ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 124

สีหน้าของแม่นมหลิวฉายแววพิกลเล็กน้อย นางสะบัดแขนเสื้ออย่างหงุดหงิด “อย่ามากำเริบเสิบสานกับข้า ยังไม่รีบกลับไปพักผ่อนอีก พรุ่งนี้จะได้มีแรงปรนนิบัติฉู่อ๋องต่อ!”

พูดจบนางก็หยิกเข้าที่เอวของชิงเหลียนอย่างแรง

จากนั้นก็หันหลังกำทองใบเดินยิ้มย่องอย่างลิงโลดไปยังเรือนหลัง

หากก่อนหน้านี้ยังไม่แน่ใจในคำพูดของคนผู้นั้น มาตอนนี้เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของแม่นมหลิวแล้ว นางก็มั่นใจแล้ว!

น้องสาวของนางคงจะถูกโยนทิ้งไปแล้วจริง ๆ!

โชคยังดี... โชคยังดีที่นางยังมีประโยชน์ ฉู่อ๋องยังสามารถช่วยนางจัดการเรื่องน้องสาวได้!

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ชิงเหลียนจึงแสร้งทำเป็นเดินกลับขึ้นไปบนหอ แต่ความจริงแล้วนางอาศัยช่วงที่คนดูแลในลานบ้านเผลอไผล เดินตรงไปยังห้องครัวที่เรือนหลังแทน

อาหารของหญิงสาวในหอและแขกล้วนทำจากครัวเล็กที่เรือนหลังนี้ แล้วจึงส่งไปยังเรือนหน้า

ดังนั้นต่อให้นางมาในเวลานี้ก็ไม่เป็นที่น่าสงสัย เพียงถูกมองว่าหิวจนแอบมาหาของกินเท่านั้น

เมื่อชิงเหลียนมาถึงห้องครัวเล็ก ก็พอดีกับที่เห็นแม่นมหลิวเดินไปถึงหน้าประตูเรือนเล็กของตนในปีกหลัง นางหยิบกุญแจออกมามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะรีบไขประตูแล้วมุดตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“ชิงเหลียน เจ้าไม่ได้กำลังจะลดความอ้วนอยู่หรอกหรือ เหตุใดดึกดื่นป่านนี้แล้วยังมาหาของกินอีก?”

ไป๋ซีเป็นคนที่เข้าหอชุนเซียงมาพร้อมกับชิงเหลียน ทั้งสองนับว่าเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันมาโดยตลอด

เมื่อเห็นว่าเป็นนาง ชิงเหลียนก็ถอนหายใจโล่งอก แสร้งทำหน้าจนใจพลางตอบว่า “วันนี้ฉู่อ๋องประทานทองใบให้ข้ามาหลายใบ แต่ก็ถูกแม่นมริบไปหมด ข้ากำลังคิดว่าอีกสักครู่จะไปอ้อนวอนแม่นมดู เผื่อว่าจะพอขอเงินสักสองสามตำลึงมาตัดชุดใหม่ไว้ปรนนิบัติฉู่อ๋องได้บ้าง”

ไป๋ซีเผยสีหน้าอิจฉา แต่ก็หาได้ริษยาไม่

“ข้าว่าเจ้าอย่าไปเลย วันนี้ตอนข้าทำความสะอาดเรือนของแม่นม ได้ยินมาว่าคืนนี้นางจะต้อนรับแขกในเรือนของตน สั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนเด็ดขาด เจ้าอย่าไปหาเรื่องใส่ตัวเลย”

ต้อนรับแขกหรือ?

ชิงเหลียนแอบจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ ใบหน้ายังคงแสร้งทำเป็นจนปัญญา

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะถืออาหารจากไปนั้นเอง ก็มีเงาดำร่างหนึ่งพุ่งเข้าไปในเรือนของแม่นมหลิว

“ฉู่อ๋องมาได้อย่างไร?”

เงาดำผู้นั้นเอ่ยถามเสียงต่ำทันทีที่เท้าแตะพื้น

แม่นมหลิวตกใจจนรีบเก็บกล่องเครื่องประดับที่ใส่ทองใบไว้ แล้วเดินออกมาที่ลานพร้อมกล่าวอย่างเอาอกเอาใจว่า “ใต้เท้า เรื่องนี้พวกเราไม่ทราบจริง ๆ เจ้าค่ะ”

ชายผู้นั้นสวมชุดรัดกุมสำหรับยามวิกาล เผยให้เห็นเพียงดวงตารูปหงส์ ที่เอวเหน็บกริชเล่มหนึ่งไว้

หากมู่เหยาอยู่ที่นี่ด้วย นางย่อมต้องจำกริชเล่มนี้ได้อย่างแน่นอนว่าเป็นเล่มเดียวกับที่คนผู้นั้นใช้สกัดนางไว้ที่ปากตรอกในวันนั้น

“ใครเป็นผู้ปรนนิบัติฉู่อ๋อง?”

“เจ้าค่ะ”

สาวใช้รับคำ ไม่นานนักก็พาชิงเหลียนมา

ชิงเหลียนยืนอยู่หน้าประตู ในใจรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง กลัวว่าแม่นมหลิวจะล่วงรู้เรื่องใดเข้า แล้วจะทำให้น้องสาวของนางต้องลำบาก!

“แม่นม ท่านเรียกหาข้าหรือเจ้าคะ”

เสียงของสตรีดังขึ้นอย่างเนือย ๆ จากในลาน “อืม รีบเข้ามาสิ”

นี่เป็นครั้งแรกที่ชิงเหลียนได้เหยียบย่างเข้ามาในเรือนแห่งนี้ เมื่อมองดูของตกแต่งภายในแล้ว ก็พอจะเดาออกได้ว่าแม่นมหลิวผู้นี้กอบโกยผลประโยชน์ไปมากเพียงใด

“ชิงเหลียนเอ๋ย เจ้าก็น่าจะรู้ว่าข้าเรียกคนมาที่เรือนนี้ด้วยเหตุใดใช่หรือไม่?” แม่นมหลิวถือพัดพลางลุกขึ้นยืนช้า ๆ พร้อมกันนั้นก็ยื่นห่อยาที่วางอยู่บนพัดไปตรงหน้าชิงเหลียน

“ข้าเองก็ไม่อยากจะอ้อมค้อมกับเจ้าให้เสียเวลา นายท่านเบื้องบนสั่งมา ให้เจ้าค่อย ๆ นำยาห่อนี้ใส่ลงในสุราของฉู่อ๋อง หากฉู่อ๋องรู้ตัวเข้า เจ้าก็จงโขกหัวกับเสาให้ตายเสีย เข้าใจหรือไม่?”

อาจเป็นเพราะรู้สึกว่าตนกุมจุดอ่อนของชิงเหลียนไว้ได้แล้ว แม่นมหลิวจึงขี้คร้านที่จะพูดให้มากความ

ใบหน้าของชิงเหลียนซีดเผือด นางคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดหวั่น “แม่นม นั่น นั่นคือฉู่อ๋องเชียวนะเจ้าคะ!”

“ข้ารู้ แต่นายท่านกลับเล็งเห็นเจ้าแล้ว หากเจ้าทำสำเร็จแล้วไม่ถูกจับได้ ในภายภาคหน้าตำแหน่งของข้าก็จะเป็นของเจ้า และข้าคิดว่าเจ้าเองก็คงอยากจะกลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับน้องสาวของเจ้าในเร็ววันใช่หรือไม่?”