ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 126

“ได้ยินว่าภรรยาลู่จื้อเป็นผู้นำเงินไปไถ่ตัวเขาออกมา พอส่งกลับไปถึงจวนสกุลลู่ ก็ถูกใต้เท้าลู่ลงโทษซ้ำอีกรอบ แล้วสั่งกักบริเวณใหม่”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ แววตาของเยี่ยนสวินก็เปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

มู่เหยาซึ่งล่วงรู้ความคิดในใจของเขาดีจึงไม่ได้เอ่ยปากทักท้วง เพียงแต่รู้สึกว่าเขายังคงมีความน่ารักแบบเด็กหลงเหลืออยู่บ้าง นับเป็นภาพที่หาได้ยากยิ่ง

“ลู่จื้อหนังเหนียวเนื้อหนา ถูกตีอีกสักกี่ครั้งก็คงไม่เป็นไร เพียงแต่เป้าหมายที่แท้จริงของท่านคืออันธพาลพวกนั้นใช่หรือไม่?”

เยี่ยนสวินอาศัยเรื่องของลู่จื้อเป็นเหยื่อล่อ เพื่อล่อให้อันธพาลของหอชุนเซียงที่ปกติไม่ปรากฏตัวออกมาให้เห็น

ในฐานะแม่ทัพในกองทัพ ย่อมมองออกว่าฝีมือของคนเหล่านี้มาจากสำนักฝึกยุทธ์หรือมาจากกองทัพกันแน่

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ สีหน้าของชายหนุ่มก็เคร่งขรึมลงเล็กน้อย “อืม ข้ามองเห็นได้ชัดเจนทีเดียว ดูเหมือนจะมาจากสำนึกฝึกวรยุทธ์ แต่ฝีไม้ลายมือและความรุนแรงในการลงมือนั้นหนักหน่วงกว่าพวกสำนึกฝึกวรยุทธ์อยู่มาก ทว่าก็ไม่คล้ายกับวิชาฝ่ามือในกองทัพ”

เมื่อมู่เหยาได้ยินดังนั้น ก็พอจะเข้าใจความหมายได้ในทันที

เมื่อไม่ใช่คนจากสำนักฝึกวรยุทธ์ ไม่ใช่คนจากกองทัพ เช่นนั้นก็คงเป็นองครักษ์เงา

“หอชุนเซียงแห่งนี้ลึกล้ำกว่าที่คิดจริง ๆ เกรงว่าตั้งแต่ท่านก้าวเท้าออกมา ก็คงถูกจับตามองแล้ว”

กล่าวจบก็เห็นเขายิ้มพลางจ้องมองมาที่นาง

สายตานั้นทำให้มู่เหยาเริ่มรู้สึกไม่คุ้นชิน นางเผลอยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตนเอง หรือว่าใบหน้าของนางเปื้อนสิ่งใดกัน?

“ท่านอ๋อง เหตุใดจึงจ้องมองข้าเช่นนี้เจ้าคะ?”

เยี่ยนสวินรู้สึกเอ็นดูในท่าทีน่ารักของนาง จนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแก้มของนางเบา ๆ “ข้าเพียงแค่รู้สึกว่า ฮูหยินของข้าช่างเฉลียวฉลาดยิ่งนัก”

“หรือว่าข้าได้แต่งกับจูกัดเหลียงหญิงกัน?”

คำชมเชยที่ออกมาจากใจจริงทุกถ้อยคำ ทำให้ใบหน้าของมู่เหยาแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

นางหลุบตาลงต่ำด้วยความเขินอาย เมื่อสังเกตเห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว จึงนึกขึ้นได้ว่าวันพรุ่งนี้เขายังมีเรื่องอื่นต้องจัดการอีก นางจึงเร่งให้เขารีบกลับไปพักผ่อน

ครั้งนี้เยี่ยนสวินเชื่อฟังเป็นอย่างดี เพียงแต่ท่วงท่าการปีนกำแพงของเขายังคงน่าขบขันเหมือนเมื่อครั้งยังเยาว์วัย

เมื่อกลับเข้ามาในห้อง ก็สบเข้ากับสายตาหยอกเย้าของหนิงจู๋และชิงอิ่ง

“คุณหนู ในสวนมีสิ่งใดหรือเจ้าคะ ถึงได้ทำให้คุณหนูหลงเพลินอยู่จนป่านนี้?”

“เจ้าเด็กคนนี้ ปากคอเราะรายขึ้นทุกวัน ขืนยังพูดอีก พรุ่งนี้ข้าจะหาคู่ครองให้เจ้าเสียเลย!”

หนิงจู๋ได้ฟังดังนั้นก็รีบโบกมือ “คุณหนู บ่าวไม่กล้าปากเสียอีกแล้วเจ้าค่ะ บ่าวไม่อยากออกเรือนเร็วถึงเพียงนี้”

มู่เหยากับชิงอิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันหัวเราะลั่น

อาจเป็นเพราะวันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ นางจึงไม่ได้จุดเครื่องหอมกลิ่นไผ่ แต่ก็ยังคงหลับใหลอย่างสนิท

ทว่าเมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น และได้ทราบถึงข่าวลือที่แพร่สะพัดอย่างลับ ๆ ในเมืองหลวง นางก็เข้าใจในที่สุดว่าคำพูดของเยี่ยนสวินเมื่อคืนนั้นหมายความว่าอะไร

“คุณหนูรักบ่าวที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

“บ่าวจะจดจำคำสอนของคุณหนูไว้ จะไม่แสดงอารมณ์ออกมาง่าย ๆ อีกแล้วเจ้าค่ะ!”

มู่เหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจในท่าทีที่ว่านอนสอนง่าย ก่อนจะมองดูท้องฟ้าข้างนอก

“คาดว่าหวังฮูหยินคงใกล้จะมาถึงแล้ว เจ้าไปดูว่าน้ำชาเตรียมพร้อมดีแล้วหรือยัง อย่าได้บกพร่องต่อนาง จะทำให้คนอื่นเอาไปนินทาได้”

“เจ้าค่ะ!”

ทั้งสามคนขานรับพร้อมกัน แล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน

ในขณะเดียวกัน หวังฮูหยินก็ออกเดินทางจากจวนอ๋องแล้ว ตลอดทางก็นั่งฟังข่าวสารที่แม่นมฉีไปสืบเสาะมา

เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างไม่ปิดบัง ในแววตาเต็มไปด้วยความสะใจ!

“ข้าว่าแล้วเชียวว่าเด็กกำพร้านางนั้นจะได้คู่ครองที่ดีเช่นนี้ได้อย่างไร คงจะเป็นจริงอย่างที่คนข้างนอกลือกันว่า ฉู่อ๋องเองก็คงจะจำใจเท่านั้น!”

แม่นมฉีอ้าปากจะพูด แต่เมื่อเห็นสีหน้าของฮูหยินที่บึ้งตึงมาตั้งแต่วานนี้ วันนี้เพิ่งจะสดใสขึ้นมาบ้าง

จึงไม่ได้ห้ามนางพูดต่อ

“ได้ยินมาว่าตอนที่ฉู่อ๋องจะกลับ ยังให้ทองใบแก่แม่นมที่หอชุนเซียง บอกว่าอีกหลายวันจะไปหาแม่นางชิงเหลียนที่หอชุนเซียงอีกก็ไม่รู้ว่าถ้าจวิ้นจู่แห่งจวนจงซู่โหวรู้เรื่องนี้เข้า ในใจจะคิดเช่นไร”