ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 120

นอกเสียจาก…อีกฝ่ายจะใช้นางเพื่อตักตวงผลประโยชน์ก้อนโตอีกชิ้น!

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เสียงเรียกของหนิงจู๋ก็ดังมาจากด้านนอก “คุณหนู น้ำเตรียมเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้จะไปเรือนอุ่นไหมเจ้าคะ”

มู่เหยาได้สติกลับมาเเละตอบรับ

เมื่อลงไปในอ่างอาบน้ำ อุณหภูมิน้ำที่อุ่นเล็กน้อยโอบล้อมทั่วทั้งร่างกายของนาง ราวกับจะขับไล่ความเย็นยะเยือกในใจให้หายไป

“ชิงอู้ เจ้าคิดว่าเรื่องราวในวันนี้ ข้าคิดมากไปเองหรือเปล่า”

ชิงอู้กำลังขัดเเขนให้มู่เหยา เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็กระพริบตาคิดอย่างรอบคอบเเล้วส่ายหน้า “บ่าวไม่คิดว่าคุณหนูคิดมากไปเอง ตอนนี้บ้านเมืองไม่สงบ คิดมากไว้บ้างก็ไม่เสียหายอะไร”

“หน้ำซ้ำบ่าวกับชิงอิ่งก็เห็นจริงๆ ว่าเป้าหมายเดิมในวันนี้ของไท่จื่อคือคุณหนูสกุลเจียง โชคดีที่ชิงอิ่งตอบสนองอย่างรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นไม่รู้จะเป็นเช่นไร!”

หนิงจู๋ยืนอยู่ด้านหลังมู่เหยา คอยหวีผมให้นาง เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ!”

“คุณหนูอย่าลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงในวังเมื่อก่อน คุณหนูสกุลจางเเค่ตกน้ำ ก็ต้องเเต่งงานกับคุณชายใหญ่ลู่…ถ้าเปลี่ยนเป็นไท่จื่อ เรื่องย่อมต้องร้ายเเรงกว่าเดิมอย่างเเน่นอน”

คำพูดเหล่านี้ทำให้มู่เหยาจำขึ้นใจ

ตอนนี้ไท่จื่อยังไม่ได้อภิเษกไท่จื่อเฟยเข้ามา มีสายตาอยู่มากมายที่จับจ้องตำเเหน่งนี้อยู่

หากอวิ๋นจี้เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาจริงๆ จวนเเม่ทัพเจิ้นกั๋วก็มีเพียงเจียงเจาเด็กสาวคนนี้คนเดียว หากนางได้เป็นไท่จื่อเฟยจริงๆ เกรงว่าเเม่ทัพเฒ่าก็คงต้องเลือกข้าง

เเต่…ก่อนหน้านี้ไท่จื่อไม่เคยเเสดงท่าทีใดๆออกมาเลย ไฉนตอนนี้ถึงดูเร่งรีบนัก

หรือว่าเรื่องนี้เป็นเพียงการหยั่งเชิง

เมื่อคิดไม่เข้าใจ มู่เหยาก็ตัดสินใจรอจนกว่าจะได้พบเยี่ยนสวินในครั้งหน้า เเล้วค่อยถามเขาว่าไท่จื่อช่วงนี้เป็นอย่างไร

หากเขามีความคิดนี้จริงๆ ตราบใดที่เจียงเจายังไม่ได้เเต่งงาน นางก็จะถูกจับตามองไปอีกวัน

นางไม่อยากให้น้องสาวผู้ไร้เดียงสาคนนี้เข้าไปพัวพันกับเรื่องเหล่านี้เลยจริงๆ!

