ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 112

“คุณหนูตระกูลหวังเป็นคนดี เเต่ไม่เหมาะสำหรับแม่ทัพนายกอง”

มู่เหยาไม่พูดอ้อมค้อม เเต่พูดออกมาตรงๆ

ฮูหยินใหญ่เจียงได้ยินเช่นนั้น ครุ่นคิดเล็กน้อยก็เข้าใจความหมายในคำพูดของมู่เหยา สีหน้าพลันไม่สู้ดีนัก

“ขุนนางฝ่ายบุ๋นส่วนใหญ่ดูถูกแม่ทัพนายกองที่ออกรบ มักจะรู้สึกว่าเเม่ทัพนายกองหยาบคายไร้การศึกษา ตระกูลหวังมีประเพณีเก่าแก่ คิดว่าใต้เท้าหวังท่านนั้นคงมีคำพูดวิพากษ์วิจารณ์แม่ทัพนายกองไม่น้อย เเละแน่นอนว่าลูกหลานของตนเองก็คงได้รับอิทธิพลตามมาด้วย!”

ปัญหาเรื่องขุนนางบุ๋นเเละขุนนางบู๊มีมานานเเล้ว

เพียงเเต่ไม่มีใครยอมถอยคนละก้าว จึงเกิดความขัดเเย้งมากมาย

โชคดีที่ตอนนี้มีเยี่ยนสวินที่ดูไม่เข้าพวก ออกมาโต้ตอบกลับไปในราชสำนักโดยตรง

ตอนนี้ในราชสำนักจึงไม่มีการโต้เถียงทะเลาะวิวาทมากนัก

ต้องรู้ว่าสมัยฮ่องเต้พระองค์ก่อน ขุนนางบุ๋นเเละขุนนางบู๊ทะเลาะกันในราชสำนักเกือบจะลงไม้ลงมือกันอยู่หลายครั้ง

“น้าหญิงจะเร่งรีบหาคู่ให้พี่ชายใหญ่เจียงจากตระกูลขุนนางฝ่ายบุ๋นทั้งหมด หรือว่าช่วงนี้ได้ยินอะไรมา”

ทันทีที่มู่เหยาพูดจบ ก็เห็นมือของสตรีที่ถือถ้วยชาอยู่นั้นสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

เห็นได้ชัดนางพูดโดนความในใจ

ฮูหยินใหญ่เจียงมองเด็กสาวตัวเล็กๆที่นั่งอยู่ข้างกายอย่างละเอียด นางเพิ่งจะอายุเท่านี้ เเต่กลับมีอร่าของความฉลาดที่เข้าใจโลกอย่างลึกซึ้ง

ราวกับคนชราที่ใช้ชีวิตมาหลายสิบปีเเล้ว

ทำให้ผู้คนสงบใจอย่างบอกไม่ถูก

“เฮ้อ…ในเมื่อเจ้าได้ยิน ก็หมายความว่าฮ่องเต้ก็ได้ยินเเล้ว”

ข่าวลือที่แม้เเต่มู่เหยายังได้ยิน เกรงว่าคงจะเเพร่ไปถึงฝ่าบาทนานเเล้ว

“น้าหญิงร้อนใจก็สมควรอยู่เเล้ว เพียงเเต่รากเหง้านี้ เเท้จริงแล้วไม่ใช่การผูกสัมพันธ์ไมตรีกับใครก็จะเเก้ปัญหาได้ แม่ทัพเฒ่าแม้อายุมากเเล้ว เเต่ในราชสำนักก็ยังมีอิทธิพลสูงส่ง พี่ชายใหญ่เจียงตอนนี้ก็มีความสามารถไม่น้อย…มิสู้สละสิ่งที่ไม่ควรอยู่ในมือไปเสีย”

“อาจจะทำให้ฝ่าบาทวางพระทัยในจวนเเม่ทัพเจิ้นกั๋วได้”

ดวงตาของฮูหยินใหญ่เจียงพลันสว่างขึ้นทันใด เมื่อเห็นสีหน้าของมู่เหยา ก็เข้าใจในความหมายของนางในทันที

“เเต่ว่า…ท่านพ่อจะยอมได้อย่างไรกัน ชั่วชีวิตท่านก็ทุ่มเทให้กับการรบ หากไม่ให้ท่านไปฝึกทหาร วันหน้าเจ็บป่วยขึ้นมาจะทำอย่างไร”

ฮูหยินใหญ่เจียงรู้ถึงอุปนิสัยของพ่อสามีดี เรื่องการคิดกบฏนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างเเน่นอน

ท่านเพียงเเค่อยากสอนทหารเกณฑ์ใหม่เท่านั้น

ทว่าทันทีที่ท่านไปที่ค่ายฝึก ก็จะมีเรื่องไม่ดีเเพร่สะพัดออกมาอีก

ได้ยินดังนั้น ใจที่เเขวนอยู่ของมู่เหยาพลันผ่อนคลายลงทันที

เมื่อนึกถึงญาติผู้พี่ของนางที่เป็นเหมือนนางฟ้า ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย “เมื่อท่านตาของข้ามาถึงเมืองหลวงในวันหน้า เเละจัดงานเลี้ยง ขอเชิญน้าหญิงพาพี่ชายใหญ่เจียงมารับประทานอาหารด้วย”

ฮูหยินใหญ่เจียงตอบรับทันที ในใจรู้สึกปิติยินดี

ตระกูลหลันมีชื่อเสียงโด่งดัง หากลูกชายของนางได้รับความโปรดปรานจากคุณหนูใหญ่ตระกูลหลันได้จริง นั่นก็เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจอย่างยิ่ง!

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าคุณหนูหลายคนของตระกูลหลันนั้นได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี มีความรู้ความเข้าใจมารยาทดีเลิศ เเต่ละคนก็ทั้งสวยเเละฉลาด!

บ้านไหนบ้างที่ไม่ต้องการลูกสะใภ้เช่นนี้!

หลังจากส่งฮูหยินใหญ่เจียงกลับไป มู่เหยาจึงนวดขมับเบาๆ เมื่อนึกถึงญาติผู้พี่เหล่านั้น ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

ญาติผู้พี่ของนางเเต่ละคน ล้วนเป็นคนดีอย่างยิ่ง

เเม้ว่าในเวลานั้นนางจะเเหวกขนบธรรมเนียมประเพณียกเลิกการหมั้นหมายกับลู่จื้อ จดหมายที่พวกนางส่งมาก็ไม่ได้ตำหนิ เพียงเเต่ถามว่านางได้รับความเดือดร้อนหรือไม่

เมื่อพวกนางมาถึงเมืองหลวง ก็จะหาวิธีช่วยนางทวงคืนศักดิ์ศรีกลับมา!

ตระกูลหลัน…มักจะช่วยญาติพี่น้องโดยไม่สนใจเหตุผล

“พี่หญิงมู่ ท่านเเม่ของข้าไปเเล้วหรือ”