ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 118

มู่เหยาไม่ได้ตามเข้าไป เเต่ยืนรออยู่ด้านนอก

เสื้อผ้าที่เปียกของเจียงเจาถูกเปลี่ยนเเล้ว ตอนนี้นางอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือด ราวกับหลับปุ๋ยไป

ฮูหยินใหญ่เจียงมองดูด้วยความสงสาร เมื่อเเตะหน้าผากเพื่อดูให้เเน่ใจว่าไม่มีไข้เเล้ว ก็กำชับกุ้ยหยวนหนึ่งคำ เเล้วจึงเดินออกไป

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเเน่”

มู่เหยาเห็นสีหน้าของฮูหยินใหญ่เจียงก็รู้ว่านางค่อนข้างโกรธ “กุ้ยหยวน เจ้าอยู่ข้างเจาเอ๋อร์ตอนนั้น เจ้าเล่าให้ชัดเจนหน่อย”

กุ้ยหยวนคุกเข่าลงบนพื้น ปาดน้ำตาหนึ่งทีพลางพูดว่า “เรียนฮูหยินเเละจวิ้นจู่ ตอนนั้นคุณหนูของข้ากำลังเลือกของที่ชอบอยู่ คุณหนูหวังไม่รู้โผล่มาจากไหน ก็ลากคุณหนูของข้าไปที่ข้างทะเลสาบ บอกว่าจะคุยกันดีๆ”

“บ่าวตั้งใจจะให้ชิงอิ่งที่ยู่ข้างจวิ้นจู่ไปเเจ้งจวิ้นจู่ เเต่ตอนนั้นคุณหนูถูกลากไปแล้ว บ่าวกับชิงอิ่งก็เป็นห่วงคิดว่าจะตามไปก่อน”

“หลังจากนั้น คุณหนูหวังไม่รู้พูดอะไรทำให้คุณหนูโกรธ คุณหนูจึงสะบัดมือออกเพื่อจะเดินจากไป ไม่คิดว่าคุณหนูหวังเท้าพลิก จึงได้ดึงเเขนเสื้อของคุณหนูเเละดึงคุณหนูตกลงไปในน้ำ!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ กุ้ยหยวนก็โกรธไม่น้อย

สีหน้าของฮูหยินใหญ่เจียงยิ่งมืดครึ้ม นางตบโต๊ะด้วยความโกรธเเละพูดว่า “คนเเซ่หวังนี่มไม่มีอะไรดีเลยจริงๆ กล้าดึงลูกสาวข้าลงน้ำ! ข้าจะไปตระกูลหวังเดี๋ยวนี้เพื่อขอคำอธิบาย!”

เมื่อเห็นเหตุการณ์ มู่เหยารีบลุกขึ้นไปขวางไว้

“ท่านน้าหญิง มีบางเรื่องที่ข้าอยากจะบอกท่าน”

เมื่อสบตากับสายตาที่จริงจังของนาง อารมณ์ที่โกรธของฮูหยินใหญ่สกุลเจียงก็ค่อยๆสงบลง เเล้วพยักหน้าให้ซ้อจางที่ติดตามอยู่ข้างกาย

ซ้อจางเป็นคนมีไหวพริบ หลังจากให้คนอื่นๆในห้องออกไปเเล้ว ก็ลากกุ้ยหยวนเข้าไปในห้องเพื่อเฝ้าเจียงเจา

ฮูหยินใหญ่เจียงถอนหายใจออกมา หันกลับไปนั่งบนเก้าอี้ “หนูมู่ มีอะไรเจ้าก็พูดมาเถิด”

มู่เหยาก็พูดไม่อ้อมค้อม หลังจากเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งเเต่ต้นจนจบของการพบกับหวังรั่วเมิ่งในวันนี้เเล้ว ก็เน้นย้ำถึงไท่จื่ออวิ๋นจี้ที่กระโดดลงไปช่วยคน

เมื่อฮูหยินใหญ่เจียงได้ยินว่าไท่จื่อกระโดดน้ำไปช่วยคน ใบหน้าของนางก็เเสดงความประหลาดใจโดยไม่รู้ตัว “เจ้าบอกว่าไท่จื่อกระโดดน้ำช่วยคน?”

มู่เหยาจิบช้าเเล้วพยักหน้า มองดูการเปลี่ยนเเปลงสีหน้าของฮูหยินใหญ่ตรงหน้าอย่างละเอียด ก็รู้ว่าฮูหยินใหญ่เจียงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ตั้งแต่ในรถม้าระหว่างทางกลับจวนเเม่ทัพ นางนึกอย่างละเอียดก็นึกออกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ไท่จื่อมีองครักษ์มากมาย ต่อให้มีคนตกน้ำโดยไม่ตั้งใจ เหตุใดไท่จื่อต้องลงมือช่วยด้วยตนเอง เเละตามที่ชิงอิ่งกับชิงอู้ที่อยู่ข้างกายข้าเล่ามา ทิศทางเเรกเริ่มของไท่จื้อดูเหมือนจะมุ่งหน้ามาทางเจาเอ๋อร์”

“ท่านน้าหญิง เรื่องวันนี้เกรงว่าจะต้องระวังให้มาก”

“คุณหนู เรื่องวันนี้อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่าเจ้าคะ”

มู่เหยาจัดกระโปรงที่เปียกบริเวณหน้าท้อง พลางนึกถึงภาพในตอนนั้น ดวงตาก็มืดครึ้มลง “จะเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ เกรงว่าใต้เท้าหวังเท่านั้นที่รู้”

ขณะเดียวกัน จวนหวัง

หวังรั่วเมิ่งนั่งอยู่บนเตียง ร่างกายเปลี่ยนเป็นชุดที่เเห้งสบาย ทว่านางกลับก้มหน้าไม่กล้าสบตามารดาที่กำลังโกรธจัด

“คนโง่!”

ฮูหยินหวังอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเป็นครั้งที่สาม นางเอื้อมมือขึ้นด้วยความอยากจะตีลูกสาวโง่ๆของนางสักครั้ง!

“ท่านเเม่ วันนี้ลูกบุ่มบ่ามไปหน่อย เเต่ลูกก็เเค้นใจ เดิมทีอยากจะให้เจียงเจาตกน้ำ ใครจะรู้ว่าลูกดันพลั้งเผลอตกตามไปด้วย…”

ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ ฮูหยินหวังก็หันหน้ามาจ้องเขม็งด้วยความโกรธ “หุบปากไปเลย! เจ้ายังจะพูดถึงเรื่องนี้อีก! ข้าถามเจ้าว่า ความคิดนี้ใครเป็นคนบอกเจ้า!”

แววตาของหวังรั่วเมิ่งเปลี่ยนไปแวบหนึ่ง “คือ คือลูกคิดเอง”

ฮูหยินหวังเห็นท่าทางของนางเช่นนั้น ก็ไม่มีอะไรที่ไม่เข้าใจอีก นางเพียงเเต่โกรธที่ตอนนี้นางยังคงปกป้องคนที่นางคิดว่าเป็นพี่น้องที่ดี โดยไม่เข้าใจว่าตัวเองถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือมานานแล้ว!