ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 113

มีศรีษะเล็กๆโผล่ออกมาจากประตู เจียงเจามองสำรวจในห้องโถงอย่างระมัดระวัง ไม่เห็นร่างของแม่ตัวเอง จึงเดินเข้ามาในห้องอย่างร่าเริงเเละนั่งลงข้างมู่เหยา

“พูดกับน้าหญิงเเล้วว่า สองสามวันนี้เจ้าจะพักอยู่ที่นี่ อยากกลับเมื่อไรค่อยกลับ”

มู่เหยาเลื่อนขนมตรงหน้าไปให้เด็กสาวตัวน้อย เเล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำผลไม้ที่เปื้อนที่มุมปากของนาง

“ถ้างั้นพี่หญิง พรุ่งนี้เราไปล่องเรือกันไหม ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้มีแผงลอยมากมายริมทะเลสาบ เหมือนจะขายเครื่องประดับอะไรพวกนั้น!”

เมื่อได้ยิน มู่เหยาก็พยักหน้าด้วยความใฝ่ฝัน

“งั้นพรุ่งนี้เราก็ไปเดินเล่นกัน”

เมื่อเห็นมู่เหยาตอบตกลง เจียงเจาก็ยิ้มอย่างมีความสุข

จนกระทั่งยามค่ำคืนที่ต้องกลับห้องนอน เจียงเจาเด็กน้อยจึงยอมจากไปจากข้างกายนางอย่างไม่เต็มใจ

มู่เหยานวดหว่างคิ้วของนาง หลังจากอาบน้ำก็ไม่ได้รวบผมขึ้น มองดูเเสงจันทร์ที่นุ่มนวลนอกหน้าต่าง นางเดินออกไปอย่างไม่รู้ตัว

“กำลังคิดอะไรอยู่”

เสียงที่ปรากฏขึ้นอย่างกระทันหัน ทำให้ร่างของมู่เหยาสั่นคลอนเเละเท้าลื่น!

โชคดีที่ชายหนุ่มตอบสนองเร็วมาก มือใหญ่ของเขารั้งเอวนางไว้ ดึงนางเข้าสู่อ้อมกอด

“ขออภัย ข้าทำให้เจ้าตกใจอีกเเล้ว”

เมื่อเห็นแววตาที่ยังคงตกใจของนาง เยี่ยนสวินก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยในดวงตา ค่อยๆวางนางลงอย่างระมัดระวัง

หลังจากยืนมั่นคงเเล้ว มู่เหยาก็ถอยออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่มตามไปด้วย

“ท่านอ๋องคราวหน้าก่อนจะมา บอกก่อนล่วงหน้าได้ไหม อย่างน้อยก็ให้พิราบสื่อสารส่งข่าวก็ได้” มู่เหยายืนอย่างไม่สบายใจ เพราะตอนนี้นางสวมเพียงสวมตัวในเท่านั้น

ดูอย่างไรก็ไม่เหมาะสม

นางอดไม่ได้ที่จะกอดอกเเน่น ใบหน้าปรากฏความเขินอายเล็กน้อย

เมื่อเห็นดังนั้น ปลายหูของเยี่ยนสวินก็เเดงเล็กน้อย เขารีบดึงเสื้อคลุมออกเเล้วห่อตัวนางไว้เเน่นอย่างเรียบร้อย

“ข้าคิดไม่รอบคอบเอง คราวหน้าจะส่งข่าวล่วงหน้าเเน่นอน”

นิ้วของชายหนุ่มผูกสายรัดเสื้อคลุม พาดผ่านใต้คอเสื้อของนางเป็นครั้งคราว ทำให้ผิวบริเวณนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาด้วย

มู่เหยาเริ่มสับสนเล็กน้อย ไม่กล้าสบตากับเขา ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว เเล้วดึงสายรัดออกจากมือเขา “ข้าทำเองได้”

เยี่ยนสวินเลิกคิ้วขึ้น ไม่ได้โกรธเคือง เพียงเเต่ยิ้มเเย้มมองเเก้มที่เเดงระเรื่อของนาง

ภายใต้เเสงจันทร์ ใบหน้าของสาวน้อยดูโดดเด่นยิ่งขึ้น

ทำให้จิตใจของชายหนุ่มพลอยหวั่นไหว

มู่เหยาไม่ได้สังเกตุสายตาที่ชายหนุ่มมองมาที่นาง นางตั้งใจผูกสายรัดให้เรียบร้อย ก่อนจะถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านอ๋องมาด้วยเรื่องอันใดหรือ เกิดความผิดพลาดอะไรกับสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหรือเปล่า”

คำพูดนี้ฟังดูคลุมเครือ ราวกับทั้งสองเป็นสามีภรรยาที่อยู่กินกันมานานปี

เเววตาของมู่เหยาสั่นไหว เผลอยกมือลูบใบหน้าที่รู้สึกร้อนผ่าว เสียงก็อ่อนหวานลงเล็กน้อย “ในเมื่อท่านอ๋องพูดจบเเล้ว เเละก็ดึกมากเเล้ว เสด็จกลับไปพักผ่อนเเต่หัวค่ำดีกว่า”

พูดจบ นางก็หันหลังตั้งใจจะวิ่งกลับเข้าไปในห้อง

เพื่อระบายความร้อนบนใบหน้า

เเต่พอหันหลังก้าวเท้าไปได้เพียงก้าว ข้อมือก็ถูกจับดึงกลับมาทันที!

ชนเข้ากับเเผงอกกำยำของชายหนุ่ม มู่เหยารู้สึกเจ็บจมูกทันที เสียงยังเจือความขุ่นเคืองว่า “เยี่ยนสวิน!”

“อื่อ”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศรีษะ ยิ่งทำให้มู่เหยารู้สึกหงุดหงิด นางกำมือชกอกเขาเบาๆสองที

เเรงเเค่นี้ เกรงจะเเค่ทำให้เยี่ยนสวินจั๊กจี้เท่านั้น

“เด็กดี”

มือใหญ่ลูบศรีษะ เสียงเด็กดีที่เเหบพร่าเเละทุ้มต่ำนั้น ทำให้หัวใจของมู่เหยารู้สึกคันยุบยิบ

“ในเมื่อข้าจะต้องสืบสวนเป็นการลับ ช่วงนี้ก็จะไปหอชุนเซียงบ่อยขึ้น หากหลังจากนี้มีข่าวอะไรเล็ดลอดออกไป เจ้าห้ามโกรธข้าเด็ดขาดนะ”