ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 105

“คนที่อยู่ที่นี่ ล้วนผ่านการอบรมมาอย่างดี รับรองว่าต้องเป็นที่พอใจของพวกท่านเจ้าค่ะ”

แม่ชีหวังเอ่ยพลางยิ้มแย้ม ก่อนจะโบกมือให้คนที่อยู่ด้านหลัง เหล่าแม่ชีจึงรีบพาเด็ก ๆ จากไป

ส่วนแม่ชีหวังยังคงอยู่เพื่อรินน้ำชาให้คนทั้งสอง

ขณะเดียวกันก็ชำเลืองมองเยี่ยนสวินที่นั่งนิ่งไม่พูดจาอยู่เป็นระยะ

เมื่อชิงอิ่งเห็นท่าทีไม่น่าไว้ใจของนาง ก็หรี่ตาลงพร้อมเอ่ยเสียงเย็นเพื่อเตือนสติ “แม่ชีกำลังมองอันใดอยู่รึ?”

แม่ชีหวังสะดุ้งสุดตัว พอเงยหน้าขึ้นตามเสียงก็สบเข้ากับแววตาคู่หนึ่งที่เย็นเยือกราวกับหิมะในฤดูหนาว

นางตกใจจนเกือบจะถือกาน้ำชาไว้ไม่อยู่!

“ฮ่า...ฮ่า ข้าแค่รู้สึกคุ้นหน้าพวกท่านทั้งสองมาก เหมือนเคยพบที่ใดมาก่อน”

มู่เหยาหลุบตาลงยิ้มบาง ๆ นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามขอบถ้วยชา “แม่ชีมิต้องมองสามีข้าหรอก เรื่องทั้งหมดในบ้านล้วนเป็นข้าที่จัดการ จะซื้อคนหรือใช้คน ก็ล้วนแต่ข้าเป็นคนตัดสินใจทั้งสิ้น”

แม่ชีหวังหัวเราะแห้ง ๆ พลางรีบเอนตัวไปทางมู่เหยาเล็กน้อย

ทว่าในใจกลับรู้สึกดูแคลนชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงนั้นอยู่บ้าง ท่าทางดูเย็นชา นึกว่าจะเป็นคนที่ร้ายกาจสักเท่าใด

ที่ไหนได้ กลับเป็นพวกกลัวเมียนี่เอง!

“มาแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงของแม่ชีดังขึ้นจากด้านนอกอีกครั้ง แม่ชีหวังรีบวางถ้วยชาแล้วเดินออกไป

“ยืนให้ดี ๆ วันนี้ถ้าใครได้รับความเมตตาจากผู้สูงศักดิ์ ก็จะได้ไปเสวยสุขแล้ว! พวกเจ้าต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี!”

แม่ชีหวังพูดพลางแอ่นอกเดินตรวจดูเด็กผอมโซเหล่านี้ไปรอบหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าทุกคนแต่งตัวเรียบร้อยดีแล้ว จึงหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มประจบประแจง “ฮูหยิน มีคนที่ถูกใจบ้างหรือไม่เจ้าคะ?”

มู่เหยาขมวดคิ้วแสร้งทำเป็นครุ่นคิด

ราวกับกำลังพิจารณาเลือกสรรอย่างละเอียดถี่ถ้วน

“หลานฮูหยิน มีคนที่พอใจหรือไม่เจ้าคะ?”

ในขณะที่แม่ชีหวังกำลังคิดว่าครั้งนี้ตนเองจะต้องทำให้นางพอใจได้อย่างแน่นอน

มู่เหยากลับปรายตามองนางเพียงแวบเดียว ทว่าสายตาเพียงแวบเดียวนั้นกลับทำให้แม่ชีหวังเหงื่อไหลซึมไปทั้งแผ่นหลัง

“แม่ชีหวัง ท่านคิดว่าข้าเป็นคนโง่มีเงินเหลือใช้ หลอกลวงได้ง่ายมากหรืออย่างไร?”

เยี่ยนสวินเห็นดังนั้นก็ตบโต๊ะเสียงดังปัง

เสียงที่ดังสนั่นทำให้แม่ชีหวังตัวสั่นเทิ้ม

“ว่าอย่างไร! พวกเจ้าคิดจะหลอกลวงภรรยาข้างั้นรึ!”

แม่ชีหวังแอบถลึงตาใส่แม่ชีสองสามคนที่พาคนมาในใจ พลางคิดว่าต้องเป็นเพราะแม่ชีพวกนี้เห็นว่าช่วงนี้ไม่มีใครมา จึงได้ยักยอกเงินไปมากเกินควร!

มิฉะนั้นแล้ว ต่อให้เด็กจะผอมแห้ง ก็ไม่ควรจะมีสีหน้าเช่นนี้!

แต่ในไม่ช้า แม่ชีหวังก็คิดหาคำแก้ตัวได้ นางถอนหายใจอย่างจนใจ “ฮูหยินไม่ทราบ เมื่อไม่นานมานี้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ เด็ก ๆ มีมากมาย แค่คนหนึ่งติดก็แพร่ต่อไปเรื่อย ๆ...จึงได้ดูผอมแห้งเช่นนี้”

“แต่ท่านวางใจได้ ตอนนี้โรคของพวกเขาหายดีหมดแล้ว รับรองว่าจะไม่นำโรคติดตัวกลับไปยังจวนของท่านอย่างแน่นอน”

ใบหน้าของมู่เหยาฉายแววสลดใจ น้ำเสียงแฝงความห่วงใย “ถ้าเช่นนั้น เงินที่ราชสำนักจัดสรรลงมา ก็ถูกนำไปใช้รักษาเด็ก ๆ เหล่านี้จนหมดสิ้นแล้วหรือ?”

เมื่อเห็นว่านางหลอกง่ายเช่นนี้ ใจที่แขวนอยู่ของแม่ชีหวังก็สงบลง พยักหน้าตามคำพูดของนาง “ใช่แล้วเจ้าค่ะ เมื่อไปถึงเรือนของฮูหยินแล้ว เพียงแค่ให้กินอะไรสักหน่อย สีหน้าก็จะดีขึ้นอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

เมื่อจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ในแววตากลับมีแต่การคำนวณของแม่ชีหวัง ในใจของมู่เหยาก็ยิ่งเย็นเยียบลงไปอีก

นางโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ “ช่างเถิด ในเมื่อเคยป่วยมาก่อนก็ให้พักฟื้นอยู่ที่นี่ต่อไป วันหน้าหากข้าต้องการ ค่อยมาใหม่ก็ยังไม่สาย”

พูดจบ มู่เหยาก็ทำท่าจะลุกขึ้น

แม่ชีหวังถึงกับตะลึง ใบหน้าฉายแววลนลานอย่างปิดไม่มิด!

เหตุใดเทพเจ้าแห่งโชคลาภผู้นี้ถึงได้อารมณ์แปรปรวนเช่นนี้!

“หลานฮูหยิน ท่านอย่าเพิ่งไปสิเจ้าคะ ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าต้องการคนเฝ้าบ้านเฝ้าเรือนไม่ใช่หรือ ข้าให้คนไปตามหาแล้ว ท่านรออีกสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ?”

จากข่าวที่คนผู้นั้นส่งมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ เดิมทีแม่ชีหวังคิดจะใช้เด็กที่ยังไม่โตเต็มที่เหล่านี้หลอกลวงให้ผ่านพ้นไป