ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 260

เมื่อพวกเขาจากไปแล้ว ซูโหรวกับหลันซีจึงรีบปรี่เข้าไปดูบาดแผลบนมือของนางอย่างละเอียด

“เยว่อิงนิสัยไม่ได้เลวร้าย เพียงแต่โง่เขลาเกินไป... อาหน่วน เจ้าอย่าได้ถือโทษโกรธนางเลย”

ขณะที่หลันซีเอ่ยคำนี้ ก็อดถอนหายใจมิได้

มู่เหยาตบไหล่นางเป็นเชิงปลอบโยน “ข้าเข้าใจดี อย่างไรเสียก็เป็นพี่น้องกัน คงไม่ถึงขั้นต้องแตกหักกัน”

ซูโหรวกับหลันซีสบตากัน แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา

“เรื่องของเยว่อิง อีกสองสามวันนี้ข้าจะไปเกลี้ยกล่อมนางเอง ส่วนอาหน่วนกับท่านแม่ก็ไปจัดการเรื่องอื่นก่อนเถิด”

“เช่นนั้นเรื่องทางจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว ก็ให้ลาสักสองสามวันดีหรือไม่?”

เมื่อนึกถึงท่าทีของหลันเยว่อิงแล้ว หลันซีก็มิอาจวางใจได้จริง ๆ

แต่หากให้คนอื่นในบ้านไปพูดจาเกลี้ยกล่อม เด็กคนนั้นก็คงไม่รับฟังเป็นแน่

“ได้ ข้าจะให้หนิงจู๋ไปแจ้งลาที่จวนแม่ทัพเจิ้นกั่วก็แล้วกัน”

ซูโหรวพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสามจึงได้จากไปพร้อมกัน

ทว่าเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าไปเข้าหูของมู่หยางได้อย่างไร

มู่หยางฟังเสียงสาวใช้สนทนากัน แววตาก็ฉายประกายมืดมนวูบหนึ่ง

เช้าตรู่วันถัดมา

หลันเยว่อิงตื่นขึ้นมา เดิมทีตั้งใจจะไปยังจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว แต่กลับเห็นหลันซีผลักประตูเข้ามา “สองสามวันนี้เจ้ามิต้องไปฝึกยุทธ์แล้ว ท่านแม่ลาให้เจ้าแล้ว พักผ่อนอยู่ที่บ้านให้ดีเถิด”

“เหตุใดไม่ให้ข้าไป?”

หลันเยว่อิงลุกขึ้นอย่างร้อนรน หมายจะเดินออกไปข้างนอก

แต่ก็ถูกหลันซีคว้าตัวไว้

“เมื่อเช้าเพิ่งได้ข่าวมาว่า ฮองเฮาทรงมีพระราชทานสมรสให้องค์รัชทายาท ต้อนรับคุณหนูสกุลเฉินเข้าสู่ตำหนักบูรพาในฐานะไท่จื่อเฟย ช่วงนี้หากเจ้ายังไม่อยากให้ทั้งตระกูลต้องถูกฝังไปพร้อมกับเจ้า ก็อย่าได้ไปพบองค์รัชทายาท!”

หลันเยว่อิงนิ่งอึ้งไป กว่าสมองจะประมวลผลได้ก็นานสองนาน

“พี่หญิงรอง ท่านพูดว่ากระไรนะ?”

หลันซีเหลือบมองนาง แล้ววางสำรับอาหารลงบนโต๊ะ

“ตระกูลหลันของเรามีฐานะเช่นไร ในใจเจ้าเองก็น่าจะรู้ดีที่สุด”

“สองสามวันนี้อย่าได้ออกไปไหน พักผ่อนอยู่ที่บ้านให้สบาย แล้วเรื่องเมื่อวานที่เจ้าพูดว่าร้ายอาน่วน คือความคิดในใจเจ้าจริง ๆ หรือ?”

เวลานี้ หลันเยว่อิงไหนเลยจะยังฟังเรื่องอื่นเข้าหูได้อีก

ในใจของนางมีแต่ข่าวที่องค์รัชทายาทกำลังจะรับไท่จื่อเฟย

หยาดน้ำตาจึงไหลรินลงมา

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลันซีก็รู้ว่าคงถามอันใดไม่ได้อีก

นางจึงกำชับให้กินข้าว แล้วหันหลังเดินออกจากเรือนไป

เพียงไม่นาน ก็มีเงาร่างหนึ่งถือของบางอย่างเดินเข้ามา

ทว่ามู่หยางเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าไม่เปิดโอกาสให้นางได้ไต่ถาม

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลันเยว่อิงก็เริ่มร้อนใจอยู่ภายในห้อง

ลี่จื่อเดินเข้ามาในห้องแล้วมองดู เมื่อเห็นคุณหนูของตนมีท่าทีร้อนรนอยากจะออกไปข้างนอก ในใจก็รู้สึกกังวลขึ้นมา

“คุณหนู? คุณหนูรองกำชับแล้วนะเจ้าคะ ว่าช่วงนี้ท่านห้ามออกไปข้างนอก”

หลันเยว่อิงขมวดคิ้วมองลี่จื่อ ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

แต่เมื่อนางนึกถึงคำพูดของมู่หยาง ในใจก็เริ่มคาดเดาไปต่าง ๆ นานา

“ลี่จื่อ พี่หญิงใหญ่ไม่อยากให้ข้าเข้าสู่ราชวงศ์มาโดยตลอด เจ้าว่าตอนที่คืนจี้หยก นางจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไปหรือไม่?”

ลี่จื่อถึงกับนิ่งอึ้งไปกับคำพูดนี้ ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนปัญญา

“คุณหนูเจ้าขา ทั้งจวิ้นจู่และทุกคนในตระกูลหลัน ล้วนแล้วแต่ปรารถนาดีต่อท่านนะเจ้าคะ”

“แม้แต่บ่าวยังรู้สึกว่าองค์รัชทายาทมิใช่คู่ครองที่ดีเลยเจ้าค่ะ นิสัยของคุณหนูซื่อตรงเช่นนี้ หากเข้าไปในตำหนักบูรพา มีหวังต้องลำบากเป็นแน่”

ลี่จื่อเอ่ยเตือนด้วยความปรารถนาดีอย่างยิ่ง

ทว่าหลันเยว่อิงกลับไม่ยอมรับฟังแม้แต่น้อย ในใจกลับคิดแผนการอื่นขึ้นมาได้

ในยามดึก

มู่เหยากำลังพามู่เถาเถาจัดจดหมายที่เขียนขึ้นในช่วงนี้ พลางถือโอกาสอ่านจดหมายที่เฉินเสวี่ยให้คนนำกลับมาส่งให้

เมื่อได้เห็นเนื้อหาในจดหมาย นางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกปวดใจ