ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 165

ถึงแม้ว่านางจะติดตามข้างกายหลานเอ้าเซวียน ทำธุรกิจอยู่ข้างนอกมาหลายปี เจออุปสรรคปัญหามากมาย ตอนนี้ก็ตกใจอย่างห้ามไม่ได้

“น้องรอง!”

ซูโหรวตะโกนตามสัญชาตญาณ

“ข้าไม่เป็นไร...พี่สะใภ้ ท่านปกป้องพี่ใหญ่ให้ดี ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกท่านเป็นอะไรแน่นอน”

หลานชิวเหิงยืนอยู่นอกรถม้า กระบี่อ่อนในมือแทงเข้าพื้นผิวแรง ๆ

มือที่ถือกระบี่กำลังสั่นเท้า เห็นชัดว่าอ่อนแรงจนค้ำจุนไม่ไหวแล้ว

“พรวด!”

หลานชิวเหิงกระอักเลือดออกมา ร่างกายที่เดิมก็ยืนไม่มั่นคงอยู่แล้ว ถึงขนาดคุกเข่าครึ่งตัวลงกับพื้น

สายตาเขาจ้องคนชุดดำที่เดินเข้าใกล้จากด้านข้างเขม็ง ฝืนเช็ดมุมปาก

“ถึงแม้ข้าต้องตาย พวกเจ้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่เหมือนกัน!”

“ย๊าก!!!”

หลานชิวเหิงตะโกนเสียงดัง กระบี่อ่อนในมือเปลี่ยนเป็นท่าไม้ตายที่เฉียบคมอีกครั้ง พุ่งไปที่คนเหล่านั้น!

“ไม่เจียมตัว”

หนึ่งในคนชุดดำหัวเราะเยาะ ลูกดอกในมือเล็งไปที่หัวเข่าของหลานชิวเหิง

ความเร็วลูกดอกเร็วมาก หากแทงเข้าหัวเข่าของหลานชิวเหิงจริง เกรงว่าชาตินี้เขาคงใช้วรยุทธ์ไม่ได้อีกแล้ว!

“อึก!”

หลานชิวเหิงทำได้แต่เอียงตัวหลบ ผลที่ตามจากเรื่องนี้ทำให้บนตัวของเขามีบาดแผลเพิ่มมากขึ้น

ซูโหรวที่อยู่ในรถม้าได้ยินเสียง จัดแจงสามีที่ยังหมดสติอยู่เรียบร้อย ก็เปิดม่านรถเดินออกไป

นางมองหลานชิวเหิงอย่างปวดใจ มองหัวหน้าชายชุดดำอย่างรุนแรงยิ่งกว่า

“พวกเจ้ารับคำสั่งของใครมากันแน่? ตระกูลหลันข้าก็แค่คนค้าขายเล็ก ๆ ทำไมต้องไล่ล่าพวกเราตลอดทางจากเจียงหนานถึงที่นี่!”

คนชุดดำสีหน้าเย็นชา สายตาหยุดบนตัวของซูโหรว “พวกเจ้าตระกูลหลันควรรู้ตัวเองดี”

“มีความลับที่ไม่ควรเก็บไว้ ก็สมควรตาย”

ซูโหรวหน้าซีดเผือด เห็นว่าอีกฝ่ายใช้กระบี่ยาวแทงไปทางหลานชิวเหิง นึกถึงคำกำชับที่สามีบอกกับตัวเอง

จึงพุ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเลใจสักนิด!

“พี่สะใภ้ใหญ่!”

หลานชิวเหิงเบิกตากว้าง มองร่างที่ปกป้องตัวเองอยู่ข้างหน้า คิดจะผลักคนออกไปตามสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น กระบี่ยาวเล่มที่ควรแทงเข้าตัวของซูโหรว

ตอนที่เยี่ยนสวินเห็นบาดแผลบนตัวของหลานชิวเหิงชัดเจน รูม่านตาก็หดลง รีบเดินเข้าไปประคองเอาไว้

“นายท่านรองตระกูลหลันไม่จำเป็นต้องมากพิธี มู่จวิ้นจู่เป็นห่วงทุกท่าน ตามหลักการแล้วข้าควรจะมาช่วยเหลือ”

“ท่านบาดเจ็บหนักเช่นนี้ ไปทำแผลที่โรงเตี๊ยมข้างหน้าก่อนแล้วค่อยเข้าเมืองหลวงจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นมู่จวิ้นจู่เห็นเกรงว่าจะตกใจ”

ซูโหรวพยักหน้า ประคองหลานชิวเหิงข้างหนึ่ง “น้องรอง เอาตามที่ท่านอ๋องบอก ถ้าพวกเราเข้าเมืองไปแบบนี้จริง อาหน่วนจะต้องตกใจมากแน่ ๆ”

หลานชิวเหิงพยักหน้า แต่นึกถึงพี่ใหญ่ที่นอนอยู่ในรถม้ามากกว่า

หลังจากหันไปมองเยี่ยนสวิน คุกเข่าลงไปภายใต้แววตาตกใจของพวกเจียงมั่วเหยียน

ทำเอาเยี่ยนสวินสะดุ้งตกใจ รีบเดินไปพยุงคนตรงหน้าขึ้น

“นี่ท่านกำลังทำอะไร!”

หลานชิวเหิงรั้นไม่ยอมลุกขึ้น จับแขนของเยี่ยนสวินเอาไว้แน่น “ท่านอ๋อง พี่ใหญ่ข้าถูกพิษระหว่างทาง ตอนนี้ ยังไม่รู้ชะตากรรมว่าจะเป็นหรือตาย”

“ข้ายินดีใช้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลหลันเป็นการแลกเปลี่ยน หวังว่าท่านอ๋องจะให้หมอเทวดาเลี่ยวออกหน้า ช่วยพี่ใหญ่ของข้าด้วย!”

“ถูกพิษหรือ?!” ในดวงตาเยี่ยนสวินมีประกายความประหลาดใจขึ้นมา

เรื่องนี้สายลับไม่ได้แจ้งในจดหมาย คิดว่าเรื่องถูกพิษคงจะเกิดในวันนี้

“ท่านลุกขึ้นก่อน เรื่องนี้ข้าจะคิดหาวิธีช่วยอย่างแน่นอน ท่านไม่ต้องใช้ทรัพย์สินบ้านครึ่งหนึ่งมาแลกเปลี่ยน ตรงนี้จะอยู่นานไม่ได้ พวกเราเดินทางไปโรงเตี๊ยมข้างหน้ากันก่อนเถิด”