ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 144

หลังจากนั้นเมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองถอนหมั้นกัน ก็เลยคิดจะทำลายทิ้งเมื่อไม่สามารถครอบครองได้

มู่เหยาคิดไม่ตกเลยจริง ๆ นางรู้สึกว่าในสมองมันยุ่งเหยิงไปหมดจนไม่สามารถแยกแยะอะไรได้ชัดเจน!

“อาหน่วน เรื่องของตระกูลหลัน รอท่านตากับคนอื่น ๆ มาถึงแล้วค่อยคุยกันอย่างละเอียด ให้ข้าดูเจ้าให้ดีก่อนว่า ผอมลงไปบ้างไหม

คำพูดของหลันอิ๋งทำให้มู่เหยาหลุดพ้นจากความทุกข์ใจ นางยิ้มพร้อมกับหมุนตัวไปรอบ ๆ

นาน ๆ ทีจะเผยท่าทีน่ารักแบบน้องสาวออกมา

“พี่หญิงไม่ต้องห่วงข้าหรอก ช่วงนี้ข้ายังอ้วนขึ้นด้วยซ้ำ”

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่หลันอิ๋งก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

พอคิดถึงเรื่องที่ไปจวนฉู่อ๋องเมื่อบ่าย นางก็เลยดึงคนมานั่งข้าง ๆ “ฉู่อ๋องปฏิบัติต่อเจ้าดีไหม ข้าได้ยินมาว่าฉู่อ๋องมีนิสัยไม่ได้ ถ้าเจ้าถูกบังคับหรือไม่เต็มใจ ตระกูลหลันของเราก็สามารถหาวิธีปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ได้นะ”

มู่เหยารู้ว่าพวกเขาเป็นห่วงนาง

“การแต่งงานถูกปฏิเสธไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้ายังปฏิเสธอีก ฝ่าบาทก็จะทรงกริ้วได้”

หลันอิ๋งถอนใจเฮือกใจ

“ตอนแรกคิดว่าตระกูลลู่เป็นคนดี แต่ไม่คิดเลยว่าจะวางแผนล่วงหน้าขนาดนี้ ข้าสังเกตุท่าทีของคนในจวนฉู่อ๋องที่มีต่อเจ้าแล้ว คาดว่าฮูหยินเฒ่าเซียวก็คงเป็นคนดีมากเช่นกัน”

หลันอิ๋งเป็นคนช่างสังเกตุ แค่อยู่ในจวนฉู่อ๋องเพียงชั่วครู่

นางก็สามารถมองเห็นอะไรได้มากมาย

“ฮูหยินเฒ่าเซียวเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ก็เป็นคนดีมาก ๆ ฉู่อ๋อง....ปฏิบัติต่อข้าดีอย่างจริงใจเลยล่ะ พี่หญิงใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ จวนฉู่อ๋องดีกว่าตระกูลลู่เป็นพันเท่า”

เมื่อเห็นนางกล่าวถึงฉู่อ๋อง ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนเป็นสีขึ้นเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

หลันอิ๋งจึงวางใจ

“จวิ้นจู่ ยามาแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงของหนิงจู๋ดังขึ้น หลันอิ๋งเช็ดน้ำตาที่ขอบตา

“บ่าวเฝ้าดูการต้มยาด้วยตัวเอง ไม่มีใครมายุ่งเลย”

มู่เหยาจึงรับมาอย่างสบายใจ วางยาลงในมือของหลันอิ๋ง “พี่หญิงดื่มแล้วก็ไปพักผ่อน พรุ่งนี้ข้าจะพาพี่ไปดูเรือนข้าง ๆ”

หลันอิ๋งรู้สภาพร่างกายของตัวเอง การที่นางตามมาในครั้งนี้ ก็เพราะได้ยินว่าปรมาจารย์เลี่ยวอยู่ที่นี่ จึงอยากจะมาดูก่อนว่าพอจะมาได้ไหม

ตอนนี้ได้เห็นแล้ว นางรู้ว่าการดื่มยาแล้วรีบพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เป็นสิ่งที่ดีที่สุด

เพราะท่านตายังต้องใช้เวลาอีกสองวันจึงจะมาถึง นางซึ่งเป็นญาติผู้พี่คนโตควรจะเป็นผู้ดูแลน้องสาวของตัวเอง

ไม่ใช่ให้น้องสาวมาคอยดูแลนาง!

ยาที่ดื่มเข้าไปมีรสขมฝาด ทำให้หลันอิ๋งขมวดคิ้วทันที

โชคดีที่ผลไม้เชื่อมยังพอช่วยบรรเทาความขมในปากได้บ้าง

“เถาเถาไปเล่นเถอะ”

มู่เหยามองไปที่หนิงจู๋เป็นสัญญาณ

พอทั้งสองคนออกไปที่ลานบ้าน มู่เหยาก็หันไปมองคนที่อยู่ข้าง ๆ”พี่หญิง ท่านลุงทั้งสองได้พูดเรื่องการแต่งงานให้พี่แล้วหรือยัง”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ แก้มของหลันอิ๋งก็แดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย

“อาหน่วน!”

นางค้อนเล็กน้อย พร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าฟาดไปที่ตัวมู่เหยา “เจ้า, เจ้ายังไม่ได้แต่งงาน เรื่องแบบนี้ห้ามถามสุ่มสี่สุ่มห้านะ”

มู่เหยายิ้มพลางจับมือนาง “พี่หญิงวางใจเถอะ ข้ารู้ขอบเขต ข้างนอกข้าจะไม่ถามมากแน่นอน เพียงแต่ตอนนั้นท่านแม่ก็เคยห่วงเรื่องการแต่งงานของพี่ ตอนนี้ข้ากำลังจะแต่งงานแล้ว แต่พี่กลับยังไม่มีข่าวคราว...หรือว่ามีคนที่ชอบอยู่ในใจแล้ว”

เรื่องนี้ มู่เหยายังคงมีข้อสงสัยมาโดยตลอด

ต้องรู้ไว้ว่าพี่สาวคนโตของนางผู้นี้ มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเจียงหนานถึงขั้นเป็นที่รู้จักกันดี

แม้ว่าร่างกายจะไม่แข็งแรงนัก แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดลมพัดก็ล้ม

ตระกูลใหญ่ในเจียงหนานมีมากมาย ไม่น่าจะถึงขนาดไม่มีเงินค่ายา

ดังนั้น เป็นเพราะอะไรกันแน่ ที่ทำให้เรื่องการแต่งงานของพี่สาวคนโตต้องล่าช้าออกไป

มุมปากของหลันอิ๋งปรากฎร่องรอยความขมขื่นเล็กน้อย “ไม่ใช่ว่ามีคนในใจหรอก แต่เจ้าก็รู้เรื่องร่างกายของข้า เดิมทีจะแต่งงานกับตระกูลเฉินของเจียงนาน แต่ไม่รู้ทำไมถึงมีคำพูดไม่น่าฟังแพร่ออกไปข้างนอก”