ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 239

พวกเขาอยากจะยื่นจุดอ่อนมาให้เอง เช่นนี้นางจะไม่รับไว้ได้อย่างไรเล่า

“เจ้าไม่กลัวว่าพวกเขาจะทำให้ชื่อเสียงจวนจงซู่โหวเสียหายหรือ?”

เยี่ยนสวินนอนลงพร้อมรอยยิ้ม ปล่อยให้นางจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย

“ไม่กลัว ไม่ว่าเรื่องอะไรจะปะทุขึ้น ก็ไม่มีทางโยนความผิดมาถึงข้าได้แน่”

มู่เหยาจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย จากนั้นก็นอนพักบนตั่งข้างเตียง

แต่ผู้ที่นอนไม่หลับในคืนนี้ ยังมีอีกหนึ่งคน

นั่นก็คือหวังรั่วเมิ่งแห่งตระกูลหวัง ที่ฟื้นแล้วก็เป็นลม เป็นลมแล้วก็ฟื้นไม่หยุด

“ท่านพ่อ! ข้าจะไปหาไท่จื่อ! ฝ่าบาทต้องยอมช่วยพวกเราแน่!”

เห็นบุตรีถึงยามนี้แล้วยังไม่ตาสว่าง หวังฉี่ก็โกรธจนมือที่ชี้ไปยังตัวนางสั่นระริก

“หยุดอยู่ตรงนั้น! หากเจ้ายังไปหาไท่จื่อในตอนนี้ อย่าว่าแต่ขอความช่วยเหลือเลย อาจถึงขั้นทำให้ฝ่าบาทติดร่างแหด้วยซ้ำ!”

“เจ้ารู้บ้างหรือไม่ว่าเจ้าโง่อย่างหวังทงมู่ลักลอบซุกดินปืนไว้ในของที่ขนส่ง! ไท่จื่อยังหลบไม่ทัน ถ้าเจ้าไปหาฝ่าบาทตอนนี้ ก็เท่ากับผลักบ้านเราลงเหวเพลิง!”

ทันทีที่คำว่า “ดินปืน” หลุดออกมา

เสียงเอะอะโวยวายและสะอึกสะอื้นในเรือนก็พลันเงียบลง

หวังฮูหยินถึงกับลืมร้องไห้ ลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าตกตะลึง ริมฝีปากสั่นระริกอยู่หลายครั้งกว่าจะเปล่งเสียงออกได้

“ท่านพี่ ท่านว่าอย่างไรนะ?”

“ไปพบอะไรมา?”

หวังรั่วเมิ่งก็เพิ่งรู้สึกตัวในตอนนั้น ใบหน้าซีดเผือดทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง “ท่านพ่อ ท่านพูดว่าอะไรนะ?”

“เป็นไปได้อย่างไรว่าเป็นดินปืน? ท่านพ่อ ท่านไม่ได้ฟังมาผิดใช่หรือไม่?”

ดินปืนเป็นของต้องห้าม เว้นแต่จะอยู่ในคลังทหาร

หากปรากฏในครอบครองของราษฎร นั่นหมายถึงการผลิตอย่างลับ ๆ ซึ่งเทียบเท่ากับโทษล้างตระกูล!

ไม่ว่าแท้จริงแล้วหวังทงมู่จะเป็นผู้ผลิตหรือไม่ แต่แค่มีสิ่งนั้นอยู่ในเรือขนส่งของเขา

ก็เพียงพอจะส่งหวังทงมู่ขึ้นแท่นประหารศีรษะ…

และตระกูลของพวกเขา… ก็หนีไม่พ้นจะโดนลูกหลงไปด้วย

โดนถอดตำแหน่ง ปลดยศ ยังถือว่าเบาที่สุด

ไม่แน่ว่าอาจจะต้องถูกเนรเทศทั้งตระกูลเสียด้วยซ้ำ!

หวังฮูหยินกับหวังรั่วเมิ่งต่างตระหนักถึงจุดนี้ จึงรีบเข้ามากุมชายแขนเสื้อของหวังฉี่แน่น

“ท่านพี่ ท่านต้องรีบตัดสินใจแล้วนะเจ้าคะ!”

ไท่จื่อกับหวังฉี่ เคยเกือบได้เกี่ยวดองกันทางสายเลือด

บางที… อาจเป็นไท่จื่อที่…

ความคิดต่อจากนั้น ไม่มีผู้ใดกล้าคิดต่อ ต่างพากันก้มหน้า ลดการมีตัวตนลงทันที

ในใจอวิ๋นจี้เต็มไปด้วยความรังเกียจต่อหวังฉี่ แต่บนใบหน้ากลับแสดงความลนลานไม่มั่นคง “เสด็จพ่อ ข้าเห็นว่า ต่อให้ดินปืนไม่ใช่สิ่งที่จวนหวังผลิตเอง แต่เมื่อมันปรากฏในเรือขนของจวนหวัง ก็ต้องรับผิดชอบอยู่ดี”

“หวังทงมู่ปฏิบัติหน้าที่บกพร่อง สมควรรับโทษตามกฎหมาย ส่วนตัวท่านหวัง ขอเสด็จพ่อได้โปรดเห็นแก่ที่ข้าเคยเกือบมีสายสัมพันธ์กับเขาไว้ชีวิตครอบครัวของเขาด้วยเถิด”

สำหรับคำตอบนี้ ดวงตาของฮ่องเต้พลันมีแววพึงพอใจวูบหนึ่ง

แม้ในใจจะมีข้อสงสัยว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ แต่ยามนี้ควรสงบเหตุให้จบเสียก่อน

ตระกูลหวังย่อมต้องเป็นแพะรับบาป

หากสอบสวนลึกลงไป คงจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ทำให้ราชสำนักปั่นป่วน และยังเป็นภัยต่อพระองค์อีกด้วย!

“เช่นนั้นก็เป็นไปตามที่ไท่จื่อว่า หวังทงมู่ให้ประหาร9ชั่วโคตร หวังฉี่ถอดตำแหน่งและยึดทรัพย์ ส่วนร้านค้าตระกูลหวังก็ให้คืนตระกูลหลาน”

“ขุนนางหวัง”

เมื่อคำสั่งตกลง หวังฉี่แม้ในใจจะเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ก็ทำได้เพียงตอบรับด้วยความเคารพ “กระหม่อม… ขอรับ”

“พาเมียและบุตรีเจ้ากลับบ้านเดิม เลี้ยงชีพจนแก่เถิด”