ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 119

“เจ้าอยากจะปกปิด ก็ไม่คิดดูหน่อยหรือว่าทำไมต้องชวนเจ้าไปที่ทะเลสาบมรกตวันนี้ เเล้วยังต้องจงใจให้เจ้าพูดถึงเรื่องการเเต่งงานกับจวนแม่ทัพ เเล้วยังให้เจ้าไปจัดการกับสาวน้อยของจวนเเม่ทัพอีก เจ้านี่มันโง่เง่าเหมือนหมูจริงๆ!”

“ช่วงนี้ถ้าข้าไม่ออกคำสั่ง เจ้าก็ไม่ต้องคิดที่จะออกไปข้างนอกอีก! ไปคิดให้ดีๆว่าใครกันเเน่ที่ใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ!”

ทิ้งท้ายเพียงเท่านี้ ฮูหยินหวังก็กระทืบเท้าด้วยความโกรธเเล้วเดินออกไป

เเต่ก่อนจากไป นางเหลือบมองจูชุ่ยที่อยู่ข้างๆหวังรั่วเมิ่งตลอด

สีหน้าของจูชุ่ยซีดเผือด เเละรีบตามฮูหยินหวังออกไปทันที

ส่วนหวังรั่วเมิ่งยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง คิดทบทวนคำพูดของเเม่เมื่อครู่ เเล้วค่อยๆตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ!

“เฉินหว่านอิน! เจ้าคิดร้ายข้าได้ยังไง!”

ในห้องหนังสือของตระกูลหวัง ใต้เท้าหวังได้ยินคำพูดของภรรยาก็โกรธจนโยนแท่นฝนหมึกอันใหม่ที่เพิ่งได้มาลงบนพื้นอย่างเเรง

“ข้าก็ว่าทำไมวันนี้คนเเซ่เฉินผู้นี้ถึงได้ส่งแท่นฝนหมึกชั้นดีมาให้ข้า ที่เเท้ก็คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าเเล้วว่าจะมีเรื่องนี้!”

ฮูหยินหวังเหลือบมองแท่นฝนหมึกที่เเตกละเอียด รู้สึกถึงความอัปมงคลจึงโบกมือไล่

นางสั่งให้คนรับใช้เก็บกวาด เเล้วจึงเดินเข้าไปใกล้ด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ท่านพี่ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี เรารีบไปขอโทษที่บ้านเลยดีไหม”

เมื่อใต้เท้าหวังได้ยินเช่นนี้ ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เกรงว่าตอนนี้เราไปก็ไร้ประโยชน์ ตระกูลเจียงคงไม่เห็นแก่หน้าเรา ตอนนี้ถือว่าได้บาดหมางกันอย่างสมบูรณ์เเล้ว”

พอคิดถึงเม่ทัพเฒ่าเจียงที่คอยรายงานเรื่องในราชสำนัก ราวกับกลัวว่าบ้านเมืองจะไม่วุ่นวาย ใต้เท้าหวังก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเจียงเจาคือหลานสาวสุดที่รักที่เเม่ทัพเฒ่าให้ความสำคัญมากที่สุด ใครบ้างที่จะไม่ให้คุณหนูของบ้านตัวเองหลบเลี่ยงเจียงเจาไปให้ไกลๆ

เเต่ลูกสาวของเขาดันเป็นคนโง่!

ที่ไหนไม่ควรไปยุ่ง ก็ดันหาเรื่องใส่ตัว!

ฮูหยินหวังก็รีบร้อนจนกระทืบเท้าอยู่กับที่ “ถ้างั้น งั้นพวกเราไปหาฮูหยินใหญ่เจียงเล่าให้ฟังว่า ตระกูลหวังของเราก็ถูกไท่…”

ดวงตาของใต้เท้าหวังเบิกตากว้างทันทีแล้วตะโกนเสียงกร้าว หยุดยั้งไม่ให้ภรรยาโง่ผู้นี้พูดต่อ “หุบปาก! คำพูดแบบนี้เจ้าก็กล้าพูด! ตอนนี้ครอบครัวของเราทำได้เเค่กลืนความเสียหายนี้ไว้”

หลังจากถูกตวาด ฮูหยินหวังก็เพิ่งจะรู้สึกตัว นางรีบเอามือปิดปากไม่กล้าพูดต่อ เเต่เมื่อได้ยินสามีพูดเช่นนั้น ในใจก็พลันรู้สึกไร้เรี่ยวเเรงทันที

ใต้เท้าหวังย่อมไม่ต้องการบาดหมางกับจวนเเม่ทัพเจิ้นกั๋วอย่างเปิดเผย

เเม้จวนเเม่ทัพเจิ้นกั๋วจะไม่ทำอะไรเลย เพียงเเค่เปิดเผยเรื่องนี้ ก็จะทำให้เขามีอันตรายทุกๆที่ในราชสำนัก เพราะพวกขุนนางในราชสำนักล้วนเห็นเเก่ประโยชน์

เรื่องนี้ ต้องเเก้ไขโดยเร็วที่สุด!

“พรุ่งนี้เจ้าไปที่ตระกูลมู่ ขอร้องให้จวิ้นจู่ตระกูลมู่นั่นไปจวนเเม่ทัพเจิ้นกั๋วกับเจ้า บางทีอาจจะไม่โดนไล่ออกมาโดยตรง”

“กระโปรงบนตัวหม่อมฉันสกปรก ไม่กล้าพบไท่จื่อ ขอไท่จื่อโปรดอภัย วันหน้า หม่อมฉันจะให้ผู้ใหญ่ในบ้านไปขอโทษเพคะ”

ข้างนอกเงียบไปนาน ก่อนจะได้ยินเสียงที่ไม่เต็มใจของชายหนุ่ม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่บังคับ”

เมื่อได้ยินเสียงรถม้าจากไป มู่เหยาก็รีบให้รถม้าข้างนอกกลับจวนมู่ทันที

ลงจากรถม้า นางก็ทำหน้าไร้อารมณ์ เดินเข้าไปในจวนมู่ด้วยฝีเท้าที่รวดเร็ว ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าสายตาที่ซ่อนอยู่ในเงามืดได้หายไป

“คุณหนู”

ชิงอิ่งเเละชิงอู้เห็นได้ชัดว่าสังเกตุเห็นคนที่ตามมาเมื่อครู่ ตอนนี้จึงเอ่ยปากเพื่อเตือนมู่เหยาโดยเฉพาะว่าคนนั้นไปเเล้ว

สีหน้าของมู่เหยาผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ไปเตรียมน้ำร้อนก่อนเถิด”

วันนี้ไม่ได้เหนื่อยจากการเที่ยวเล่นที่ทะเลสาบมรกต เเต่เป็นเพราะเรื่องพวกนี้ เเละจุดประสงค์…ที่ไท่จื่อสกัดรถม้าของนาง

จวนมู่ของพวกนาง ไม่เคยมีความสัมพันธ์ใดๆกับไท่จื่อ เเละไม่เคยเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเลย

ตั้งใจจะเป็นเพียงข้าราชบริพารที่ซื่อสัตย์เท่านั้น

ตอนนี้จวนมู่ก็เหลือเพียงนางคนเดียว เเม้ว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าครอบครัวของท่านตากำลังจะมาถึงเมืองหลวง ก็ไม่น่าจะเพียงพอที่จะทำให้ไท่จื่อให้ความสำคัญได้เลย