ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 301

ซูชิงชิงสะดุ้งสุดตัว เมื่อถูกผู้ชายลูบใบหน้าของนาง

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความไม่สบายใจในใจ

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเข้าใจ”

…

จวนฉู่อ๋อง

เยี่ยนสวินเอนกายอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้ ข้างๆ มีฮูหยินเฒ่าเซียวประทับอยู่ด้วย

ฉางชิงถือจดหมายและเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“อะไรหรือ” ฮูหยินเฒ่าเซียวโน้มไปดู เมื่อเห็นสิ่งที่เขียนบนกระดาษ ก็ถึงกับเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ!

“คนไปอยู่ในวังได้ยังไง ไม่ใช่เจ้าที่พาตัวนางออกมาหรอกหรือ!”

เยี่ยนสวินโยนกระดาษทิ้งลงในเตาไฟ เเล้วมองดูมารดาของตนเองด้วยความขบขัน “ท่านเเม่ ท่านก็คิดว่าลูกไปช่วยคนออกมาหรือ”

ฮูหยินเฒ่าเซียวขมวดคิ้ว “ไม่ใช่หรือ”

“แน่นอนว่าไม่ใช่ลูก ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการของอาหน่วน ลูกเเค่เเสร้งทำเป็นอยู่ข้างนอก เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ก็เเค่เติมเชื้อเพลิงลงไปเพื่อให้ไฟลุกโชนขึ้นเท่านั้น”

ฮูหยินเฒ่าเซียวเห็นเขาทำหน้าตาภาคภูมิใจแบบนั้น ก็ทนดูไม่ได้

แต่ว่า เมื่อนึกถึงข้อความบนกระดาษ ความกังวลก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของนาง

“แต่ในวังก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี ยิ่งเป็นตำหนักโซ่วคังด้วยเเล้ว เจ้าไม่กังวลหรือว่าองค์หญิงซูหรงจะฆ่าอาหน่วนจริงๆ”

เยี่ยนสวินมองดูเศษกระดาษที่มอดไหม้ในเตาถ่าน สีหน้าเย็นชาลง

“นางกล้า ก็ให้ตายตามอาหน่วนไป”

เป็นครั้งเเรกที่ฮูหยินเฒ่าเซียวเห็นสีหน้าเเบบนี้จากลูกชายของนางเอง นางรู้ดีว่าหากมู่เหยาเกิดเรื่องขึ้นในวังหลวง

เกรงว่าเเผ่นดินนี้คงต้องวุ่นวาย

“เมื่อไม่มีอะไรทำ ฮูหยินอย่างข้าก็คงต้องไปเดินเล่นในวังสักรอบสองรอบ จะได้กันไม่ให้ยัยแก่สารพัดพิษนั่นลืมข้า”

ฮูหยินเฒ่าเซียวลุกขึ้นปัดชุด เดินเชิดหน้าออกจากลานบ้านอย่างหยิ่งผยอง

เมื่อเดินไปไกลแล้ว ก็ยังได้ยินเสียงของฮูหยินเฒ่าเซียวดังมาจากนอกลานบ้าน

“ไปสิ ไปเลือกชุดกับเครื่องประดับดีๆให้ข้าชุดหนึ่ง พรุ่งนี้เข้าวัง ข้าจะต้องเด่นกว่ายัยแก่สารพัดพิษนั่น!”

เมื่อได้ยินคำพูดที่ดูเหมือนเด็กๆของมารดา เยี่ยนสวินก็ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม

มารดาของเขาต่อสู้กับไทเฮามาทั้งชีวิต สองคนพบกันย่อมไม่มีใครยอมใคร

หากไม่มีเรื่องให้ต่อสู้กัน มารดาก็จะขังตัวเองอยู่ในห้องอย่างอุดอู้อยู่หลายวัน

“ฉางชิง เจ้าไปตามเเผนที่วางไว้ ไปเตือนคนที่ตระกูลมู่และตระกูลหลัน”

“จำไว้ว่าพอได้ข่าวในวันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ ก็ให้กระจายข่าวออกไป เพื่อให้เรื่องราวเน่าเฟะในวังหลวงเเห่งนี้ถูกเปิดโปงออกมาให้หมดสิ้น”

ฉางชิงยิ้มเเล้วหันหลังเดินจากไปทันที

นั่นคือการปลอมเเปลงการเเหกคุก!

ตอนนั้นนางจึงถามฮองเฮาเซียวว่า ทรงทราบหรือไม่ว่ามีห้องลับในตำหนักโซ่วคัง

ด้วยความช่วยเหลือจากฮองเฮาเซียว นางจึงเข้ามาในวังเเละซ่อนตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างราบรื่น

ทุกคนต่างคิดว่า ฮองเฮาเซียวมีนิสัยอ่อนโยน เป็นฮองเฮาที่ไม่โหดเหี้ยม

แม้แต่ไทเฮาในตอนนี้ก็ยังคิดว่าฮองเฮาเซียวเป็นคนอ่อนแอ

และคิดว่าในตำหนักโซ่วคังมีเเต่คนของนาง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันรั่วเป็นรูหมดแล้ว!

ฮองเฮาเซียวไม่พอใจไทเฮามานานแล้ว เเต่ก็หาข้อออ้างดีๆที่จะสร้างเรื่องขึ้นมาไม่ได้ เพื่อนำตราประทับที่ถูกไทเฮายึดไปกลับคืนมา

ส่วนฮ่องเต้นั้น สิ่งที่ต้องการคือรายชื่อขุนนางเก่าที่อยู่ในมือของไทเฮา

ในรายชื่อนั้นบันทึกเรื่องที่เป็นจุดอ่อนของขุนนางเก่าเหล่านั้นเอาไว้

รวมถึงเหตุผลที่ว่าทำไมไทเฮาซึ่งเป็นเพียงเเค่พระสนมในตอนเเรกจึงสามารถขึ้นมาเป็นไทเฮาได้ด้วยการสนับสนุนจากเหล่าขุนนางเก่า!

และสิ่งที่มู่เหยาเพิ่งหาเจอเมื่อครู่ก็คือที่ซ่อนของรายชื่อนั้น

เมื่อนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่จบลง มู่เหยาก็มองดูสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ

นางหยิบเเส้ขึ้นมา ฉีกเศษผ้าของตัวเองยัดเข้าไปในปาก เเล้วหวดเเส้ใส่ตัวเอง