ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 363

ควรจะรู้สึกเช่นไรดี

“แม่นมฟังช่วยเกลี้ยกล่อมท่านแม่ด้วยเถิด”

เยี่ยนสวินส่งกล่องอาหารให้แม่นมฟัง ก่อนจะเหลือบมองห้องนอนที่เงียบสงบลงแล้ว จึงหันกายจากไป

เมื่อเขาเดินไปไกลแล้ว แม่นมฟังจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วถือของผลักประตูเข้าไป

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเห็นว่าเป็นแม่นมฟัง แววตาที่ตื่นตระหนกจึงสงบลง

“เจ้าเด็กนั่นมิได้ถามกระไรใช่หรือไม่?”

แม่นมฟังพยักหน้า “พระชายาซื้อขนมที่ท่านชอบมาให้เจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะ เด็กทั้งสองช่างใส่ใจท่านยิ่งนัก”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวโยนมีดสั้นในมือทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ นางถอนหายใจเพื่อปรับอารมณ์ กลับกลายเป็นฮูหยินผู้เฒ่าผู้ร่าเริงและทรงอำนาจเช่นเคย

“อาหน่วนเป็นเด็กดีและมีน้ำใจ ทว่า... หากเจ้าเด็กนั่นล่วงรู้ความจริง ก็ไม่รู้ว่าจะเลือกข้างใคร”

“ย่อมต้องเลือกฮูหยินผู้เฒ่าอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

เนิ่นนานผ่านไป ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวจึงหยิบขนมขึ้นมาชิมคำหนึ่ง รสหวานเลี่ยนในปากขับความขมในใจออกไป นางพึมพำกับตนเองเสียงแผ่ว “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

……

มู่เหยาเปลี่ยนชุดเตรียมเข้านอน ก็เห็นสีหน้าของเยี่ยนสวินที่ฉายชัดว่ามีเรื่องในใจ

“เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ?”

นางลุกขึ้น ช่วยปลดผ้าคลุมออกจากร่างเขา “ท่านแม่นอนแล้วหรือเจ้าคะ?”

เยี่ยนสวินส่ายหน้า ในหัวยังคงดังก้องไปด้วยถ้อยคำคลุมเครือที่ได้ยินเมื่อครู่ ในใจรู้สึกไม่สงบ

“เมื่อครู่ตอนข้าไปส่งขนม ได้ยินท่านแม่เอ่ยชื่อท่านพ่อด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดนัก ส่วนที่พูดหลังจากนั้น ข้าฟังไม่ถนัด”

“เกรี้ยวกราดหรือเจ้าคะ?” มู่เหยารู้สึกประหลาดใจ “ท่านคงฟังผิดแล้วกระมัง เรื่องราวความรักของท่านพ่อกับท่านแม่เป็นที่เลื่องลือในเมืองหลวงมาช้านาน ท่านเองก็รู้”

เยี่ยนสวินเม้มปาก รู้สึกว่าเรื่องราวไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น

แต่เมื่อนึกถึงหลายปีที่ผ่านมา ยามที่ท่านแม่เอ่ยถึงท่านพ่อ แววตาของนางเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขและความคะนึงหาอย่างปิดไม่มิด นั่นย่อมไม่ใช่การเสแสร้ง

“ข้าอาจจะคิดมากไปเอง” เขาทอดถอนใจ เก็บงำเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว

เขาหันไปโอบกอดมู่เหยาลงนอนบนเตียง “แต่หลายวันนี้ เจ้าไปพูดคุยเป็นเพื่อนท่านแม่ให้บ่อยหน่อยเถิด ท่านไม่ค่อยมีสหาย อยู่แต่ในจวนคงจะอุดอู้”

“อืม ข้าทราบแล้ว”

มู่เหยาง่วงงุนจนสติเลือนราง ทำได้เพียงพยักหน้าในอ้อมกอดของบุรุษ

“ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”

ฉางชิงทะยานร่างออกไปจากจวนฉู่อ๋อง เยี่ยนสวินมองแสงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่เบื้องนอก แววตาเต็มไปด้วยความเยียบเย็น

หากเรื่องราวเป็นดั่งที่เขาคาดเดาไว้จริง เช่นนั้น…เขาจะเผชิญหน้ากับบิดาที่ตายไปแล้วได้อย่างไร?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มือที่ไพล่หลังของเยี่ยนสวินก็กำแน่นเป็นหมัด

ครู่ต่อมา เขาก็ยิ้มเยาะพึมพำว่า “ท่านพ่อ ท่านตายไปจะเป็นการดีที่สุด หาไม่แล้ว ลูกคนนี้จะส่งท่านไปลงนรกด้วยตนเอง”

คำพูดนี้ทำให้แม้แต่แสงจันทร์เย็นยะเยือก เย็นเสียจนทำให้ใจคนสั่นสะท้าน

……

แม้เทียบเชิญสำหรับงานเลี้ยงจะถูกส่งออกไปแล้ว ทว่าเมื่อมู่เหยามองเทียบเชิญกว่าสิบฉบับที่ถูกส่งคืนกลับมา แววตาก็ฉายความประหลาดใจ

“ไม่ต้องแปลกใจไปหรอก คนพวกนี้ล้วนเป็นคนขององค์หญิงใหญ่ น่าจะเพราะเรื่องงานเลี้ยงคราวก่อน พวกเขาเลยไม่กล้ามารนหาที่”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเอนกายบนตั่งกุ้ยเฟยอย่างเกียจคร้าน ขณะหยิบองุ่นที่นำมาจากห้องเก็บน้ำแข็งเข้าปาก แล้วโยนเทียบเชิญที่ถูกตีกลับในมือทิ้งลงในเตาผิงอย่างไม่ไยดี

เปลวเพลิงกลืนกินเทียบเชิญในทันที เพียงชั่วพริบตาก็มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

“ท่านแม่ เช่นนั้นเรายังต้องส่งไปอีกหรือไม่เจ้าคะ?”