พิษมิได้ แล้วยังมิยอมรับว่าเขาไร้ความสามารถอีกหรือ? ในเมื่อนี่เป็นการประลองของคนรุ่นหลัง ในฐานะที่เขาเป็นผู้อาวุโสจะมาประลองกับข้า เช่นนี้จะมินับว่าผู้ใหญ่รังแกเด็กหรือ?”

“ปรุงยาพิษต่อหน้าธารกำนัล มิใช่ว่าคิดจะขโมยวิชา แอบดูว่าข้าปรุงยาพิษอย่างไร แล้วหาวิธีแก้พิษจากตรงนั้นหรอกหรือ?”

หลงอิงหน้าแดงขึ้นมา สิ่งที่หลิงอวี๋พูดออกมาก็คือแผนการของไป่หลี่ไห่

“อาจารย์ของเจ้านี่ช่างไร้ยางอายถึงขีดสุดจริง ๆ! เขาใช้อนาคตของตนมาเดิมพัน เพราะมั่นใจในตัวเองว่าเขาจะสามารถเรียนรู้วิชาพิษของข้าได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”

หลิงอวี๋ยิ้มอย่างเย็นชา “ครอบครัวของเหมียวหยางให้ผลประโยชน์อะไรกับเขา? ทรัพย์สินของตระกูลกึ่งหนึ่งหรือไร?”

หลงอิงมองไปทางหลิงอวี๋อย่างตกใจ ด้วยท่าทางมิอยากจะเชื่อ

เมื่อหลิงอวี๋เห็นท่าทางของนางแล้วมีหรือจะมิเข้าใจ

เมื่อหลงเพ่ยเพ่ยออกหน้าให้ ทางครอบครัวของเหมียวหยางก็รู้แล้วว่าหากคิดที่จะควบคุมหลิงอวี๋นั้น แทบจะเป็นไปมิได้เลย

ดังนั้นเถ้าแก่เหมียวจึงตัดสินใจไปหาไป่หลี่ไห่พร้อมแสดงความเต็มใจที่จะมอบทรัพย์สินกึ่งหนึ่งให้ ขอเพียงไป่หลี่ไห่ปกป้องตระกูลเหมียวต่อไป

ยอมเสียสิ่งสำคัญไปเพื่ออนาคต เถ้าแก่เหมียวรู้ว่าแม้ไร้ซึ่งเงินทองก็ยังสามารถหาใหม่ได้ ทว่าหากสูญเสียการสนับสนุนของไป่หลี่ไห่และเจ้าแห่งทะเลไปตระกูลเหมียวจะต้องเผชิญหน้ากับภัยพิบัติร้ายแรงเป็นแน่

หลงเพ่ยเพ่ยชัดเจนแล้วว่าต้องการออกหน้าให้หลิงอวี๋ และเบื้องหลังของนางก็คือเจ้าแห่งทิศใต้

เถ้าแก่เหมียวสู้หลงเพ่ยเพ่ยมิได้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกและทำได้เพียงใช้เงินเพื่อเลี่ยงหายนะ

“หลงอิง ต่อไปเรื่องการส่งข้อความให้ไป่หลี่ไห่หาคนใหม่มาทำเถิด ข้ามิอยากให้เจ้าลำบากใจ!”

หลงอิงพยักหน้าอย่างขอบคุณ แล้วพึมพำออกไป “ตอนนี้ข้าเสียใจ รู้อย่างนี้ข้าน่าจะไปเรียนที่หอโอสถซ่างกู่กับเจ้า คิดจะแก้ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว!”

การรับศิษย์ของไป่หลี่ไห่นั้นมิคล้ายกับทางเย่ซื่อฝาน ศิษย์ที่เขารับมาล้วนเป็นศิษย์ที่เป็นทางการทั้งนั้น

ส่วนเย่ซื่อฝานจะมีระยะเวลาทดลองหนึ่งปี หากหลงอิงออกจากสำนักตอนนี้ ก็จะไม่มีใครรับนางเป็นศิษย์อีก และนางก็จะต้องแบกชื่อเสียงของการทรยศสำนักไปชั่วชีวิต

นี่นับว่าก้าวแรกผิด ก้าวต่อ ๆ ไปก็ผิดไปด้วยใช่หรือไม่!

แต่หลิงอวี๋มิสามารถเห็นใจหลงอิงได้

การเลือกอาจารย์เป็นการตัดสินใจที่ตนพิจารณาอย่างรอบคอบมาแล้ว

ตอนแรกที่หลงอิงเลือกหอโอสถไป๋เป่าก็เพราะคิดว่าไป่หลี่ไห่เป็นปรมาจารย์ปรุงโอสถที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก และหอโอสถไป๋เป่าก็แข็งแกร่งกว่าหอโอสถซ่างกู่ด้วย จึงตัดสินใจไปตามความนิยม

ความเสียใจของนางในตอนนี้ก็แค่พูดให้หลิงอวี๋ฟังเท่านั้น มิใช่ความเสียใจที่ออกมาจากใจจริง ๆ...