ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 371

อวิ๋นเยี่ยนเบือนหน้าหนีรอยช้ำบนร่างกายของชายหนุ่ม ได้เเต่ยืนอยู่กับที่เป็นเวลานานไม่กล้าเดินไปหา

ดวงตาของซวีเหย่พลันหม่นลง เขารีบดึงเสื้อผ้าขึ้นมาปกปิดรอยต่างๆบนร่างกายอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่อยากให้เด็กคนนี้เห็นเเล้วต้องแปดเปื้อนสายตา

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าพยุงข้าไปห้องข้างๆ”

ห้องข้างๆมีน้ำสำหรับอาบ เตรียมไว้ทุกครั้งตามคำสั่งขององค์หญิงใหญ่

เขาไม่คู่ควรที่จะมีกลิ่นของนางติดตัว

ซวีเหย่รู้สึกขยะเเขยงกลิ่นหอมบนร่างกายอย่างที่สุด ถึงขั้นที่ว่าอยากจะเปลี่ยนเนื้อเเละผิวหนังทั้งตัวเสียใหม่

หากไม่ใช่เพราะตอนเเรกที่เจอกันเขายังคงสลบอยู่

องค์หญิงใหญ่ที่ละโมบในรูปลักษณ์ของเขา จึงบังคับป้อนยาพิษในตอนที่เขายังไม่ได้สติ ตอนนี้เขาจะมาติดเเหง็กอยู่ในจวนองค์หญิงได้อย่างไร!

“ได้” อวิ๋นเยี่ยนพยุงเขาไปห้องข้างๆอย่างระมัดระวัง ความไม่พอใจต่อองค์หญิงใหญ่ยิ่งเพิ่มมากขึ้นอีกหลายส่วน

…

ตกดึก มู่เหยาเหนื่อยจนผล็อยหลับไป

ส่วนเยี่ยนสวินจุดเทียนไขขึ้นมาเล่มหนึ่ง เเละตรวจสอบจดหมายในมืออย่างละเอียด

เมื่อเห็นตราประทับบนเเผ่นสุดท้าย สายตาของเขาก็พลันจับจ้องเเน่น

“ฉางชิง”

มีเสียงดังขึ้นมาจากนอกหน้าต่าง

“ไปจวนองค์หญิงใหญ่ที พาราชบุตรเขยมาที่ห้องหนังสือของข้า

ฉางชิงที่อยู่นอกหน้าต่างตกใจเล็กน้อย เขารีบเปิดหน้าต่างเพื่อมองดู เเละเมื่อเเน่ใจว่าเป็นเจ้านายของตัวเองก็เเสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง

เเต่เขาก็ไม่กล้าเสียเวลา จึงหายตัวไปจากจวนฉู่อ๋องทันที

ส่วนเยี่ยนสวินก็สวมเสื้อคลุมตัวนอก เเล้วถือตะเกียงน้ำมันรออยู่ในห้องหนังสือ

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ฉางชิงก็พาคนผู้หนึ่งเข้ามาในห้องหนังสือ

เมื่อถอดผ้าคลุมออก เยี่ยนสวินได้เห็นใบหน้าของราชบุตรเขยที่มักถูกขังอยู่ในจวนองค์หญิงใหญ่ เมื่อเขามองเห็นก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ข่าวลือว่าเซ่อเจิ้นหวังเเคว้นอันหายสาบสูญไปนาน เเท้จริงเเล้วกลายเป็นราชบุตรเขยที่ถูกองค์หญิงใหญ่เเคว้นอวิ๋นเลี้ยงดูอย่างลับๆหรือ”

ฉางชิงตกใจมาก เเละในพริบตาเดียวดาบยาวในมือก็จ่อไปที่ลำคอของซวีเหย่

ตราบใดที่เขามีท่าทีไม่เป็นมิตรเเม้เเต่นิดเดียว ก็พร้อมจะปลิดชีวิตเขาได้ในทันที!

ซวีเหย่หน้าตาบูดบึ้งมองเยี่ยนสวินที่หัวเราะเยาะออกมา เขายกมือขึ้นปัดดาบยาวที่จ่ออยู่ที่คอออก

เเต่ไม่นานเขาก็เก็บซ่อนความโกรธไว้

“ยาเเก้พิษกู่อยู่ในมือองค์หญิงใหญ่ ข้าเข้าไปในห้องลับนั้นไม่ได้”

พอไม่มีวรยุทธ์ เขาก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์

ยิ่งไปกว่านั้น องค์หญิงใหญ่ก็ระเเวดระวังเขามาตลอดหลายปี ทำให้เขาไม่สามารถเข้าใกล้นางได้เลย

เขาจำเป็นต้องหาคนอื่นมาช่วย เอายาเเก้พิษมาให้เขา!

คิดไปคิดมา คนเดียวที่เขาเชื่อใจได้ก็มีเเต่เยี่ยนสวิน ซึ่งเป็นศัตรูคู่ปรับเขาในสนามรบ!

“เจ้าอยากให้ข้าช่วยไปเอายาเเก้พิษในจวนองค์หญิงใหญ่ให้หรือ” เยี่ยนสวินเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงยหน้ายอมรับ เขาก็นั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย “เเล้วเจ้าจะให้อะไรข้าเป็นการตอบแทน”

ซวีเหย่ขมวดคิ้ว ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าสถานการณ์ของเเคว้นอันเป็นอย่างไร จึงไม่สามารถให้คำมั่นสัญญาอะไรได้

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นภาพวาดสีที่เเขวนอยู่บนตู้ด้านหลังของเยี่ยนสวิน เเละประกายแสงก็วาบขึ้นในดวงตา

“คนผู้นี้ ยังไม่ตาย”

ห้าคำเรียบง่าย เเต่กลับก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ในใจของเยี่ยนสวิน

เขาพลันลุกขึ้นยืนเเล้วมองไปยังทิศทางที่ซวีเหย่ชี้ เเละเมื่อพบว่าเป็นภาพวาดของบิดาเขา ใบหน้าของเขาก็พลันมืดครึ้มลงทันที