ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 244

รอตอนที่เขามาถึง ก็ใกล้จะเริ่มกินกันแล้ว

มู่เหยานั่งอยู่ข้างตัวซูโหรว มองลาเสฉวนกับผักกาดดองบนโต๊ะตาลุกวาว ท่าทางนี้ทำให้ทุกคนในครอบครัวอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอย่างมีความสุข

มู่เหยากินไปสองคน ถึงหันสายตาไปหยุดที่บนตัวหลันเยว่อิง “พี่หญิงสามเหมือนผอมลงแล้ว”

ซูโหรวมองไป ถึงพูดเสียงเรียบว่า “ยังดำลงนิดหน่อย แต่ว่าเรียนวรยุทธ์ก็เป็นแบบนี้ สรุปแล้ววันหน้าก็บำรุงกลับมาได้”

ได้ยินความเย็นชาที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของป้าสะใภ้ มู่เหยาตระหนักได้เกรงว่าหลายวันที่ไม่อยู่บ้าน มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว

เพียงแต่ นางไม่ได้ถามออกมาต่อหน้าคนมากมายแบบนี้

กลับเป็นหลันเยว่อิงที่กระวนกระวายใจกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด “ใช่ วันหน้าก็บำรุงกลับมาได้”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงเล็กน้อย มู่เหยาเห็นแบบนี้จึงเอ่ยถึงเรื่องของหวังรั่วเมิ่งในวันนี้ บรรยากาศเมื่อครู่ถึงถูกมลายหายไป

“ตระกูลหวังมีจุดจบเช่นนี้ เกรงว่าไม่ใช่แค่เพราะได้รับผลกระทบจากการพัวพันหวังทงมู่ กลัวว่าฝ่าบาท...”

นายท่านหลันพูดแล้วหยุดไป กลับเป็นหลันเอ้าเซวียนที่พยักหน้า “ใต้เท้าหวังถือเป็นขุนนางเก่าแก่จากอดีตฮ่องเต้ ราชสำนักในตอนนี้เปลี่ยนคนใหม่ขึ้น มีบางคนต้องถูกคัดออกเป็นเรื่องธรรมดา”

หลันเอ้าเซวียนพูดอย่างชัดเจน ทำให้ในใจทุกคนที่นี่รู้ดี

อาหารมื้อนี้ถือว่าจบลงแบบนี้

มู่เหยาไม่รีบกลับ แต่ลากซูโหรวมาบอกว่าไปเดินย่อยอาหารในสวน

“ท่านป้าสะใภ้ พี่หญิงสามเป็นอะไรไป? วันนี้ตอนกินข้าว ข้าแค่ดูก็รู้ว่าไม่ปกติ”

ซูโหรวได้ยินประโยคนี้ แสดงสีหน้าว่าเจ้าอยากถามเรื่องนี้จริง ๆ ด้วย

มองซ้ายแล่ขวา นี่ถึงจูงมู่เหยามานั่งในศาลา

“เมื่อวานข้ากลับมาถึงรู้ วันนั้นตอนที่คุณหนูตระกูลหวังถูกคนเสียดสีหน้าห้องหนังสือ นางอยู่ข้างในพูดคุยกับไท่จื่อ”

“อะไรนะ!”

มู่เหยาพูดออกมาอย่างตกใจ

ซูโหรวก็ถอนหายใจพร้อมส่ายหน้า “เด็กคนนี้มีความรักทำอะไรไม่คิด คนในบ้านรู้กันหมด แต่คิดไม่ถึงว่าสมองเลอะเลือนเช่นนี้ ตอนนี้เป็นเวลาสำคัญ ใช่เวลาที่ควรเข้าใกล้ไท่จื่อหรือ?”

“เมื่อวานข้ากลับมาถึง หลังจากที่รู้เรื่องนี้ ก็ให้คนไปลาที่จวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว เดิมคิดว่าจะคุยดี ๆ กับเยว่อิง ให้เด็กคนนี้ตั้งสติหน่อย”

“คิดไม่ถึงว่านางไม่ดื่มยาเสน่ห์จากที่ไหน บอกว่าไท่จื่อไม่ได้เหมือนที่ทุกคนในบ้านบอก จากนั้นก็วิ่งออกไปอย่างโมโห”

“ต่อมาข้าได้ยินลี่จื่อบอกว่า เยว่อิงออกไปเดินเล่นในเมือง ก็เจอกับไท่จื่ออีก ยังพูดคุยต่อหน้าคนไม่น้อยอยู่พักหนึ่ง”

“หลังจากลุงรองของเจ้ารู้เรื่อง รอเยว่อิงกลับมาก็ตำหนิ แล้วลงโทษเด็กคนนั้นคุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนหนึ่งคืน ตอนนี้สองคนพ่อลูกไม่คุยกันแล้ว”

ซูโหรวเล่าเรื่องที่เกิดเมื่อวานจนจบในเฮือกเดียว หลังจากดื่มชาอึกหนึ่งก็หันไปมองทางมู่เหยา

พักใหญ่ มู่เหยาถึงย่อยเรื่องราวนี้หมด

ไม่รอให้ซูโหรวพูดจบ หลันซีก็ขมวดคิ้วขัดจังหวะขึ้น “ท่านแม่ยุ่งแล้ว น้องสามจะยอมฟังหรือ?”

ซูโหรวสะอึก เพราะคำพูดของลูกสาวคนรอง นางพะงาบปาก สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

เห็นนางกลุ้มใจเช่นนี้ มู่เหยาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

แต่เมื่อนึกถึงท่าทางของหลันเยว่อิง

ถึงแม้จะพูดไป เกรงว่าก็ฟังไม่เข้าหูหรอก

“ไท่จื่อในตอนนี้อยู่ในวัยที่เลือกไท่จื่อเฟยและชายารองพอดี คิดว่าไม่นานฮองเฮาก็จะเชิญสตรีแต่ละตระกูลเข้าวังในเร็ววันนี้”

“บางทีเวลานั้น พี่หญิงสามอาจเห็นธาตุแท้ของไท่จื่อก็เป็นได้?”

คำพูดของมู่เหยา ทำให้ซูโหรวและหลันซีตาเป็นประกายขึ้น

“ถึงตอนนั้นก็พึ่งอาหน่วนแล้ว”

ทั้งสองคนคิดง่ายเกินไปแล้ว ตระกูลหลันไม่ใช่ตระกูลขุนนางสูงศักดิ์อะไร

ต่อให้ไท่จื่อเป็นเช่นไร สัญญาที่ให้กับหลันเยว่อิงก็แค่ชายารองเท่านั้น

หากถึงขั้นคัดเลือกอย่างจริงจัง ตระกูลหลันในเมืองหลวงไม่ควรค่าแก่การประเมิน!