ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 289

“ไม่เป็นไร องค์หญิงกำลังสลบอยู่ไม่ใช่หรือ คนที่สลบจะไม่รู้สึกเจ็บปวด

เวินชิงจึงนึกถึงเรื่องนี้ได้ เเละพยักหน้า “ข้าน้อยลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท”

หมอเทวดาเลี่ยวลุกขึ้นยืน เเต่กลับมององค์หญิงซูหรงที่นอนอยู่บนเตียงอย่างมีความหมาย

แม้ว่าองค์หญิงซูหรงจะดูเหมือนสลบไปเเล้ว เเต่ทุกสิ่งที่คนภายนอกพูด นางก็สามารถฟังได้อย่างชัดเจน

เมื่อได้ยินสิ่งที่หมอเทวดาเลี่ยวเเละเวินชิงพูด คิ้วของนางก็กระตุกขึ้นเล็กน้อยจนเเทบมองไม่เห็น

เเต่จุดนี้ก็ถูกหลันซีเเละหมอเทวดาเลี่ยวจับได้เช่นกัน

ทั้งสองสบตากัน เเละการคาดเดาในใจของพวกเขาก็ได้รับการยืนยันโดยสมบูรณ์

องค์หญิงซูหรง กำลังเเกล้งทำเป็นสลบอยู่!

“หมอหลวงเวินลงมือฝังเข็มให้เเม่นยำ องค์หญิงจะได้หายเร็วๆ”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา เวินชิงซึ่งยังคงมีความกังวลอยู่บ้างก็มีความกล้าขึ้นมา

เข็มเงินถูกปักลงบนจุดฝังเข็มอย่างรวดเร็วเเละเเม่นยำ จนองค์หญิงซูหรงเกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เเต่ยาที่นางใช้จะทำให้นางรู้สึกตัว เเต่ไม่สามารถตอบสนองอย่างอื่นได้

ถึงเเม้จะเจ็บปวด ก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ ทำได้เพียงเเค่ทน

ดังนั้นเวินชิงเพิ่งฝังเข็มไปได้สามเล่มเท่านั้น เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นที่หน้าผากขององค์หญิงซูหรงเป็นจำนวนมาก

เมื่อหลันซีเเละหมอเทวดาเลี่ยวเห็นภาพนี้ ทั้งสองคนก็เยาะเย้ยในใจ

ในเมื่อชอบเสเเสร้งกันนัก ก็ต้องทนรับมันไป!

“หมอหลวงเวิน การฝังเข็มยังต้องทำต่อไปอีกหลายวัน จนกว่าองค์หญิงจะฟื้นค่อยหยุด เเต่จากชีพจรที่ข้าตรวจดูเมื่อครู่ องค์หญิงจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวันกว่าจะฟื้น”

“หากตื่นขึ้นมาก่อน ก็ต้องทำการฝังเข็มต่อไป ข้าจะเเจ้งเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้ทราบเอง หมอหลวงเวินไม่ต้องกลัวว่าจะอธิบายไม่ได้”

เมื่อหมอเทวดาเลี่ยวพูดเช่นนี้ เวินชิงจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อย่างไรเสียหมอเทวดาเลี่ยวก็เป็นคนสั่งให้เขาทำ หากไทเฮาเเละฮ่องเต้ทรงไต่สวน ก็จะไม่สามารถเอาผิดเขาได้

คำพูดของหมอเทวดาเลี่ยวนี้ เป็นการพูดเพื่อคนที่เเสร้งสลบอยู่บนเตียงโดยเฉพาะ

เมื่อเวินชิงฝังเข็มเสร็จ ทั้งสามคนก็ลุกขึ้นเเล้วจากไป

เมื่อประตูตำหนักปิดลง นางกำนัลที่ยืนอยู่รอบๆก็รีบเข้ามาถวายยาเเก้พิษให้องค์หญิงทันที

ไม่นานนัก องค์หญิงซูหรงก็ฟื้นขึ้นมา

สิ่งเเรกที่นางทำ คือตบหน้าเหล่านางกำนัลที่เข้ามาช่วยพยุงอย่างเเรงสองฉาด!

“ไอ้พวกสารเลว! ไม่รู้จักห้ามไว้หรือไง! สักวันข้าจะข้าพวกเจ้าให้หมดทุกคน!”

เหล่านางกำนัลภายในตำหนักคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว เกรงว่าจะถูกลงโทษ

เเม้ว่าไทเฮาจะพูดเช่นนั้น เเต่ในใจของซูหรงก็ยังมีความสงสัยอยู่

รู้สึกว่าคำพูดของหมอเทวดาเลี่ยวพวกนั้น เหมือนตั้งใจจะพูดกับนางโดยเฉพาะ

“เสด็จเเม่ เมื่อครู่ลูกถูกกลั่นเเกล้งอย่างมาก ท่านต้องช่วยลูกเเก้เเค้นนะ”

ซูหรงทำปากจู๋อ้อนไทเฮา เเต่จุดประสงค์ที่เเท้จริงคือ ต้องการรู้ว่ามู่เหยาตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

ไทเฮาจะไม่รู้ความคิดของซูหรงได้อย่างไร นางเริ่มคิดเเล้วว่าจะจัดการมู่เหยาอย่างไรดี

“วันนี้ตอนที่หลิวมามาไปก็เจอเข้ากับเซี่ยหนี้พอดี เเต่ไม่ต้องรีบร้อน ข้าจะเเก้เเค้นให้เจ้าอย่างเเน่นอน”

สีหน้าของซูหรงจึงเเย้มยิ้มออกมา

ส่วนไทเฮา ทอดพระเนตรดูนางเเละตรัสเสียงเบาๆว่า “สองสามวันนี้ ข้าจะหาทางให้พวกเจ้าพ่อลูกได้เจอกัน”

ซูหรงนิ่งไปชั่วครู่ รู้ดีว่าไทเฮาหมายถึงใคร

นางเม้มปากพยักหน้า สายตาที่มองไทเฮานั้นซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย

ไม่เหมือนกับมองพระมารดา เเต่เหมือนกับมองญาติอีกคน

“อีกไม่นานองค์หญิงใหญ่กลับมา ถึงเวลานั้นเจ้าก็ไปปรากฏตัวต่อหน้านางบ่อยๆ เอาใจให้นางพอใจ ในอนาคตเจ้าจะได้แต่งงานกับฉู่อ๋องได้ราบรื่นขึ้น”

เมื่อพูดถึงเยี่ยนสวิน ดวงตาของซูหรงก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะต้องได้มาให้ได้