ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 366

ฮูหยินเฒ่าเซียวเลิกเเขนเสื้อขึ้นอย่างกระตือรือล้น ทำให้มู่เหยาตกใจมาก นางรีบใช้เเขนทั้งสองข้างกอดรัดไว้

“ท่านเเม่ ท่าน ท่านจะไปทำอะไร ท่านอย่าไป”

จากเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ครั้งก่อน หากปล่อยคนไป

เกรงว่าจะมีเรื่องเกี่ยวกับองค์หญิงใหญ่เเพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้เป็นแน่

“อุ้ย เด็กคนนี้จะมาห้ามข้าทำไม ข้าอุตส่าห์คว้าโอกาสนี้ไว้ได้ จะต้องทำให้อวิ๋นโย่วขายหน้าให้ได้!”

อวิ๋นโย่วเป็นชื่อขององค์หญิงใหญ่ เเละในตอนนี้คนที่สามารถเรียกชื่อนี้ได้อย่างกล้าหาญ

ก็มีเพียงฮูหยินเฒ่าเซียวกับไทเฮา เเละฮ่องเต้เท่านั้น

“ไม่ได้นะเจ้าคะ หากตอนนี้ท่านไป ก็เท่ากับเป็นการเเหวกหญ้าให้งูตื่น”

มู่เหยาใช้เเขนทั้งสองข้างรัดเเขนฮูหยินเฒ่าเซียวไว้เเน่นหนา นางพยายามห้ามอย่างเต็มที่ จนอีกฝ่ายยอมล้มเลิกความคิดนั้น

“เอาเถอะ เอาเถอะ วันนี้จะเห็นเเก่หน้าเจ้าก็เเล้วกัน เเต่สองคนนั้นไม่มีที่ไปแล้วหรือไง ทำไมถึงต้องมาที่หอจุ้ยเซียง”

ฮูหยินเฒ่าเซียวเต็มไปด้วยความงุนงง เพราะหอจุ้ยเซียงไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมเท่าไรนัก

อาจจะถูกคนอื่นจับได้ง่ายๆ

มู่เหยารู้ถึงสาเหตุนั้นเป็นอย่างดี เเต่เมื่อนึกถึงนิสัยของฮูหยินเฒ่าเซียวแล้ว ก็ไม่กล้าพูดความจริงออกมา

“น่าเสียดายโอกาสดีๆแบบนี้จริงๆ! เเต่พอนึกดูเเล้วราชบุตรเขยขององค์หญิงใหญ่ก็น่าสงสารนะ ได้ยินมาว่าเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีทั้งพ่อเเละเเม่ เมื่อก่อนออกไปเที่ยวแล้วถูกองค์หญิงใหญ่ที่เดินทางท่องเที่ยวพบเข้าก็เพราะหน้าตาดี”

“ดูเหมือนว่าสองปีมานี้ร่างกายเขาไม่ค่อยดี ต้องอยู่ในเรือนตลอดทั้งวัน ถ้าเขารู้เรื่องวุ่นวายเหล่านี้ขององค์หญิงใหญ่ คงจะเสียใจจนตาย”

ฮูหยินเฒ่าเซียวส่ายหน้าไปมาอย่างเสียดาย เห็นได้ชัดว่ารู้สึกไม่เป็นธรรมแทนราชบุตรเขย

เเต่หลังจากได้ยินคำบรรยายนี้ มู่เหยาก็หันไปมองขุนนางตัวเล็กๆในชุดสีเขียวที่มีใบหน้าค่อนข้างซีดขาวที่นั่งอยู่ในมุมห้องตั้งเเต่เเรกเริ่ม

บรรยากาศรอบตัวชายผู้นี้ดูไม่เหมือนขุนนางตัวเล็กๆคนอื่นๆเลย

ขณะที่มู่เหยากำลังคิด ก็สบตากับอีกฝ่าย

เมื่อเห็นใบหน้าชายผู้นั้นอย่างชัดเจน ในดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ที่เเท้ในโลกนี้ก็มีผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดนี้จริงๆด้วย

“ไม่ได้ ข้ายังอยากออกไปดู” ฮูหยินเฒ่าเซียวลุกขึ้น เมื่อรู้สึกว่าเเขนเสื้อถูกดึงไว้ นางก็หันไปมองมู่เหยาที่กำลังเเสดงสีหน้าเป็นห่วง

“แม่รับปากเจ้าว่าจะไม่ก่อเรื่อง เเค่ออกไปแอบฟัง

ทันทีที่พูดจบ นางก็เห็นชายผู้นั้นหยิบจดหมายออกมาจากอก เเล้วดันไปตรงหน้านาง

“ข้ารบกวนให้ชายาฉูอ๋องช่วยส่งจดหมายให้ฉู่อ๋องด้วย”

“เรื่องที่ท่านให้อวิ๋นเยี่ยนไปทำ ข้าก็ให้คนปล่อยข่าวออกไปเเล้ว พรุ่งนี้ไท่จื่อก็จะทรงทราบ ข้าอยู่ที่นี่นานไม่ได้ หวังว่าชายาฉู่อ๋องจะช่วยข้า”

น้ำเสียงของชายผู้นั้นมีแวววิงวอนอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งเป็นนิสัยทางกายภาพที่ติดตัวมา จากเเรงกดดันที่สั่งสมมานานหลายปี

มู่เหยามองเขา ไม่ยากเลยที่จะจินตนาการว่า ชายตรงหน้าก่อนที่จะมาเป็นราชบุตรเขย เคยเป็นคนที่มีความฮึกเหิมเพียงใด”

เเน่นอนว่ากาลเวลาที่ผ่านไปนั้นไม่ได้เเบ่งเเยกเพศเลยจริงๆ

“ได้”

เมื่อนางยอมตกลง ชายผู้นั้นก็ลุกขึ้นเเละกระโดดลงจากหน้าต่าง ทำให้มู่เหยารีบเข้าไปดูด้วยความตกใจ

เพราะดูจากท่าทางของชายผู้นั้นที่เหมือนคนป่วยหนักใกล้ตาย ใครเห็นก็ต้องตกใจ!

ทว่าไม่คาดคิดว่าเขาจะลงพื้นได้อย่างเเผ่วเบา โดยไม่ได้รับบาดเจ็บเเม้เเต่น้อย

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นยอดฝีมือด้านวรยุทธ์เช่นกัน!