ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 175

เกรงว่าจะรู้เรื่องที่นางสืบเรื่องของจิ้นอ๋องแล้ว

“ให้ท่านอ๋องรอสักครู่ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้”

เปลี่ยนชุดที่อบอุ่นหนึ่ง มู่เหยาออกประตูก็เห็นคนร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ในลาน

เยี่ยนสวินเห็นนางออกมา ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายแล้วรีบเดินเข้าไปหา ควักมันหวานสองชิ้นที่ห่อเอาไว้อย่างดีออกจากในอ้อมกอด

“วันนี้ว่าง ๆ เลยเผา ตอนนี้ฟ้าสว่างพอดี กินแล้วช่วยให้ร่างกายอบอุ่น”

มู่เหยากะพริบตา ยื่นมือไปรับมา

มันหวานอุ่น ๆ ถืออยู่ในมือขับไล่ความเย็นในร่างกายได้พอดี

“ทำไมท่านอ๋องถึงมาเวลานี้ หากท่านตาและท่านลุงรองของข้ารู้เข้าจะต้องไล่ท่านไปอย่างแน่นอน”

มู่เหยานั่งอยู่ในศาลา หนิงจู๋วางฉากกั้นลมไว้ด้านข้าง ต้านลมยามค่ำคืนได้เล็กน้อย

“วันนี้กลับไป ก็ถูกท่านแม่ลากไปเตรียมของ ตอนนี้ถึงมีเวลาว่างมาหาเจ้า”

เยี่ยนสวินจ้องมองมู่เหยานิ่งไม่กะพริบตา ยังคิดว่าทั้งสองคนเหมือนไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี

มองจนมู่เหยารู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย ก้มหน้าแกะเปลือกมันหวาน พร้อมยื่นให้เยี่ยนสวิน

“เจ้ากินเถอะ ข้ากินมาจากบ้านแล้ว”

มู่เหยาก็ไม่บ่ายเบี่ยง เก็บกลับมาเริ่มกินทีละนิด

ความอุ่นผสมความหวาน อร่อยจนทำให้คนตาหยี

ท่าทางนี้ตกอยู่ในสายตาของเยี่ยนสวิน รู้สึกเพียงว่าคนตรงหน้าน่ารักยิ่งขึ้น

“ข้าได้ยินชิงอิ่งบอกว่าเจ้ากำลังสืบเรื่องจิ้นอ๋อง และข้ารู้ว่าเจ้ากำลังสงสัยอะไร จิ้นอ๋องมีส่วนร่วมการตายของพ่อแม่ของเจ้าหรือไม่ แต่ข้าบอกเจ้าได้”

“จิ้นอ๋องในตอนนั้น เพิ่งอายุประมาณยี่สิบ และจิ้นอ๋องในเวลานั้นอยู่ในวังถูกคนอื่นรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เบื้องหลังไม่มีคนสนับสนุน”

“เขาอยู่ในวัง ปกป้องตัวเองยังยากลำบาก เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีความสามารถ ไปลงมือกับพ่อแม่ของเจ้า”

อย่างน้อย ในความทรงจำของเยี่ยนสวินมันเป็นแบบนี้

เขาจำได้ทุกครั้งที่เข้าวัง มักจะเห็นฉากที่จิ้นอ๋องถูกคนรังแกไม่มากก็น้อย

เขาก็เคยถามคนอื่นว่าทำไมไม่มีคนไปจัดการ แต่ทุกคนบอกให้เขาไม่ต้องเข้าไปยุ่ง

เมื่อนานวันเข้า เยี่ยนสวินก็แสร้งมองไม่เห็นเหมือนกัน

ถึงอย่างไรตอนนั้นเขายังเด็ก ยังไม่มีศักยภาพเหมือนตอนนี้ และไม่มีสิทธิ์พูดอะไร

กลับเป็นมู่เหยาที่แสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อย จู่ ๆ นึกถึงข่าวลือที่ได้ยินจากฮูหยินใหญ่เจียง เอ่ยปากตามจิตสำนึกว่า “ตอนนี้จิ้นอ๋องอายุเท่าไหร่?”

“ประมาณสามสิบปี”

ได้ยินอายุของจิ้นอ๋องเด็กขนาดนี้ ความสงสัยในใจของมู่เหยาถูกฉีกทิ้งในชั่วพริบตา

ดังนั้น จิ้นอ๋องคนนี้มีหรือไม่มีศักยภาพกันแน่

เยี่ยนสวินทำหน้าเคร่งขรึม “ดังนั้นนี่ก็คือจุดที่ข้าไม่เข้าใจ ฝ่าบาทได้ส่งราชโองการไปให้จิ้นอ๋อง ก่อนที่หอชุนเซียงจะถูกเปิดเผยออกมาตั้งนานแล้ว”

“ให้เขาพาภรรยาและลูก เข้าเมืองหลวงมาอยู่เป็นคู่ไทเฮาในทันที”

“ถึงตอนนั้น คนคนนี้เป็นอย่างไรกันแน่ หยั่งเชิงนิดหน่อยก็พบเบาะแสแล้ว”

มู่เหยาได้ยินก็ทำได้แต่เก็บข้อสงสัยเอาไว้ในใจก่อน

“ในเมื่อจิ้นอ๋องจะเข้าเมืองหลวง คิดว่าคงไม่กลับไปที่ดินศักดินาเร็วขนาดนั้นแน่ ๆ”

คำพูดของมู่เหยา ทำให้เยี่ยนสวินพยักหน้าเห็นด้วย

ถึงแม้ในใจเขาจะเดาเจตนาของฮ่องเต้ไว้ แต่ถึงอย่างไรตอนนี้ก็เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น

ไม่มีความจำเป็นต้องบอกหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

นอกจากนี้ เขาก็อยากรู้ว่า จิ้นอ๋องคนที่ดูเหมือนไม่สนโลกภายนอก ท่องเที่ยวพักผ่อน

ยื่นมือยาวขนาดนี้ได้อย่างไร ยังเปิดหอชุนเซียงในเมืองหลวงอีก!

“ข้ากลับก่อน หากยังมีเรื่องอะไรอีก ก็ให้ชิงอิ่งกับชิงอู้มาหาข้า”

มู่เหยาพยักหน้า มองส่งเยี่ยนสวินเดินออกไป