ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 344

หลันซีพยักหน้า “ข้าไม่เป็นไร ข้าเชื่อใจอาหน่วนและน้องเขย”

นางกล่าวพลางเผยรอยยิ้มบางเบา ราวกับต้องการให้พวกเขาคลายกังวล

ทว่าผ้าเช็ดหน้าที่กำแน่นอยู่ในมือ กลับเผยให้เห็นความรู้สึกที่แท้จริงในใจของนาง

ไปเยี่ยมบ้านเดิมแต่ไม่ได้ค้างแรม ครั้นยามพลบค่ำ มู่เหยาและเยี่ยนสวินจึงได้ออกจากจวนจงซู่โหว

บนรถม้า นางเงียบขรึมผิดปกติ

จนเยี่ยนสวินต้องหันไปมองนางบ่อยครั้ง “อาหน่วน?”

เขาเรียกอยู่หลายครั้ง นางจึงมีปฏิกิริยาหันมามอง ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่านางยังคงเก็บเรื่องที่ซูชิงชิงพูดไว้ในใจ

“ไม่ต้องกังวลไป ต่อให้จิ้นอ๋องจะบีบให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรส ฝ่าบาทก็ย่อมไม่มีทางยินยอมเรื่องนี้เป็นอันขาด”

เป็นดั่งที่เยี่ยนสวินกล่าว ในขณะเดียวกัน ณ ห้องทรงพระอักษร

ฮ่องเต้มองจิ้นอ๋องที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว

“กลับไปเถิด เรื่องนี้เราไม่อนุญาต”

จิ้นอ๋องเงยหน้าขึ้นอย่างร้อนรน “เสด็จพี่ กระหม่อมเพียงแค่ต้องการทูลขอสมรสกับสตรีเป็นชายารองเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ยิ้มเยาะในใจ ความคิดของน้องชายผู้นี้มีหรือที่เขาจะไม่ล่วงรู้

“ตระกูลหลันไร้ซึ่งอำนาจและอิทธิพล หากเจ้าเพียงชมชอบในรูปโฉมของนาง ก็อย่าได้เหนี่ยวรั้นนาง หากเป็นสตรีจากตระกูลอื่น เราย่อมพระราชทานสมรสให้เจ้าได้ แต่ตระกูลหลัน...ไม่ได้”

สองคำสุดท้ายที่เน้นเสียงหนักขึ้น เป็นดั่งคำเตือนแก่จิ้นอ๋อง

แววตาของจิ้นอ๋องมืดครึ้มลง จำต้องข่มใจรับคำ “กระหม่อมจะปฏิบัติตามพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

“ดึกมากแล้ว เจ้ากลับไปเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ”

จิ้นอ๋องถวายบังคมอย่างนอบน้อมก่อนจะลุกขึ้นจากไป โดยมีหลี่กงกงเดินออกมาส่ง

เมื่อพ้นประตูห้องทรงพระอักษร จิ้นอ๋องก็หันไปมองหลี่กงกง “หลี่กงกง เจ้าว่าเหตุใดเสด็จพี่จึงไม่ยินยอมให้ข้าแต่งกับสตรีตระกูลหลันกัน?”

หลี่กงกงรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง แล้วหัวเราะอย่างเบิกบาน

“บ่าวจะไปล่วงรู้ความคิดของฝ่าบาทได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ จิ้นอ๋อง ท่านกำลังทำให้บ่าวลำบากใจนะพ่ะย่ะค่ะ”

จิ้นอ๋องจ้องมองหลี่กงกงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะจากไปอย่างช้า ๆ

ทันทีที่มองร่างของจิ้นอ๋องลับสายตาไป แววตาที่ระแวดระวังเมื่อครู่ของหลี่กงกงก็หายไปทันที

“ชิงอู้”

ประตูห้องถูกผลักเปิดเข้ามาเล็กน้อย พร้อมกับเสียงของสตรีที่ดังขึ้นอย่างนอบน้อม “พระชายา”

“นำจดหมายที่ข้าเพิ่งเขียนเสร็จไปส่งที่จวนโหว”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อประตูปิดลง ชิงอู้ก็นำจดหมายติดตัวไป ร่างก็หายวับไปในทันที

เพียงชั่วครู่ จดหมายก็ถูกส่งถึงมือของมู่หลันชง

มู่หลันชงอ่านเนื้อความเพียงผ่าน ๆ ก็รีบรุดหน้าไปยังตระกูลหลันทันที

ทว่าพอมาถึงสวนหลังบ้านของบิดา ก็ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทแว่วมา

มู่หลันชงขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ก้าวเข้าไปในทันที แต่เลือกที่จะยืนดูสถานการณ์อยู่ด้านนอกเงียบ ๆ

ทว่าตำแหน่งที่เขายืนอยู่นั้น สามารถได้ยินเสียงจากด้านในได้

“พอได้แล้ว! เจ้าจะบ้าไปถึงเมื่อใดกัน! เรื่องที่ชื่อของเยว่อิงถูกลบออกจากทะเบียนบ้านในตอนนั้น เจ้าก็อยู่ด้วยมิใช่หรือ ตอนนี้คนก็ตายไปแล้ว ที่บ้านก็ตั้งป้ายวิญญาณให้นางตามที่เจ้าต้องการแล้ว เจ้ายังจะต้องการอะไรอีก?”

หลันเอ้าเซวียนลุกขึ้นยืน ตวาดใส่หลันชิวเหิงที่เนื้อตัวคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุรา