ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 374

ทั้งสองคนมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างเงียบไป

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เยี่ยนสวินก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “พรุ่งนี้ ข้าจะไปหาท่านเเม่”

ในฐานะลูกชาย บางเรื่องเขาก็จำเป็นต้องรู้ให้ชัดเจน

“ข้าจะไปพร้อมกับท่าน”

เยี่ยนสวินเป็นคนตรงไปตรงมา พูดจาตรงๆ หากฮูหยินเฒ่าเซียวไม่เชื่อ เเละทั้งสองคนทะเลาะกัน นางยังสามารถช่วยไกล่เกลี่ยได้

เพราะเรื่องเเบบนี้ปิดบังไว้ตลอดไปก็ไม่ใช่เรื่องดี

ในฐานะมารดาของฉู่อ๋อง ฮูหยินเฒ่าเซียวจะต้องเข้าร่วมเมื่อมีทูตมาเยือนอย่างเเน่นอน

หากเห็นเข้าในตอนนั้น มีเรื่องเเน่!

“ดี”

ทั้งสองคนต่างก็มีเรื่องกังวลในใจ จึงนอนหลับไม่สนิทตลอดทั้งคืน

เมื่อถึงเวลาไปคารวะ จึงไปที่เรือนข้างๆทันที

ฮูหยินเฒ่าเซียวกำลังหาวหวอดๆ เงยหน้าขึ้นก็เห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาอย่างเก้กัง

มองดูเเล้วสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“ทำไมสีหน้าถึงได้เเย่กันทั้งคู่ขนาดนี้ เมื่อคืนไปทำอะไรมา”

ฮูหยินเฒ่าเซียวขมวดคิ้ว เมื่อพูดจบก็เห็นลูกชายตัวเองส่งสายตาให้เเม่นมฟัง บรรดาสาวใช้ที่เหลือในห้องก็ถอยออกไปจนหมด เหลือเพียงสามคน

ส่วนแม่นมฟังก็เฝ้าอยู่หน้าประตู เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครกล้ามาแอบฟัง

ท่าทางแบบนี้ ทำให้ฮูหยินเฒ่าเซียวรู้สึกตกใจเล็กน้อย

“วันนี้พวกเจ้าเป็นอะไรไป ทำไมสีหน้าถึงได้ดูเคร่งเครียดนัก”

ฮูหยินเฒ่าเซียวมองสำรวจทั้งสองคนไปมา เเต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เยี่ยนสวินเม้มปาก เเต่ก็ยังพูดไม่ออก

มู่เหยาเห็นดังนั้น จึงสูดหายใจเข้าลึกๆ เเล้วมองไปที่ฮูหยินเฒ่าเซียว “ท่านเเม่กินยาบำรุงหัวใจก่อนดีไหม”

ฮูหยินเฒ่าเซียวเเสดงสีหน้าไม่เข้าใจ เเต่ก็ยังให้เเม่นมฟังไปเอายาบำรุงหัวใจมาให้ตัวเองเม็ดหนึ่ง

หลังจากเห็นท่านเเม่กินไปเเล้ว ทั้งสองคนก็นับว่าสบายใจขึ้น

“เพล้ง”

เมื่อเสียงของมู่เหยาเงียบลง เสียงถ้วยชาในมือของฮูหยินเฒ่าเซียวก็ร่วงหล่นลงพื้น

ถ้วยชาหล่นบนพื้นอย่างเเรงจนเเตกเป็นเสี่ยงๆ

ฮูหยินเฒ่าเซียวไม่สนใจเศษกระเบื้องบนพื้น ดวงตาของนางเเดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเศร้ากันเเน่

นางมองทั้งสองคน เเล้วจู่ๆก็หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะค่อยๆบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ารู้เเล้ว ข้ารู้เเล้วด้วยความสามารถของเขาทำไมถึงได้ตัดสินใจผิดพลาด จนรีบเร่งไปหาที่ตาย

“เยี่ยนอวิ๋นเฉิน พ่อของเจ้า ก็เป็นเเค่คนขี้โกง! ตอนนั้นวางเเผนให้ข้าแต่งงานเข้ามาในกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นอย่างปราณีตนี้ ดูเหมือนจะรักใคร่ข้า เเต่ที่จริงเเล้วต้องการเพียงอำนาจของตระกูลเซียวเท่านั้น! ไม่อย่างงั้น ทำไมข้ากับพ่อของเจ้าถึงมีลูกเเค่คนเดียว หลังจากเเต่งงานกันมาหลายสิบปี”

ดวงตาทั้งคู่ของฮูหยินเฒ่าเซียวเเดงก่ำ มองหน้าเยี่ยนสวินที่คล้ายคลึงกับคนๆนั้น นางเต็มไปด้วยความขมขื่นจนทรุดตัวลงกับพื้น

“เจ้ารู้ไหมว่า จริงๆเเล้วเจ้าควรจะมีน้องชายเเละน้องสาว เเต่พวกเขาทั้งหมดต้องตาย เพราะน้ำมือของพ่อที่ดีของเจ้า! เขาเป็นคนทำทั้งหมด!”

หัวใจของเยี่ยนสวินเหมือนถูกทุบด้วยค้อนอย่างเรง เจ็บปวดจนเขาเเทบจะหายใจไม่ทัน

มู่เหยาเดินเข้าไปก่อน เเล้วพยุงฮูหยินเฒ่าเซียวกลับไปนั่งที่เก้าอี้ กุมมือของนางไว้เเน่น “ท่านเเม่ ท่านเเม่ ท่านยังมีข้ากับอาสวิน ข้ากับอาสวินเข้าใจความเจ็บปวดของท่าน ต่อไปพวกเราจะปกป้องท่านเองดีหรือไม่”