ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 375

อาการของฮูหยินเฒ่าเซียว ทำให้ทุกคนหวาดกลัวอย่างยิ่ง

น้ำเสียงของมู่เหยาสะอื้น เมื่อสบตากับดวงตาที่ซ่อนความขมขื่นของสตรีตรงหน้า ในที่สุดน้ำตาของนางก็ไหลออกมา

“ท่านเเม่! ท่านยังมีข้ากับอาสวิน!”

นางสวมกอดฮูหยินเฒ่าเซียว เพื่อให้ท่านสงบลง

เเม้เเต่เเม่นมฟังก็เดินเข้ามาปลอบใจ เมื่อเห็นดวงตาของฮูหยินเฒ่าเซียวที่ว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา นางก็ตกใจจนให้ชิงอู้ที่เฝ้าอยู่ข้างนอกไปเชิญหมอเทวดาเลี่ยวมาทันที

“ท่านเเม่! ท่านเเม่ ท่านดูลูกสิ ลูกที่ท่านเลี้ยงดูมากับมือ ลูกจะไม่มีวันทรยศท่าน!”

เยี่ยนสวินเดินเข้าไปอย่างลนลาน คุกเข่าต่อหน้าฮูหยินเฒ่าเซียว เเละกุมมืออีกข้างของมารดาไว้เเน่น

ทั้งสองคนมองดูฮูหยินเฒ่าเซียวที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆด้วยความกังวลเเละกระสับกระส่าย เมื่อเห็นนางก้มหน้าลงไม่พูดอะไร ในใจก็ยิ่งกระวนกระวาย

“ท่านเเม่ เรื่องนี้พวกเราจะผ่านมันไปด้วยกันได้ไหม” เยี่ยนสวินอ้อนวอนราวกับจะขอชีวิต เขากลัวเหลือเกินว่าญาติเพียงคนเดียวที่เขามีจะทนรับเเรงกระตุ้นนี้ไม่ไหว

มู่เหยาก็พยักหน้าตาม ไม่ยอมปล่อยมือจากฮูหยินเฒ่าเซียว

แม้ว่าอีกฝ่ายจะพยายามสะบัดมือพวกเขาออก

พวกเขาก็ยังคงจับไว้เเน่น ไม่ยอมเเยกจากกันเเม้เเต่น้อย

“ท่านเเม่ คนที่เคยรังเเกท่าน ข้าเเละอาสวินจะช่วยท่านเอาคืนเอง ท่านค่อยๆทำใจให้สงบลงก่อนดีไหม”

มู่เหยาอ้อนวอนปลอบประโลม เพราะกลัวว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นลมไป

“ฮูหยินเฒ่า ท่านดูสิว่าพระชายาเเละท่านอ๋องก็อยู่เคียงข้างท่าน ท่านต้องทำใจให้มั่นคงไว้ เราจะได้เห็นคนผู้นั้นคุกเข่าสำนึกผิดอยู่ตรงหน้าเรา ไม่ดีหรือ”

เเม่นมฟังเดินเข้ามาร้องไห้น้ำตาไหล

ฮูหยินเฒ่าเซียวเพียงนั่งก้มหน้าลงอย่างนั้น สายตาเลื่อนลอย บ่งบอกว่าหัวใจเเตกสลายไปแล้ว หลังจากได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนเเรง

“หมอเทวดาเลี่ยวมาเเล้ว!”

ชิงอู้รีบวิ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว โดยมีหมอเทวดาเลี่ยวตามหลังมาติดๆ

หลังจากเห็นสภาพของฮูหยินเฒ่าเซียว หมอเทวดาเลี่ยวก็รู้สึกไม่ดีในใจ เเละรีบหยิบเข็มเงินออกมาจากกล่องยา

“เร็วเร็วเร็วหลีกไป ข้าจะฝังเข็มให้คลายอารมณ์ก่อน”

ถ้าโมโหจนลมออกไม่ได้ เเล้วอุดตันอยู่ที่หน้าอก ก็อันตรายมาก!

มู่เหยาทั้งสองคนรีบหลีกทางให้เเล้วมองหมอเทวดาเลี่ยวฝังเข็มด้วยความกังวล

หลังจากฝังไปไม่กี่เล่ม

ฮูหยินเฒ่าเซียวก็กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย

“รอให้อาสวินเข้ามา เเม่จะเล่าให้ฟังอย่างละเอียด เเต่เรื่องนี้ข้าตั้งใจจะปิดบังพวกเจ้ามาตลอด เพราะมัน…” ฮูหยินเฒ่าเซียวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“มันเป็นเรื่องที่น่าอับอาย อาสวินเคารพเยี่ยนอวิ๋นเฉิงมาตั้งเเต่เด็ก ข้าก็ไม่อยากให้เขามาลำบากใจเพราะเรื่องนี้ตอนโต”

มู่เหยาเข้าใจความหมายของฮูหยินเฒ่าเซียว

เพราะนางรู้นิสัยของเยี่ยนสวินดี ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง ท่านอ๋องเฒ่าฉู่ก็ใช้ประโยชน์จากฮูหยินเฒ่าเซียวจริงๆ

ในฐานะลูกชาย เขาย่อมต้องต่อสู้เพื่อเอาชนะอีกฝ่าย

ฮูหยินเฒ่าซียวไม่อยากให้เยี่ยนสวินต้องเจ็บปวด

“ท่านเเม่ พวกเราโตเเล้ว ไม่ใช่เด็กๆที่ไม่เข้าใจเหตุผล อาสวินจะเลือกอย่างไร นั่นก็คือการตัดสินใจของเขาเอง”

ฮูหยินเฒ่าเซียวชำเลืองมองมู่เหยา เเล้วพยักหน้าอย่างโล่งใจ

“เเม่นมฟัง ให้คนเตรียมอาหารเถอะ ไม่จำเป็นต้องอดข้าวอดน้ำเพื่อเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องเเบบนี้อีกเเล้ว”

เรื่องที่ซ่อนไว้ในใจ ตอนนี้ถูกเด็กสองคนนี้รู้เเล้ว

โซ่ตรวนที่หนักอึ้งในใจของฮูหยินเฒ่าเซียว ก็คลายออกเเละเบาลงทันที

เเม่นมฟังรีบยิ้มรับ “บ่าวจะรีบไปจัดการเจ้าค่ะ”