ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 227

ท่าทางเหลาะเเหละของมู่เทียนชื่อ ทำให้มู่หยางอดขมวดคิ้วไม่ได้

สำหรับน้องชายคนนี้ นางอยากจะสลัดทิ้งทว่าทำไม่ได้

“ง้นเจ้ารีบซื้ออาหารกลับมานะ ไม่อย่างนั้นท่านพ่อต้องดุเเน่ๆ”

มู่เทียนชื่อโบกมืออย่างรำคาญ “พอเลยน่ายัยเด็กเหม็นที่ยังไงก็ต้องถูกขายออกไปอยู่ดี อย่ามาสั่งสอนข้า”

คำพูดเหล่านี้เมื่อมู่หยางได้ยิน มันเหมือนกับลูกศรเเหลมคมที่ปักลึกลงไปในใจนาง

เมื่อเห็นด้านหลังชายหนุ่มเดินจากไป

ดวงตาของนางก็ฉายแววมืดมิดเล็กน้อย เเล้วหันหลังกลับไปยังเรือนที่มู่เหยาอยู่ทันที

เมื่อได้ยินคนรับใช้รายงานว่ามู่หยางมา

ดวงตาของมู่เหยาก็ไม่ได้แสดงความประหลาดใจใดๆ นางยังคงตักซุปให้มู่เถาเถาต่อไป

“ให้เข้ามาได้เลย เเล้วก็เพิ่มชามกับตะเกียบด้วย”

“เจ้าค่ะ”

หนิงจู๋ตอบรับ เเล้วออกไปเชิญคนเข้ามา

ทันทีที่มู่หยางก้าวเข้ามาในห้อง นางก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร

อาหารเลิศรสที่วางอยู่บนโต๊ะ ทำให้ท้องนางรู้สึกว่างเปล่าขึ้นมา

ในใจยิ่งถอนหายใจด้วยความรู้สึกว่า ที่เเท้การเป็นจวิ้นจู่นี่มันดีจริงๆ!

อาหารบนโต๊ะเหล่านี้ นางไม่เคยได้กินมาก่อนเลย

เเม้ว่าที่บ้านจะซื้อมา ก็มักเหลือไว้ให้มู่เทียนชื่อเป็นส่วนใหญ่ ส่วนนางทำได้เเค่กินของเหลือเท่านั้น…

“ในเมื่อมาเเล้ว นั่งลงกินด้วยกันเถอะ วันนี้ครัวเล็กตุ๋นซุปไก่อร่อยมาก”

มู่เหยาผายมือให้นางนั่งลง เเละวางซุปไก่ตรงหน้ามู่เถาเถา

“ขอบคุณญาติผู้พี่”

มู่หยางก็ไม่ได้แสดงท่าทีเกรงใจ ก็เพราะนางหิวมาก

มื้ออาหารดำเนินไปอย่างเงียบผิดปกติ

หลังจากมู่เถาเถากินเสร็จ นางก็ดึงหนิงจู๋ออกไปเล่นเตะลูกขนไก่

ชิงอู้เเละชิงอิ่งยืนอยู่ข้างกายมู่เหยา เเละคอยรินน้ำชา

“น้องหญิงมาหาข้าวันนี้ถึงที่เรือน คงไม่ใช่เเค่มากินข้าวหรอกนะ”

มู่เหยาจิบชา เเล้วพูดเข้าประเด็นทันที

เหลือบไปเห็นแววตากังวลในดวงตาของหญิงสาว ก็ก้มหน้าซ่อนความสงสัยในดวงตา

“ญาติผู้พี่ ได้โปรดช่วยข้าด้วย”

มู่หยางเม้มปาก เเละคุกเข่าลงต่อหน้ามู่เหยาอย่างรวดเร็ว

ร่างที่บอบบางเเละผอมอยู่เเล้ว ยิ่งดูน่าสงสารเมื่อคุกเข่าอยู่บนพื้น

ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะใจอ่อนลงบ้าง

เเต่มู่เหยาผ่านเรื่องมาตั้งมากมาย จะไม่ยอมใจอ่อนเพราะท่าทีอ่อนแอหรือน่าสงสารเพียงเล็กน้อยของคนอื่น

“พี่หญิง ข้ายินดีที่จะเป็นสาวใช้ข้างกายท่าน ไปอยู่ที่จวนฉู่อ๋องกับท่าน!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มู่เหยาก็เย้ยหยันอยู่ในใจ

ช่างวางแผนได้ดีจริงๆ

หากอยู่ที่จวนจงซู่โหว เป้าหมายก็คือญาติผู้พี่ของนาง

หากตามนางไปที่จวนฉู่อ๋อง เป้าหมายจะเป็นใคร ช่างเดาได้ยากจริงๆนะ…

“ข้ายังนึกว่า น้องหญิงจะให้ข้าช่วยหาคู่ครองที่ดีให้เสียอีก ไม่นึกเลย…เเต่ข้าไม่อยากให้เจ้ามาเป็นสาวใช้ข้างกายข้านะ

เรื่องวันนี้ข้าจะจำไว้เเล้วกัน ถ้าหลังจากนี้มีงานเลี้ยงอะไร ข้าจะพยายามพาเจ้าไปด้วย”

น้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจของมู่เหยา ทำให้มู่หยางรู้สึกหงุดหงิดในใจเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม การไปงานเลี้ยงเหล่านั้นย่อมได้พบปะกับขุนนางที่มีฐานะสูงส่ง

ไม่เเน่นะ นางอาจจะก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือคนอื่นได้จริงๆ!

“ขอบคุณพี่หญิง ต่อไปนี้ ข้ายินดีที่จะเป็นดวงตาอีกข้างของพี่หญิง”

มู่หยางเเสดงความภักดี เดิมทีคิดว่าจะได้รับความชื่นชมจากคนตรงหน้า

เเต่เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับเห็นอีกฝ่ายไม่สนใจ เเละโบกมือไล่นางออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อมู่หยางจากไป ชิงอู้ก็พึมพำสองครั้ง

“จวิ้นจู่ คนผู้นี้เเสดงได้ดีจริงๆ เมื่อครู่บ่าวเกือบจะใจอ่อนเเล้วเชียวนะ”:

มู่เหยาเท้าคางเเล้วมองออกไปข้างนอกเรือน หว่างคิ้วมีความเย็นชาอยู่มาก