ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 343

ซูโหรวสุดที่จะทนอีกต่อไป นางตบโต๊ะเสียงดังแล้วชี้ไปยังข้างนอก

“ไม่ว่าจะเป็นจวนสกุลหลันหรือจวนจงซู่โหว ก็มิอาจต้อนรับพระพุทธองค์ใหญ่อย่างพระชายาจิ้นอ๋องได้ เรื่องแต่งงานของบุตรสาวข้า ยิ่งไม่รบกวนพระชายาจิ้นอ๋องให้ต้องสิ้นเปลืองน้ำใจ!”

เมื่อเห็นซูโหรวมีโทสะ ออกปากไล่กันซึ่งหน้า

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูชิงชิงก็ค่อย ๆ เลือนหายไป

“ท่านป้าจะโกรธไปไย ข้าก็แค่เอ่ยปากถามเท่านั้น”

ซูชิงชิงไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้น นางยังคงจิบชาอย่างเนิบนาบ ไม่แยแสสีหน้าที่บึ้งตึงของซูโหรวแม้แต่น้อย

ต้องยอมรับว่ามู่เหยาก็นับถือในความหน้าหนาของนางอยู่บ้าง

แต่ที่น่าสงสัยยิ่งกว่าคือ ความขัดแย้งระหว่างซูชิงชิงและซูโหรว

“ซูชิงชิง เรื่องที่เจ้าเคยก่อไว้ที่เจียงหนานในปีนั้น จิ้นอ๋องทราบแล้วหรือไม่?”

แต่เดิมมู่หลันชงซึ่งเป็นบุรุษไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการสนทนาของสตรี แต่เมื่อเห็นมารดาพลุ่งพล่านด้วยโทสะ ในฐานะบุตรชาย เขาย่อมต้องออกหน้าปกป้อง

เพราะคำพูดนี้เอง สีหน้าของซูชิงชิงก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

แววตาที่ราวกับกำลังชมดูเรื่องสนุกเมื่อครู่หายไป นางผุดลุกขึ้นยืน จ้องเขม็งไปยังผู้ที่เดินเข้ามา “คุณชายใหญ่มู่บัดนี้สูงส่งขึ้นแล้ว เพียงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในเจียงหนานนั้นคือเรื่องใดกัน? คุณชายใหญ่โปรดระวังวาจาด้วย!”

ท่าทีร้อนรนของซูชิงชิง เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในเจียงหนานเมื่อหลายปีก่อนนั้นต้องไม่ธรรมดา

ถึงขั้นที่อาจจะสั่นคลอนตำแหน่งพระชายาจิ้นอ๋องของนางในปัจจุบันได้เลยหรือ?

“เจ้าไม่ต้องข่มขู่ข้า เมื่อก่อนมารดาของข้าก็ได้ตัดขาดกับตระกูลซูซึ่งเป็นบ้านเดิมไปแล้ว พวกเราไม่ไปมาหาสู่กันจนแก่ตาย เหตุใดพระชายาจิ้นอ๋องจึงยังคงเรียกมารดาของข้าว่าท่านป้าอยู่ทุกคำ”

“คำว่าท่านป้าของพระชายาจิ้นอ๋อง เกรงว่ามารดาของข้าจะรับไว้ไม่ไหว!”

มู่หลันชงขยับกายไปยืนบังซูโหรวไว้เบื้องหลัง ทุกถ้อยคำล้วนแสดงออกถึงการปกป้องมารดาของบุตรชาย

“ดี ข้าจะคอยดูว่ามารดาของเจ้าจะไม่เสียใจหรือไม่!”

ซูชิงชิงยิ้มเยาะ “อีกไม่นานตระกูลซูของข้าก็จะได้เป็นพ่อค้าหลวงรายใหม่ ถึงเวลานั้น ร้านที่ตระกูลหลันของพวกเจ้าเคยดูแลอย่างดี ก็จะตกไปอยู่ในมือของบิดาข้า”

“หากพวกเจ้ายังคิดจะประสบความสำเร็จในทางการค้า ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนอยู่หน้าประตูจวนจิ้นอ๋องของข้า แต่ว่า...” ซูชิงชิงหยุดคำพูดไปชั่วขณะ ก่อนจะตวัดสายตาจับจ้องไปยังร่างของหลันซี

ชั่วพริบตาเดียว ทุกคนในห้องต่างรู้สึกใจหายวาบ

มู่เหยาขมวดคิ้ว ดึงพี่หญิงรองมาหลบอยู่ด้านหลังของตน

“เหตุใดพระชายาจิ้นอ๋องจึงจ้องมองพี่หญิงรองของข้าเช่นนั้น”

เมื่อเห็นความกังวลของมู่เหยา เยี่ยนสวินจึงก้าวออกมาเป็นคนแรก

ฝ่ามือใหญ่ของเขากุมมือน้อย ๆ ที่เย็นเฉียบของมู่เหยาเอาไว้ เขาออกแรงบีบเบา ๆ เป็นเชิงให้นางวางใจ

ความอบอุ่นจากฝ่ามือทำให้ความคิดที่สับสนวุ่นวายของมู่เหยาค่อย ๆ สงบลง

“ซูชิงชิงเป็นคนหยิ่งผยอง เรื่องนี้จิ้นอ๋องยังไม่มีท่าทีใด ๆ บางทีอาจเป็นเพียงความคิดของซูชิงชิงที่ต้องการจะเอาใจจิ้นอ๋องเท่านั้น”

หลันเอ้าเซวียนวิเคราะห์อย่างละเอียด

หากจิ้นอ๋องมีใจให้หลันซีจริง คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีข่าวคราวใด ๆ หลุดรอดออกมาเลย

“เรื่องนี้คงต้องรบกวนอาสวินช่วยสืบข่าวให้ ตระกูลหลันจะได้เตรียมรับมือได้”

หลันเอ้าเซวียนมองไปยังเยี่ยนสวิน การต่อกรกับราชอำนาจนั้นช่างจนปัญญานัก

“ย่อมได้ เรื่องของตระกูลหลันก็คือเรื่องของข้า พี่หญิงรองอย่าได้กังวล เพียงแต่ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกไปข้างนอกจะดีกว่า”

เรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับหลันอิ๋ง ยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง

ที่เยี่ยนสวินกล่าวเช่นนี้ ก็ถือเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว