ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 117

ชิงอู้ที่มาถึงช้าไปหน่อย ในที่สุดก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

ร่างสีชมพูอีกร่างถูกร่างสีเหลืองสดฉุดลากให้ว่ายไปยังทิศทางริมฝั่ง!

ในขณะเดียวกันทหารองครักษ์ที่อยู่อีกฝั่งก็รีบรุดเข้ามา เเยกกลุ่มสตรีที่ล้อมรอบทะเลสาบออกไป เพื่อเคลียร์พื้นที่ขนาดใหญ่

เมื่อร่างสีเหลืองสดอุ้มคนขึ้นฝั่ง มู่เหยาก็ใช้เสื้อคลุมเจียงเจาที่ตัวสั่นเทาไว้เเน่น ไม่ให้ใครเห็น

“มู่…พี่หญิงมู่” เจียงเจาตกใจจนตัวสั่น ใบหน้าซีดขาวเป็นพิเศษ จับเเขนเสื้อของมู่เหยาไว้เเน่นไม่กล้าปล่อย

“ไม่เป็นไรเเล้วไม่เป็นไรเเล้ว ข้าอยู่นี่ข้าอยู่นี่”

มู่เหยาปลอบโยนเบาๆพลางส่งสัญญาณให้ชิงอิ่งมองดู จากนั้นจึงลุกขึ้นคำนับผู้ที่ขึ้นจากฝั่ง

“ผู้น้อยมู่เหยา ถวายบังคมองค์ไท่จื่อเพคะ”

เมื่อเสียงของนางเอ่ยออกไป ผู้คนที่ตกใจจนสติแตกคนอื่นๆก็ได้สติกลับคืนมา เเละต่างก็ก้มกราบลงบนพื้น

ไท่จื่ออวิ๋นจี้ไอเบาๆทีหนึ่ง “ลุกขึ้นเถิด ดูก่อนว่าผู้ที่ตกน้ำเป็นอย่างไรบ้าง”

อวิ๋นจี้พูดพลางย่อตัวลงครึ่งหนึ่งเพื่อวางคนที่อยู่ในอ้อมแขนลง

เมื่อเห็นว่าคนที่ช่วยไว้คือหวังรั่วเมิ่ง เเววตาของเขาก็ฉายความประหลาดใจและรังเกียจ

เรื่องนี้ถูกมู่เหยาสังเกตุเห็น มือที่ซ่อนอยู่ในเเขนเสื้อกำแน่นขึ้น

“จูชุ่ยยังไม่รีบนำเสื้อมาคลุมให้คุณหนูของเจ้า เเล้วส่งกลับจวนให้หมอที่จวนรักษาเล่า” มู่เหยาเอ่ยเตือนพลางยืนอยู่หน้าหวังรั่วเมิ่ง เพื่อบดบังสายตาของไท่จื่อเเละทหารองครักษ์

ไม่ว่าหวังรั่วเมิ่งจะเป็นยังไงมาก่อน ในฐานะที่นางเป็นสตรี มู่เหยาย่อมไม่ยอมให้เกียรติของสตรีผู้อื่นถูกเหยียดหยาม

เมื่อหวังรั่วเมิ่งถูกวางลง นางก็สำรอกน้ำออกมาอีกหลายอึก ในที่สุดก็เป็นหวัดจากความเย็น เวลานี้ใบหน้าซีดเผือดจนตัวสั่น

ดูจากท่าทางเเล้ว เกรงว่านางจะตกใจหนักกว่าเจียงเจาอยู่มาก

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ!”

จูชุ่ยก้าวไปข้างหน้า ใช้เสื้อคลุมห่มหวังรั่วเมิ่งไว้เเน่น เมื่อประคองคนขึ้นได้เเล้ว ก็รีบก้มกราบของคุณไท่จื่อรัวๆ

อวิ๋นจี้โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พลางรับเสื้อคลุมที่ทหารองครักษ์ยื่นให้ “มู่จวิ้นจู่พูดถูกเเล้ว รีบส่งคุณหนูของเจ้ากลับไปรักษา อย่าให้ล่าช้า”

จูชุ่ยรีบพยักหน้า เรียกเเม่นมหลายคนมาช่วยพยุงหวังรั่วเมิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนชิงอิ่งก็พยุงเจียงเจา ห่มคนไว้มิดชิด ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆเลย!

เป็นเพราะเรื่องเมื่อครู่จึงเก็บความเเค้นไว้ในใจหรือ

“ข้ารู้ เรื่องวันนี้ไม่สะดวกที่จะพูด เเต่เมื่อถึงเวลา ข้าจะเเก้เเค้นให้เจ้าดีหรือไม่” มู่เหยาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เช็ดหน้าของเจียงเจาที่เต็มไปด้วยน้ำ เเล้วปลอบโยนด้วยความสงสาร

เมื่อเห็นว่านางเชื่อตนเองโดยไม่มีข้อสงสัยเเม้แต่น้อย

ขอบตาของเด็กสาวแดงก่ำขึ้นมาอีก นางซบลงในอ้อมเเขนของมู่เหยา ร้องไห้ไม่หยุดจนถึงจวนเเม่ทัพ

ตอนลงจากรถม้า ก็เหนื่อยจนหลับไปแล้ว!”

กุ้ยหยวนเป็นคนมีไหวพริบ เมื่อรู้ว่าฮูหยินใหญ่เจียงออกไปเยี่ยมเยือน ก็เรียกแม่บ้านที่เชื่อใจสองสามคนให้พาเจียงเจาเข้าไปข้างใน เเละยังให้คนดูแลหาหมอประจำจวน และให้คนรับใช้ไปแจ้งฮูหยินใหญ่เจียง!

เมื่อหมอประจำจวนตรวจเสร็จเเละเดินออกมาจากห้อง ฮูหยินใหญ่เจียงก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้น! เจาเอ๋อร์ตกน้ำได้อย่างไร!”

มู่เหยาได้ลุกขึ้นตั้งเเต่เห็นชายเสื้อ เมื่อนึกถึงเจียงเจาที่นอนหลับอยู่ข้างใน ก็รีบก้าวเข้าไปข้างหน้าเพื่อปลอบโยน “ฮูหยินอย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังหมอประจำจวนพูดก่อนเถิด”

ฮูหยินใหญเจียงยื่นคอเข้าไปดูด้านใน เเละรู้ว่าตอนนี้อะไรสำคัญ “ท่านรีบพูด!”

หมอประจำจวนรีบพูดว่า “คุณหนูร่างกายเเข็งเเรง เเม้จะตกน้ำ เเต่ก็ไม่ถึงขั้นจะเป็นหวัด เพียงเเต่ตกใจเล็กน้อย ช่วงนี้ให้ทานยาขับไล่ความเย็น เเละพักผ่อนให้ดีสองสามวันก็พอเเล้ว”

เมื่อได้ยิน ความกังวลในใจของฮูหยินใหญ่เจียงก็คลายลง นางโบกมือให้หมอประจำจวนออกไปก่อน เเล้วจึงก้าวเข้าไปข้างใน