ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 2033

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิงอวี๋ตื่นขึ้นมาและกำลังคิดว่าจะไปทำอาหารเช้า แต่ไป๋อวี้ดันวิ่งออกมาพร้อมรอยยิ้มแล้วก็เอ่ยขึ้นมา “แม่นางสิง มิต้องทำอาหารเช้าแล้ว ท่านหญิงบอกว่านางจะส่งอาหารเช้ามาให้!”

เป็นดังที่คาด ไป๋อวี้ยังพูดมิทันจบก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้ว

ไป๋อวี้จึงวิ่งไปเปิดประตู และเมื่อหลิงอวี๋เห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ตกตะลึงไป

มิเพียงแต่หลงเพ่ยเพ่ยเท่านั้นที่มา เหลยเหวิน จงเจิ้งเฟย อู่เถาและคนอื่น ๆ ล้วนมากันทั้งหมด

“ศิษย์พี่หญิง พวกเรามากินอาหารเช้ากับเจ้า กินเสร็จแล้วเราก็ไปสำนักศึกษาชิงหลงด้วยกันเลยเถิด!”

พวกเหลยเหวินพากันเดินเข้าไปพร้อมกับกล่องอาหาร

เรื่องการประลองพวกนางมิสามารถช่วยหลิงอวี๋ได้ พวกนางจึงใช้วิธีนี้เพื่อบอกกับหลิงอวี๋ว่านางมิได้ตัวคนเดียว

หลิงอวี๋เผยยิ้มเล็กน้อย นางรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก

นางมิได้ตัวคนเดียว นางยังมีสหาย!

“สิงอวี๋ ข้าซื้ออาหารเช้าจากภัตตาคารที่ดังที่สุดในเมืองหลวงแดนเทพมาให้เจ้าทั้งหมดเลย รับน้ำใจไว้เถิด กินให้มาก ๆ นะ!”

หลงเพ่ยเพ่ยเองก็จัดเตรียมอาหารเช้าออกมาอย่างกระตือรือร้น

ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องการประลอง แล้วก็แย่งกันส่งชามและตะเกียบให้หลิงอวี๋

จงเจิ้งเฟยและหลงเพ่ยเพ่ยต่างก็รู้เรื่องที่ไป่หลี่ไห่เชิญผู้ช่วยมา แต่ไม่มีใครสามารถไปขัดขวางได้ จึงทำได้เพียงรู้สึกโกรธแทนหลิงอวี๋

หลิงอวี๋ก็ให้เกียรติมาก นางจึงกินจนอิ่มแปล้

ก่อนจะไปนางยังเดินไปบอกลาผู้รอบรู้ที่ห้อง และเอ่ยออกไปเพียงประโยคเดียวเท่านั้น “พี่ใหญ่ ท่านรอฟังข่าวดีจากข้านะ! มิต้องกังวล ข้าไม่มีทางทำให้ท่านผิดหวังแน่!”

ผู้รอบรู้กำหมัด งอข้อศอกแล้วยกขึ้นไปหาหลิงอวี๋ “ข้าก็จะมิทำให้เจ้าผิดหวังเช่นกัน! เจ้าจงเดินทางไปอย่างสบายใจเถิด!”

สองพี่น้องยิ้มให้กันแล้วหลิงอวี๋ก็เดินออกไป

ทั้งสองคนรู้ดีว่า หากหลิงอวี๋มิสามารถชนะการประลองครั้งนี้ได้ ก็หมายความว่าพวกเขาทั้งสองคนจะไม่มีอนาคต

หากมีชีวิตอยู่ไปด้วยกันมิได้ เช่นนั้นก็ตายไปด้วยกัน!

กลายเป็นว่าเถาจื่อปากไวเอ่ยออกมา “ท่านหญิง บางทีไป่หลี่ไห่อาจจะมิกล้าฝ่าฝืนพระราชโองการวางยาพิษศิษย์พี่หญิงของข้า แต่พระราชโองการของมหาเทพก็มิอาจห้ามให้ไป่หลี่ไห่ใช้วิธีการที่น่ารังเกียจมาจัดการกับศิษย์พี่หญิงของข้าได้นะ!”

“ยกตัวอย่างเช่นเดียวกับหยางหงหนิง นางชิงยาแก้พิษของศิษย์พี่หญิงข้าไปแล้วใส่ยาระบายกับผงที่ทำให้เกิดอาการคันอะไรนั่น!”

“หรือแม้แต่…”

คำพูดของเถาจื่อถูกจงเจิ้งเฟยขัดจังหวะขึ้นมา “มิต้องพูดแล้ว พวกเราเข้าไปกันเถิด!”

หลิงอวี๋ก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน “ควรเข้าไปได้แล้ว ใกล้ถึงเวลาแล้ว!”

เถาจื่ออ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็กลืนสิ่งที่อยากจะพูดลงไป

หลิงอวี๋เองก็เชี่ยวชาญวิชาพิษ แล้วนางจะมิรู้ได้หรือว่าไป่หลี่ไห่จะใช้วิธีการใด?

มิสามารถวางยาพิษให้นางตายได้ แต่สามารถทำให้นางเจ็บปวดจนมิอยากมีชีวิตอยู่ได้!

หรือแม้กระทั่งไป่หลี่ไห่สามารถใช้ยาพิษทำลายอวัยวะภายในของหลิงอวี๋ได้ เช่นนี้ดูภายนอกหลิงอวี๋มิได้ตาย แต่ทนไปได้มิกี่วัน หลิงอวี๋ก็จะตายเพราะอวัยวะล้มเหลว…