ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 241

เมื่อพูดจบก็เห็นหนิงจู๋ทำหน้าท่าทางสื่อว่า “จวิ้นจู่ช่างหลักแหลมยิ่งนัก” พร้อมกับมองนางด้วยสายตาชื่นชม

“จวิ้นจู่เดาถูกแล้วเจ้าค่ะ พี่ชิงอู่บอกว่า ตอนหวังรั่วเมิ่งกลับจากวังผ่านร้านหนังสือ ก็ถูกกลุ่มคุณหนูตระกูลขุนนางพากันล้อเลียนเยาะเย้ย”

“คุณหนูพวกนั้นเคยถูกนางดูแคลนและถากถางต่อหน้าผู้อาวุโสในงานเลี้ยงของตระกูลตอนที่ยังเป็นชายารองของรัชทายาท ก็คงเป็นอย่างที่เขาว่ากันว่าเมื่อกำแพงเริ่มคลอนแคลนผู้คนก็ช่วยกันผลักให้ล้ม”

เมื่อได้ยินดังนั้น

มู่เหยาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจในทันที

“ตอนนั้นนางทำตัวเย่อหยิ่ง พอร่วงลงมาในโคลนย่อมต้องถูกผู้คนเหยียบย่ำ ทุกอย่างล้วนเป็นกรรมที่นางสร้างไว้เอง”

หนิงจู๋พยักหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง

ส่วนมู่เหยาก็มองไปรอบ ๆ “เก็บของเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

“เจ้าค่ะ! รอให้พี่ชิงอิ่งนำรถม้ากลับมา จวิ้นจู่สามารถออกเดินทางกลับเมืองหลวงได้แล้วเจ้าค่ะ”

เพื่อไม่ให้ฮ่องเต้เกิดความสงสัย เยี่ยนสวินจึงรีบกลับไปที่อวิ๋นชางตามที่เคยระบุไว้ในจดหมายตั้งแต่เมื่อคืน

อวิ๋นชางอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก คาดว่าน่าจะถึงในวันพรุ่งนี้

เพื่อให้ฮ่องเต้คลายข้อสงสัยลง

ด้านนอกมีเสียงกีบม้าและล้อรถดังแว่วมา มู่เหยาจึงพาหนิงจู๋ออกไปข้างนอก “ไปกันเถอะ กลับเมืองหลวง”

รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากวัดชิงซาน

ขณะเดียวกันที่บนยอดเขา เจ้าอาวาสมองไปปรมาจารย์เลี่ยวฉานที่ยืนอยู่ข้างกาย เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าไม่สู้ดีจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น “ในเมื่อท่านได้คำนวณไว้แล้วว่านางจะต้องเผชิญกับเคราะห์อันตรายถึงชีวิตในการกลับไปครั้งนี้ เหตุใดจึงไม่บอกให้นางรู้ล่วงหน้าเล่า?”

ปรมาจารย์เลี่ยวฉานมองไปยังรถม้าที่ค่อยๆ ลับหายไปจากสายตา ก่อนจะหลับตาแล้วส่ายศีรษะเบาๆ

“เคราะห์กรรมครั้งนี้ นอกจากผู้ที่ถูกลิขิตไว้จะยื่นมือเข้าช่วย ใครก็ช่วยนางไม่ได้ ต่อให้บอกนางก็หลีกหนีไม่พ้นอยู่ดี”

เจ้าอาวาสยิ้มเล็กน้อย สีหน้ายังคงสงบนิ่ง

“ท่านว่าหงส์ต้องผ่านไฟล้างผลาญจึงจะเกิดใหม่ หากนางรอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไม่ได้ แผนการหลายปีของท่านก็ไม่สูญเปล่าหรือ?”

ปรมาจารย์เลี่ยวฉานปรายตามองสหายสนิทของตน พลางเอ่ยพร้อมสีหน้าประหลาดใจ “คำพูดของเจ้า หมายความว่าเจ้าจะเลือกอยู่ฝั่งไหนนั้นหรือ?”

เจ้าอาวาสชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเบาๆ ว่า “อามิตาพุทธ”

“ข้าย่อมอยู่ฝ่ายของผู้ที่สามารถทำให้แผ่นดินนี้สงบสุข ทำให้ราษฎรไม่ต้องอดอยาก”

ปรมาจารย์เลี่ยวฉานส่งเสียงในลำคอก่อนจะเดินจากไป

“จะไปแล้วหรือ?”

“รอให้นางผ่านเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปก่อน ข้าจะกลับมาอีกครั้ง”

เจ้าอาวาสมองแผ่นหลังของสหายสนิทที่กำลังจากไปพลางส่ายศีรษะอย่างจนใจ

แต่เมื่อนึกถึงมู่เหยากับเยี่ยนสวิน แววตาก็ปรากฏความหวังขึ้นเล็กน้อย

“ครั้งนี้ ผู้ที่เกิดมาตามชะตาสวรรค์คงต้องลำบากไม่น้อยเลย”

ภายในรถม้า

“มู่เหยา! ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือเจ้าใช่ไหม! เป็นเจ้าที่ใส่ร้ายหวังทงมู่ใช่ไหม!”

เสียงตะโกนโวยวายของนางดึงดูดให้ผู้คนบริเวณหน้าประตูเมืองพากันมามุงดูไม่น้อย

เมื่อเห็นว่าคนก่อเรื่องคือหวังรั่วเมิ่ง ต่างก็พากันแสดงสีหน้าประหลาดใจ

“นั่นคุณหนูตระกูลหวังที่ถูกลงโทษไม่ใช่หรือ? นางพูดเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร? ทำไมถึงบอกว่าเรื่องของตระกูลนางเป็นฝีมือของมู่จวิ้นจู่?”

“ใช่ ทำไมนางถึงพูดเช่นนั้น?”

“เฮ้อ ข้าเคยได้ยินมาว่าร้านค้าพวกนั้นถูกคืนให้กับตระกูลหลันของมู่จวิ้นจู่ หรือสิ่งที่คุณหนูหวังพูดจะเป็นความจริง?”

“มู่จวิ้นจู่ก็อยู่ตรงนี้แท้ๆ เจ้ากล้าพูดแบบนี้ไม่กลัวนางได้ยินหรือ”

เสียงวิจารณ์ดังมาจากรอบด้าน

ทำให้มู่เหยาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

ตอนนี้นางพอจะเข้าใจเจตนาของฮ่องเต้แล้ว

ทุกคนต่างก็รู้กันว่าร้านของหวังทงมู่ถูกคืนให้กับตระกูลหลันแล้ว คนภายนอกจึงมองว่าตระกูลหลันเป็นผู้ได้ประโยชน์มากที่สุด

จึงมีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปมากมาย

“มู่เหยา! ลงมา! เจ้ามันคนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลัง!”

“เพราะว่าพวกเจ้าแค้นกับเรื่องที่หวังทงมู่เคยทำ แค้นที่ข้าเคยวางแผนเล่นงานพี่สาวคนโตของเจ้า ดังนั้นของพวกนั้นจึงเป็นของที่พวกเจ้าจงใจปล่อยออกมา!”