ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 176

นี่ถึงหมุนตัวกลับเข้าไปในห้อง

กดข้อสงสัยเอาไว้ในใจ นางหยิบจดหมายจากช่องลับใต้เตียง และอ่านเนื้อหาในจดหมายอย่างละเอียดอีกครั้ง

แสงเทียนสะท้อนใบหน้าของมู่เหยา แสงเทียนไหว เกิดเป็นเงาบนใบหน้าของมู่เหยา

“จวิ้นจู่ นี่ก็ดึกแล้ว”

ชิงอู้เอ่ยเตือนอยู่หน้าประตู

มู่เหยานี่ถึงพับเก็บจดหมายในช่องลับใต้เตียงอีกครั้ง แล้วนอนหลับไปอย่างช้า ๆ

ในเวลาเดียวกัน ที่ดินศักดินาเฟิงหยางกลับมีคนนอนไม่หลับอยู่

จิ้นอ๋องอวิ๋นหลานยืนอยู่ในลานเรือน มองพระชายาจิ้นอ๋องซูชิงชิงที่กำลังสั่งคนเก็บสัมภาระ ในดวงตามีความเย็นชาขึ้น

ซูชิงชิงรับรู้ถึงเงาคนยืนอยู่ด้านหลัง รีบเดินเข้าไป “ท่านอ๋อง พวกเราจำเป็นต้องไปเมืองหลวงด้วยหรือ?”

สีหน้าความกังวลของหญิงสาวตกอยู่ในสายตา จิ้นอ๋องยื่นมือดึงคนมากอดตามสัญชาตญาณ ไม่มีน้ำเสียงเฉื่อยชาที่ปกติพูดกับคนอื่นเลย

“เรื่องของหอชุนเซียง ทำให้ฝ่าบาทเกิดความสงสัยแล้ว หากครั้งนี้พวกเรารับราชโองการไม่ไป เกรงว่าเจ้ากับข้าเจอกันอีกครั้งก็อยู่ด้านล่างแล้ว”

พระชายาจิ้นอ๋องสั่นไปทั้งตัว จับแขนเสื้อของชายหนุ่มแน่นด้วยความกลัว

“ท่านอ๋อง เช่นนั้นพวกเราไปครั้งนี้ ก็จะปลอดภัยใช่หรือไม่?”

จิ้นอ๋องแววตาสั่นไหว มือที่จับบ่าของหญิงสาวแน่นขึ้นเล็กน้อย

ไม่ได้ตอบคำถามของนางโดยตรง กลับถามเรื่องอื่นขึ้น “ได้ยินว่าตระกูลหลันทั้งตระกูลเข้าเมืองหลวงแล้ว อาหญิงของเจ้าก็เข้าเมืองแล้วใช่ไหม?”

เมื่อเอ่ยถึงอาหญิงคนนี้ บนใบหน้าของพระชายาจิ้นอ๋องมีความไม่พอใจและเกลียดชังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

“ท่านอ๋อง อาหญิงของข้าคนนี้ตั้งแต่ตระกูลหลันกลายเป็นพ่อค้าเศรษฐีที่เจียงหนาน ก็ไม่ติดต่อกับบ้านเดิมข้าอีกเลย เป็นคนเนรคุณที่เลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ!”

พูดจบ ซูชิงชิงก็หันไปมองจิ้นอ๋อง ถามหยั่งเชิงว่า “จู่ ๆ ทำไมท่านอ๋องถึงถามเรื่องบ้านเดิมของข้ากัน?”

จิ้นอ๋องจ้องมองนางนิ่ง ซูชิงชิงสั่นไปทั้งตัว ก้มหน้าแสดงท่าทีต่ำต้อยในทันที

“เป็นข้าพูดมากไป ท่านอ๋องโปรดอภัย”

เห็นท่าทีของนาง จิ้นอ๋องหัวเราะเสียงต่ำ ยกฝ่ามือลูบแก้มของนาง

“ถึงแม้ตระกูลหลันขายร้านมากมายที่เจียงหนานทิ้ง แต่จะมองข้ามกำลังทรัพย์ไปไม่ได้”

“กลับเมืองหลวงครั้งนี้ เจ้าก็ไปมาหาสู่มากหน่อย ทางที่ดี...พาหญิงสาวตระกูลหลันคนหนึ่งมาให้ข้า”

ซูชิงชิงรู้สึกหนักใจ นางเงยหน้าตามจิตสำนึก เจอสายตาสนใจของชายหนุ่ม

มือที่อยู่ใต้แขนเสื้อ กำผ้าเช็ดหน้าเอาไว้แน่น

“ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องจะรับหญิงตระกูลหลัน เป็นชายารองหรือ?”

จิ้นอ๋องก้มหน้า ไม่ใช่ดูไม่ออกว่าซูชิงชิงคิดอะไรอยู่ในใจ

ซูชิงชิงตอบรับ หมุนตัวพาสาวใช้คนสนิทสือหลิวกลับเรือนหลัง

“เพียะ!”

เพิ่งเข้าประตูเรือน บนใบหน้าของสือหลิวก็มีรอยฝ่ามือเพิ่มมา

“พระชายาโปรดระงับโทสะ อย่าโกรธจนเสียสุขภาพเจ้าค่ะ”

สือหลิวคุกเข่าลงอย่างว่องไว ในน้ำเสียงหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด

นางไม่กล้าคุกเข่าช้า หากนิ่งไปครู่เดียว เกรงว่าจะเหมือนสาวใช้คนก่อนหน้า จมน้ำตายในสระอย่างไร้สาเหตุในวันรุ่งขึ้น!

เมื่อระบายอารมณ์ออกมา ใบหน้างดงามของซูชิงชิงก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย

นางหมุนตัวลงนั่ง มองยาทาเล็บในมืออย่างไม่แยแส แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดุดัน

“ผู้หญิงตระกูลหลัน ผู้หญิงตระกูลหลัน ท่านอ๋องเอาแต่นึกถึงพวกนางชั้นต่ำของตระกูลหลันอยู่ตลอด!”

“บ้านเดิมข้าเริ่มรับช่วงดูแลร้านค้าของตระกูลหลันแล้ว ทำไมสายตาของท่านอ๋องยังอยู่บนตัวพวกนางชั้นต่ำนั่นอีก!”

ตามเสียงพูดที่สิ้นสุด ยังมีชุดชาบนโต๊ะ

ตกแตกเต็มพื้น มีเศษกระเด็นไปบาดแก้มของสือหลิวจนเป็นแผล

สือหลิวไม่กล้าส่งเสียง ทำได้เพียงอดทนเอาไว้เท่านั้น