หลังจากอาบน้ำ มู่เหยารับประทานอาหารเย็นเสร็จ จึงได้รู้ว่าตระกูลหวังส่งเทียบเชิญมาสำหรับพรุ่งนี้

เมื่อเห็นว่าเป็นลายมือของฮูหยินหวังเอง มู่เหยาก็เลิกคิ้วขึ้น ในใจก็พอจะเข้าใจเเล้วว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร

“พรุ่งนี้ก็เตรียมชาผลไม้ธรรมดาๆก็พอ ไม่ต้องจัดให้ยิ่งใหญ่อะไรมาก…ลุงหวัง บ้านข้างๆหาเจ้าของที่ต้องการขายได้หรือยัง”

เมื่อพูดถึงเรื่องหลัง สีหน้าของลุงหวังก็ฉายเเววไม่สบายใจ

กำลังจะเอ่ยปากพูด ก็เห็นชิงอู้เอ่ยปากด้วยความประหลาดใจ “คุณหนูจะซื้อบ้านข้างๆหรือ”

มู่เหยาเห็นสีน้าของนาง ในสมองก็แวบความคิดที่ไม่น่าเป็นไปได้ขึ้นมา “บ้านหลังนี้เป็นของเยี่ยนสวินหรือ”

หากบอบบางเกินไป เกรงว่าจะต้องรีบหาคนมาคัดลอกโดยเร็วที่สุด

ในขณะที่นากำลังพลิกดูหนังสือเหล่านี้ ชิงอู้ก็เดินเท้าอย่างรวดเร็วไปยังจวนฉู่อ๋อง เมื่อรู้ว่าท่านอ๋องเพิ่งไปหอชุนเซียง นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งเเล้วจำต้องหันหน้าไปทางนั้น

ขณะนั้นเป็นเวลาพลบค่ำ หอชุนเซียงในฐานะโรงคณิกาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ย่อมต้องเเขวนโคมแดงระยิบระยับอยู่เเล้ว รอบโคมไฟมีหญิงสาวที่มีเรือนร่างบอบบางน่าหลงใหลยืนอยู่ โบกผ้าเช็ดหน้าในมือให้กับชายหนุ่มที่เดินผ่านไปมา ทุกกอิริยาบถล้วนเเล้วเเต่เย้ายวนชวนมอง

เเม้จะเพิ่งเปิดทำการ เเต่ก็ดึงดูดบรรดาคุณชายเจ้าสำราญ จากตระกูลผู้ดีจำนวนมากให้มากันเป็นกลุ่มๆ

เเน่นอนว่าเหตุผลที่บรรดาคุณชายเหล่านี้มากันเปิดเผยนั้น เป็นเพราะหอชุนเซียงประกาศต่อภายนอกว่า เน้นการเเสดงไม่ขายเรือนร่าง,เเต่เบื้องหลังจะเป็นอย่างไร…จะมีใครที่ไม่หาเงินเล่า

เป็นเพียงการรักษาหน้าตาเท่านั้นเอง

ชิงอู้เหลือบมองทางเข้าที่ประดับประดาด้วยเเสงไฟ ก่อนขมวดคิ้วเเล้วเเวบกายไปยังประตูหลัง เมื่อเเจ้งชื่อเเล้ว คนด้านในก็ยื่นผ้าคลุมหน้ามาให้ หลังจากปกปิดใบหน้าเเล้ว นางก็ก้มหน้าเร่งฝีเท้าไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสอง

“ขออภัย”

ขณะขึ้นบันได บังเอิญชนเข้ากับร่างหนึ่ง ชิงอู้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

เเน่นอนว่านางไม่ได้สังเกตุว่าคนที่ชนเข้าด้วยนั้น คือลู่จื้อที่สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยและมีกลิ่นเหล้าโชย!

ลู่จื้อขมวดคิ้วเเน่นด้วยความไม่พอใจมาก เท้าของเขาไม่มั่นคง บิดตัวจะดึงคนมาด่าทอ เเต่เมื่อหันกลับไปก็พบว่าคนนั้นขึ้นไปชั้นบนเเล้ว กำลังเดินไปยังห้องส่วนตัวเทียนจื้อหมายเลขหนึ่ง