ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 140

เขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็วในสมอง เเล้วจึงเอ่ยว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าสิ่งที่เซี่ยหนี้กล่าวมานั้นถูกต้องยิ่งนัก เพียงเเต่ปัจจุบันในราชสำนักส่วนใหญ่เป็นขุนนางเก่าเเก่ บางทีอาจจะต้องคัดเลือกบุคลากรที่มีความสามารถในการสอบจอหงวนที่จะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เพื่อให้ฝ่าบาททรงใช้งานได้อย่างสบายพระทัย”

หากไม่กำจัดขุนนางเก่าเเก่เหล่านี้ ฮ่องเต้ก็ยังคงไม่มีอำนาจในการพูดมากนัก

หากคนเหล่านี้มองเห็นสถานการณ์ชัดเจน ตอนนี้ก็ควรจะขอลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดนานเล้ว

น่าเสียดายที่พวกเขาโลภในความร่ำรวยเเละลาภยศ

ทำให้สติเลอะเลือน เเละตาบอด!

สำหรับคำพูดของทั้งสองคน ฮ่องเต้ทรงฉายเเววพึงพอใจในเเววพระเนตร

“พวกเจ้าล้วนเป็นคนของข้า การสอบจอหงวนในปีนี้ จงจับตาดูให้ดี ใครก็ตามที่อยู่ข้างใต้เเละไม่สงบเสงี่ยม พวกเจ้าจัดการได้เลย”

ได้ยินดังนี้ เซี่ยหนี้เละจางฮุยก็ฉายเเววประหลาดใจในดวงตา

เเต่ไหนเเต่ไรมา พวกเขาคือศาลต้าหลี่

เป็นสถานที่สำหรับตัดสินคดีความเสียส่วนใหญ่

บัดนี้ฮ่องเต้ให้พวกเขาควบคุมดูเเล นั้นหมายความว่าจะไม่อดทนต่อการรับสินบนหรือการซื้อขายลำดับการสอบ!

เมื่อได้รับความเห็นชอบจากฮ่องเต้เเล้ว การทำงานของทั้งสองคนก็จะไม่ถูกจำกัดอีกต่อไป

“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา”

หลังจากเซี่ยหนี้เเละจางฮุยจากไป ฮ่องเต้ทอดพระเนตรรายชื่อแล้วนวดขมับ

“เยี่ยนสวินล่ะ”

หลี่กงกงนึกถึงคำพูดที่ส่งมาจากจวนอ๋อง รีบโค้งตัวตอบว่า “กราบทูลฝ่าบาท ฮูหยินเฒ่าเซียวกลับจากการปฏิบัติธรรม ได้ยินเรื่องราวของหอชุนเซียง ก็เลยกักบริเวณท่านอ๋องเเละถือโอกาสนี้เตรียมการสำหรับงานอภิเษกสมรสในวันข้างหน้าพะยะค่ะ”

ฮ่องเต้ขมวดขนง เเววพระเนตรฉายเเววประหลาดใจเล็กน้อย

เเต่เมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่เจ้าเด็กนี่ก่อไว้ในเมืองหลวงช่วงนี้ การถูกฮูหยินเฒ่าเซียวขังไว้ในจวนก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจอะไร

“เจ้าเด็กนี่มันเอาเเต่ใจมาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้จะทำเพื่อข้าไปสืบเรื่องราว เเต่ทำไมถึงต้องทำให้วุ่นวายขนาดนี้ด้วย”

หลี่กงกงรับลูกพร้อมรอยยิ้ม “เพื่อภารกิจใหญ่ของฝ่าบาท ท่านอ๋องจะทำอะไรก็สมควรเเล้วพะยะค่ะ”

คำพูดนี้เห็นได้ชัดว่า ฮ่องเต้ทรงพอพระทัยเป็นอย่างมาก

เขาชายตาไปมองหลี่กงกงที่ประจบสอพลอ “เจ้าเป็นคนที่รู้ใจข้าที่สุดแล้ว เช่นนั้น เจ้าก็ไปที่จวนฉู่อ๋องสักคราเถอะ”

หลี่กงกงตอบรับ เเละบ่ายวันนั้นก็ไปที่จวนฉู่อ๋องเพื่อประกาศราชโองการ

“ฮูหยินเฒ่า เรื่องของหอชุนเซียงเป็นเรื่องใหญ่ ฝ่าบาททรงเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านอ๋อง จึงให้กระหม่อมมาดูเป็นพิเศษ”

ฮูหยินเฒ่าเซียวขมวดคิ้ว “หลี่กงกงรอสักครู่”

“ชุ่ยหวน ไปเรียกท่านอ๋องมา”

ชุ่ยหวนพยักหน้า เเล้วหันหลังจากไป

หลี่กงกงยิ้มจิบชา ทว่าสายตากลับแอบสำรวจ

ฮ่องเต้ตรัสว่าเป็นห่วง เเต่เเท้จริงเเล้วก็เเค่ต้องการจะดูว่าคนที่ฆ่าคนเเละบาดเจ็บหนักจนหนีไปได้นั้นใช่ฉู่อ๋องหรือไม่

หากเป็นฉู่อ๋องจริง เรื่องก็จะไม่เหมือนเดิมเเล้ว

เเต่ไม่ได้ทำให้หลี่กงกงสังเกตุเห็น

“โอ๊ย ขอบพระทัยท่านอ๋องจริงๆ คนเเก่เเล้วเดินก็ไม่ถนัด ดีที่ท่านอ๋องอยู่”

หลี่กงกงรีบยืนให้มั่นคง แอบสังเกตุสีหน้าของชายตรงหน้า เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ใจก็สงบลง

หลังจากส่งหลี่กงกงไปเเล้ว สีหน้าของฮูหยินเฒ่าเซียวก็พลันเย็นชาลง

การกระทำเล็กๆน้อยๆของหลี่กงกงเมื่อครู่นี้ นางไม่ได้มองไม่เห็น จุดที่เขาจับก็คือจุดที่เยี่ยนเอ๋อร์ของนางบาดเจ็บ

ดังนั้น…ฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร

หรือว่า คนผู้นั้นเป็นคนของฮ่องเต้

“ฮูหยินเฒ่า”

ฉางชิงถอดหน้ากากที่สวมอยู่ออก สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดอะไร ข้าไม่ได้ตาบอดใจบอด ย่อมเห็นได้เอง…หลี่กงกงเป็นคนข้างกายของฮ่องเต้ เรื่องนี้ถึงเเม้ศาลต้าหลี่จะบอกเล่า”

“ก็ไม่ควรเป็นคนข้างกายฮ่องเต้ที่มาลองเชิงเช่นนี้ ฮ่องเต้กำลังระเเวงเยี่ยนเอ๋อร์ของข้าเเล้ว”

ความระเเวงของฮ่องเต้

สำหรับท่านอ๋องเเล้ว อันตรายถึงชีวิต

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…ฉู่อ๋องยังเป็นอ๋องต่างเเซ่ด้วย