ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 341

“ฝางมามา นี่หมายความว่าอย่างไรกัน?”

มู่เหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หากตอนนี้ยังดูไม่ออกว่าเป็นการจงใจหาเรื่อง

นางก็คงมีชีวิตอย่างไร้ค่าแล้ว

“ขอพระชายาฉู่โปรดอภัย บ่าวเฒ่าเพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น แต่การที่พระชายาหาข้ออ้างปฏิเสธคำเชิญขององค์หญิงใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้ เป็นเพราะไม่เห็นองค์หญิงใหญ่อยู่ในสายตาใช่หรือไม่!”

ปกติสีหน้าของฝางมามาก็มิได้ดูใจดีมีเมตตาอยู่แล้ว

พอตวาดเสียงกร้าว สีหน้าก็ยิ่งดูแย่เข้าไปใหญ่

ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่เดิมทีเข้ามาล้อมวงรอรับรางวัลมงคล เมื่อได้ยินคำพูดของฝางมามา ก็พากันถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว

ก็เพราะชื่อเสียงขององค์หญิงใหญ่ในเมืองหลวงนั้น หาใช่ธรรมดาไม่

“จะเป็นไปได้อย่างไร เพียงแต่ข้าเพิ่งแต่งงาน ยังมิทันได้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมก็ต้องไปที่จวนองค์หญิงใหญ่ก่อน เกรงว่าจะนำพาสิ่งอัปมงคลมาให้ เมื่อวานจึงได้ให้คนไปแจ้งแก่องค์หญิงใหญ่แล้ว หรือว่าบ่าวผู้นั้นเกียจคร้าน ไม่ได้นำความไปแจ้งกัน?”

เรื่องฝีปากนั้น มู่เหยาไม่เคยเป็นรองใคร

เพียงไม่กี่คำก็คลี่คลายสถานการณ์จากคำพูดของฝางมามาได้ มิหนำซ้ำยังตลบหลังกลับไปอีกด้วย

“ได้รับแล้วเจ้าค่ะ...” ฝางมามาพึมพำอย่างไม่เต็มใจ แม้เสียงจะแผ่วเบา แต่ก็ดังพอให้ชาวบ้านโดยรอบได้ยิน

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พรุ่งนี้ข้าจะไปคารวะที่จวนองค์หญิงใหญ่อย่างแน่นอน”

มู่เหยาเหลือบมองหนิงจู๋ นางจึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับเทียบเชิญนั้นไว้

พร้อมกันนั้นก็เบียดร่างของฝางมามาไปด้านข้างเล็กน้อย เพื่อเปิดทางให้มู่เหยา

เมื่อเห็นว่าเทียบเชิญถูกรับไปแล้ว ฝางมามาก็สิ้นเหตุผลที่จะวางอำนาจต่อไป นางจึงถลึงตาใส่หนิงจู๋ ก่อนจะหันหลังจากไป

ฮูหยินเฒ่าเซียวมองตามร่างของแม่นมฝางไป พลางหรี่ตาทั้งสองลง

“ตั้งแต่กลับมาเมืองหลวง องค์หญิงใหญ่ช่างไม่เคยลืมที่จะวางอำนาจเลยจริง ๆ พรุ่งนี้เจ้ากับข้าจะไปที่จวนองค์หญิงใหญ่กันก่อน ไปดูว่าองค์หญิงใหญ่ผู้นี้คิดจะทำสิ่งใดกันแน่!”

เมื่อได้ยินวาจานี้ แม่นมฟังถึงกับมุมปากกระตุก

“ฮูหยินเฒ่า งานเล็กน้อยเพียงนี้ ท่านไม่จำเป็นต้องไปด้วยตนเองกระมังเจ้าคะ พระชายามิใช่คนอ่อนแอ จะต้องไม่ยอมเสียเปรียบในเรื่องพวกนี้เป็นแน่เจ้าค่ะ”

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่มีหรือที่ฮูหยินเฒ่าเซียวจะไม่รู้เล่ห์เหลี่ยมในแวดวงชั้นสูงของเมืองหลวง?

ต่อให้มู่เหยาจะฉลาดหลักแหลมเพียงใด ก็เกรงว่าจะเอาชนะเหล่าสตรีที่อยู่ในเรือนหลังมานานหลายสิบปีไม่ได้!

“เจ้าจะไปเข้าใจอันใด ข้าจะไปที่นั่นเพื่อหนุนหลังให้อาหน่วน หากมีหญิงแก่คนใดไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกล้าข่มเหงรังแกอาหน่วน ข้าย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วย!”

ท่าทางที่กระตือรือร้นเช่นนี้ เมื่อตกอยู่ในสายตาของแม่นมฟัง ก็อดถอนใจไม่ได้

ในอดีต ฮูหยินผู้เฒ่าในแวดวงสตรีสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงนั้น เรียกได้ว่าไร้ผู้ใดเทียมทานอย่างแท้จริง

“แล้วจะทำไมเล่า การที่เจ้าไม่ถูกรังแกนั้นสำคัญที่สุด”

ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้นเล็กน้อย ถ้อยคำของบุรุษลอดเข้ามา ทำให้หัวใจของมู่เหยาเต้นระรัว

แม้ว่าบัดนี้จะแต่งงานกันแล้ว แต่บุรุษตรงหน้าก็ยังคงทำให้ใจนางสั่นไหวได้เสมอ

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะลองอาศัยบารมีรังแกผู้อื่นดูบ้าง”

มู่เหยาแลบลิ้นใส่เขา บนใบหน้าเผยความซุกซนแบบเด็กสาว

ทำให้เยี่ยนสวินหัวเราะออกมาเบา ๆ

รถม้าเดินทางมาถึงจวนจงซู่โหวอย่างรวดเร็ว

มู่หลันชงยืนนำอยู่ด้านหน้าสุด ส่วนคนอื่น ๆ ในตระกูลหลันยืนอยู่เบื้องหลังเขา

เยี่ยนสวินก้าวลงจากหลังม้าเป็นคนแรก ก่อนจะยื่นมือเข้าไปในรถม้า

ท่าทีที่เอาใจใส่เช่นนี้ ทำให้ผู้คนรอบข้างส่งเสียงโห่ร้อง

ชาวบ้านต่างกล่าววาจามงคล เพื่อรอรับรางวัลในอีกครู่หนึ่ง

เยี่ยนสวินโบกมือคราหนึ่ง เป็นการส่งสัญญาณให้ฉางชิง