ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 132

ใช้ชีวิตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามานานหลายปี ทำให้มู่เถาเถาแสดงท่าทีประจบประแจงผู้ที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว

มู่เหยาลูบแก้มของนาง สายตาอ่อนโยนดุจสายน้ำ “หากเจ้าอยากทำสิ่งเหล่านี้ พี่หญิงจะไม่ห้ามเจ้า แต่ในภายภาคหน้าเจ้าคือคุณหนูตระกูลมู่ ต้องเริ่มเรียนรู้ขนบธรรมเนียมและมารยาท อาจจะลำบากบ้าง เจ้าจะทนไหวหรือไม่?”

ในเมื่อรับเลี้ยงแล้ว นางย่อมไม่เลี้ยงดูเหมือนลูกแมวลูกสุนัขที่ให้เพียงอาหารและน้ำแล้วก็ไม่ใส่ใจ

สิ่งที่ควรสอน สิ่งที่ควรเรียนรู้ จะไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่อย่างเดียว

“ข้าเต็มใจเจ้าค่ะ ข้าจะตั้งใจเรียน จะไม่ทำให้พี่หญิงต้องอับอาย!”

ท่าทีที่ไม่เหนียมอายของมู่เถาเถาช่างถูกใจมู่เหยานัก

นางยิ้มพลางลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนาง แล้วหันไปส่งสัญญาณให้หนิงจู๋ “เจ้ากับชิงอู้พานางไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วมาทานอาหารกลางวันกับข้า”

ทั้งสองคนแทบจะรอไม่ไหวอยู่แล้ว พอได้ยินดังนั้นจึงรีบเข้าไปพาตัวเด็กน้อยออกไปทันที

ภายในห้องโถงจึงเหลือเพียงชิงอิ่ง

“ว่ามาเถิด”

แววตาของชิงอิ่งเป็นประกาย อนจะรีบกล่าวถ้อยคำที่เหลือออกมา “แม่นางชิงเหลียนถูกจับตามองอยู่ที่หอชุนเซียง ไม่สามารถนำของออกมาได้เจ้าค่ะ”

“แต่วันนี้แม่นางชิงเหลียนจะขึ้นป้ายที่เรือนสุ่ยอวิ๋น คุณหนูสามารถพานางไปที่นั่นเพื่อฟังการดีดพิณของแม่นางชิงเหลียนได้เจ้าค่ะ”

ยามนี้เป็นช่วงที่ข่าวลือแพร่สะพัด หากนางเรียกตัวชิงเหลียนที่เรือนสุ่ยอวิ๋น

คนส่วนใหญ่คงคิดว่านางได้ยินข่าวลือในเมืองหลวง จึงอยากจะมาดูว่าแม่นางชิงเหลียนผู้นี้เป็นใครกันแน่

ย่อมไม่มีใครคิดว่านางไปเพื่อรับของ

นับเป็นการตบตาผู้คนได้เป็นอย่างดี!

“ดี” มู่เหยารับคำ

หนึ่งชั่วยามต่อมา ก็ถึงเวลาอาหารกลางวันพอดี

ชิงอู้และหนิงจู๋ได้จัดการดูแลมู่เถาเถาจนเรียบร้อย นางเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงสีชมพูรากบัวของเด็กหญิงเดินเข้ามา

ผมเผ้าที่เคยยุ่งเหยิง บัดนี้ถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยสองข้างดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก

“เจ้าไม่ได้ทานเนื้อสัตว์มานาน หลายวันนี้คงต้องทานของจืดไปก่อน อย่าใจร้อน ค่อย ๆ ทาน”

มู่เหยาวางชามโจ๊กผักและหมูเส้นไว้ตรงหน้ามู่เถาเถา

เด็กน้อยมองมู่เหยาแวบหนึ่ง แล้วจึงเลียนแบบท่าทางของนาง ค่อย ๆ ตักโจ๊กในชามเข้าปาก

เมื่อเห็นดังนั้น แววตาของมู่เหยาก็เผยให้เห็นถึงความพึงพอใจอย่างยิ่ง

หลังจากทานอาหารเสร็จ ชิงอิ่งก็เตรียมรถม้าไว้แต่เนิ่น ๆ พาทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังเรือนสุ่ยอวิ๋น

ระหว่างทาง ผู้คนจำนวนไม่น้อยจำรถม้าของจวนจงซู่โหวได้ เมื่อเห็นรถม้าจอดที่หน้าเรือนสุ่ยอวิ๋น ยิ่งทำให้ผู้คนมากมายต่างพากันมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“พี่หญิง ข้าอยากกินขนมหวานได้หรือไม่?”

มู่เถาเถาเอ่ยปากอย่างประหม่า เมื่อเอ่ยถึงขนมหวานก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก

เมื่อก่อนตอนที่นางยังขอทานอยู่ตามท้องถนน เคยเห็นพี่สาวหลายคนซื้อขนมหวานให้แก่น้องสาว

บัดนี้นางก็มีพี่สาวแล้ว จึงอยากรู้ว่ารสชาติของขนมหวานว่าเป็นอย่างไร

“ได้สิ” มู่เหยายิ้มพลางลูบศีรษะที่ผมนุ่มฟูของนาง แล้วให้ชิงอิ่งลงไปสั่งขนมและของว่างที่เด็กเล็กชื่นชอบ

และให้ถือโอกาสดูด้วยว่าแม่นางชิงเหลียนอยู่ที่ใด

เมื่อชิงอิ่งยกของว่างขึ้นมาบนชั้นสอง เสียงป่าวประกาศของผู้จัดการร้านก็ดังขึ้นจากด้านล่าง

“วันนี้ นักดีดพิณแห่งเรือนสุ่ยอวิ๋น คือแม่นางชิงเหลียนผู้โด่งดังแห่งเมืองหลวง หากท่านใดประสงค์จะเข้าพบเป็นการส่วนตัว สามารถเข้าร่วมประมูลราคาสูงสุดได้หลังจากที่แม่นางบรรเลงพิณจบ”

“เพียงแต่ทุกท่านคงทราบดีว่า บัดนี้สถานะของแม่นางเปลี่ยนไปแล้ว ต่อให้ท่านจะเป็นที่ต้องตาต้องใจ ก็จงอย่าได้ทำเรื่องอันใดที่ไม่สมควร!”

ประโยคสุดท้ายนั้น เป็นการเอ่ยเตือนทุกคนที่อยู่เบื้องล่างอย่างชัดเจน

ว่าอย่าได้ลืมว่าเบื้องหลังของแม่นางชิงเหลียนนั้นยังมีฉู่อ๋องอยู่!

มู่เหยาสั่งให้ชิงอิ่งดูแลมู่เถาเถาอยู่ในห้อง ส่วนตัวนางก็เดินออกไป

บนชั้นสองมีพื้นที่ส่วนหนึ่งที่จัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ โดยมีโต๊ะหลายตัวตั้งเรียงรายไว้สำหรับใช้ในการประมูลเวลาของแม่นางในอีกครู่หนึ่ง