ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 171

นางใช้แขนขาคลานเข้ามาด้านหน้า ก่อนจะตะโกนเสียงดัง

“ข้าต้องการพบคุณชาย ให้ข้าพบคุณชาย คุณชายจะทอดทิ้งข้าไม่ได้ ในท้องของข้ามีลูกของเขา!”

“คุณชายต้องการข้า ปล่อยข้าออกไป ปล่อยข้าออกไป!”

เพียงแต่ไม่มีใครตอบรับนาง จนหลิวซีอินค่อยๆ เงียบไป

ยืนพิงขอบประตูอย่างเหม่อลอย คิดถึงเรื่องราวในอดีตทั้งหมด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เริ่มทั้งร้องไห้และหัวเราะออกมาพร้อมกัน

มองดูห้องเล็กๆ ตรงหน้า ขนาดไม่ถึงครึ่งของห้องสาวใช้ที่นางเคยอาศัย

“ทำไมกัน ทำไมข้าถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ข้าพลาดอะไร ข้าพลาดตรงไหนกัน ข้าก็ทำตามที่ท่านแม่สอนทุกอย่าง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?”

นางพึมพำออกมาด้วยความเจ็บปวด

นางเสียใจ แต่ต่อให้เสียใจตอนนี้ ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้แล้ว

……

มู่เหยาเคยคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเซียวจะพาเยี่ยนสวินมาที่จวนหลันเพื่อพูดคุยเรื่องแต่งงาน แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้!

“นายท่านหลันเลื่องชื่อมานาน”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวกล่าวพร้อมรอยยิ้มพลางพยักหน้าให้นายท่านหลัน ซึ่งทำให้นายท่านหลันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

เขารีบพาคนในจวนออกมาต้อนรับตามมารยาทอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

“ภายภาคหน้าพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไม่ต้องพิธีรีตองหรอก วันนี้ข้าลูกชายที่ไม่ได้เรื่องมาเพื่อจะคุยกับนายท่านหลันเรื่องการแต่งงาน ควรกำหนดวันได้แล้ว”

“ในบัญชีนี้คือรายการของหมั้น อีกเล่มเป็นสินสอดของจวนฉู่อ๋อง หากท่านทั้งหลายดูแลมีสิ่งใดไม่ชอบใจ พวกเราก็สามารถแก้ไขให้ได้ทันที”

บนถาดสีแดงที่สาวใช้ถือมา มีสมุดบัญชีของหมั้นเล่มหนาเล่มหนึ่ง และอีกเล่มที่หนากว่า

นายท่านหลัน ซูโหรว และหลันชิวเหิงสบตากันไปมา ก่อนที่ซูโหรวจะเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาหยิบเล่มที่หนาขึ้นมา

ขณะเปิดดูเกิดเผลอทำหลุดมือ ทำให้แกนม้วนกระดาษกลิ้งไปจนหยุดที่ประตูห้องโถง

ตอนนั้นมู่เหยาได้แต่นั่งเงียบ

“นี่คือของหมั้น เนื่องจากค่อนข้างรีบร้อน หลายอย่างเลยไปอยู่ในบัญชีสินสอดอีกเล่ม”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวกล้าวพร้อมรอยยิ้ม ขณะลุกขึ้นเปิดบัญชีอีกเล่ม พลางส่งสัญญาณให้สาวใช้ถอยไป

จนกระทั่งเดินไปถึงกลางลาน สาวใช้ถึงหยุด

“แค่กๆๆ...”

ตั้งแต่จำความได้ นางไม่เคยเห็นงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

“ทำไมท่านไม่ห้ามฮูหยินผู้เฒ่าล่ะ?” มู่เหยารอจนผู้ใหญ่ไม่สังเกตแล้วจึงกระซิบกับเยี่ยนสวินเบาๆ

เยี่ยนสวินยิ้ม "เจ้าคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด อีกอย่างข้าได้ขออนุญาตจากฝ่าบาทแล้ว ฝ่าบาทก็เห็นชอบด้วย ทรงตั้งใจจะอาศัยงานแต่งของเราสร้างบรรยากาศมงคลให้กับเมืองหลวง"

เมื่อได้ยินว่าฮ่องเต้ทรงเห็นชอบด้วย มู่เหยาก็แปลกใจอยู่บ้าง

แต่พอนึกถึงสถานะและอิทธิพลของเขาในสายตาฮ่องเต้ ความแปลกใจก็จางลงไป

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน บรรดาผู้ใหญ่ก็ตกลงเรื่องสินสอดเป็นที่เรียบร้อย

“ข้ากับท่านตาของอ่หน่วนได้คำนวณวันมงคลไว้แล้ว วันที่ใกล้ที่สุดคืออีกหนึ่งเดือนถัดไป ถ้าจะให้ไกลกว่านั้นก็คงเป็นวันปีใหม่อีกสามเดือนถัดไป แต่ช่วงปีใหม่อากาศจะหนาวเกิน ร่างกายของอาหน่วนเกรงว่าจะรับไม่ไหว ถ้ารอไปอีกก็จะช้าเกินไป”

หลันชิวเหิงรู้สึกลังเล เพราะหนึ่งเดือนดูจะรีบเร่งเกินไป

อีกทั้งพวกเขาเพิ่งมาถึงเมืองหลวง หวังว่าจะได้ใช้เวลากับครอบครัวมากกว่านี้ และมีเวลาจัดเตรียมงานแต่งให้พร้อม

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวขมวดคิ้ว สีหน้าจริงจังขึ้น

“หนึ่งเดือนคงไม่ทัน อีกสามวันไทเฮาจะเสด็จกลับเมืองหลวง ได้ยินว่าไทเฮามีพระประสงค์จะพระราชทานสมรสให้กับองค์หญิง เกรงว่าวันมงคลอาจจะชนกัน ควรเลือกเป็นอีกสามเดือนข้างหน้าจะดีกว่า”