ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 157

“ความคิดของท่านพ่อและท่านปู่ สามารถปูทางให้เจ้าเป็นการดีที่สุด”

“ตระกูลขุนนางใหญ่ เจริญและพินาศไปด้วยกันทุกคน ทุกคนในบ้านต่างรู้หลักการข้อนี้ดี ดังนั้นเจ้าไม่ต้องรู้สึกหนักใจ”

มู่เหยาบอกว่าไม่ซาบซึ้งใจเลย มันไม่จริง

แต่ที่มีมากกว่า คือความสงสารและซับซ้อน

“พี่หญิงถึงเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่อยากให้พี่ ๆ น้อง ๆ ต้องลำบากตลอดชีวิตเพื่อข้า”

นางเคยเจอเรื่องแบบนี้มาแล้ว ไม่อยากให้พวกคนที่ดีต่อนางต้องเจอแบบนี้อีกครั้ง

หลันอิ๋งได้ยินประโยคนี้ ก็รู้สึกดีใจมาก

“อาหน่วนวางใจได้ ถึงแม้ว่าเพื่อการปูทาง ข้าก็ต้องเลือกเหมือนกัน”

สตรีตระกูลใหญ่ ส่วนใหญ่เชื่อถือคำสั่งพ่อแม่ และวาจาแม่สื่อ

ตัดสินตามความชอบหรือไม่ชอบไม่ได้

ขอแค่คนในครอบครัวนั้นดี ก็สามารถให้เกียรติกันและกันไปตลอดชีวิต

หากหลังแต่งงานสามารถเกิดความรักต่อกัน ก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว

“เอาเถิด วันนี้ก็เหนื่อยแล้ว พวกเรารีบพักผ่อนเร็ว ๆ เถอะ”

“พรุ่งนี้เช้า คณะของท่านปู่ก็จะมาถึงแล้ว”

มู่เหยาพยักหน้า ให้คนพาญาติผู้พี่กลับไป

ส่วนนางนั่งอยู่ที่เดิมพักใหญ่ ถึงกลับไปในเรือน

ในเวลาเดียวกัน เรือนตะวันตกของจวนลู่

จางจิ้งหรูยกถ้วยยาน้ำเดินเข้ามา สายตาหยุดบนตัวผู้ชายที่โอดครวญอยู่บนเตียง ในดวงตาประกาศความรังเกียจออกมา

“ท่านพี่ ควรดื่มยาแล้วเจ้าค่ะ”

ได้ยินเสียงอ่อนโยนของหญิงสาว ลู่จื้อนอนคว่ำอยู่บนเตียง ในใจเกิดเพลิงโกรธอย่างไม่มีเหตุผล

ยื่นมือปัดถ้วยยาตกในทันที!

“เจ้ารอดูข้าขายหน้าใช่หรือไม่!”

มองถ้วยยาที่ตกแตกบนพื้น รอยยิ้มมุมปากของจางจิ้งหรูก็ค่อย ๆ หายไป

ลุกขึ้นปัดชายเสื้อที่เปื้อนออก

“ท่านพี่ ตอนนี้ชื่อเสียงของท่านที่อยู่นอกบ้านพังทลายหมดแล้ว ของที่ส่งให้เหล่าคุณชายก่อนหน้านี้ ก็ถูกส่งคืนกลับมาทั้งหมดแล้วเช่นกัน”

“พวกเขาถึงขั้นประกาศภายนอก จะตัดความสัมพันธ์กับตระกูลลู่ของพวกเรา หลังจากที่ท่านพ่อทราบข่าว ก็ยิ่งด่าท่านมันเลว”

“ตอนนี้ คนข้างกายของท่านพี่ มีแค่ข้ากับฮูหยินหลิ่วเท่านั้น”

ลู่จื้อถลึงตาใส่ “อะไร! พวกเขาหมายความว่าไง! ก่อนหน้านี้บอกว่าจะช่วยข้าไม่ใช่หรือ!”

“พรืด”

แต่ตอนที่ลู่จื้อหันมองมา ก็เปลี่ยนท่าทางขมวดคิ้วเหมือนก่อนหน้านี้

“อาชี เจ้าว่าตอนนั้นเข้าเลือกผิดไปใช่หรือไม่ บางทีข้าไม่ควรทำเรื่องพวกนี้ ไม่แน่ตอนนี้ข้าก็คงได้เป็นท่านโหวแล้ว”

ได้ยินคำพูดชายหนุ่มหลอกตัวเอง อาชีก็ยิ่งรู้สึกดูถูกมากขึ้น

เพียงแต่ภายนอก นึกถึงคำสั่งของคุณชายรองอยู่

เขาเสแสร้งแสดงท่าทีจนใจ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา

“เมื่อก่อนคุณชายอยู่เมืองหลวง เป็นคนดังที่รู้จักกันทุกคน ผู้หญิงทุกบ้านต่างแย่งกันอยากแต่งงานกับท่าน หากไม่มีการยุแหย่จากฮูหยินหลิ่ว ท่านจะลำบากถึงเพียงนี้ได้อย่างไร”

“ตามความคิดข้าน้อย ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฮูหยินหลิ่ว”

ดวงตาเหม่อลอยของลู่จื้อ รู้สึกโดนใจเพราะประโยคนี้

เขาได้สติ สายตามองไปบนตัวอาชี

นึกถึงเรื่องต่าง ๆ ในอดีต ในใจมีความคิดมากมายนับไม่ถ้วน

แต่เขาเป็นคนเย่อหยิ่งแบบนี้ จะไม่ยอมรับว่าเป็นความผิดของตัวเองอยู่แล้ว

การมีอยู่ของหลิ่วซีอินก็เท่ากับ ได้ค้นพบข้ออ้างที่สมเหตุสมผลสำหรับความรู้สึกด้อยค่าและความขี้ขลาดของเขา

เขากัดฟันพึมพำว่า “ใช่แล้ว ตอนนั้นก็เพราะนางยุยงส่งเสริม ดังนั้นข้าถึงได้เชื่อคำพูดของนาง ทำเช่นนั้นกับมู่เหยา และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกอย่างที่ข้ามีก็เปลี่ยนไปหมด!”

ลู่จื้อโยนความผิดทั้งหมดไปให้หลิ่วซีอินโดยตรง แล้วกัดฟันเพราะแค้นใจ