ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 49

หาใบสั่งยาและส่งให้หมอเทวดาเลี่ยว

“เป็นพิษเรื้อรังจริง ๆ ตอนคุณหนูของพวกเจ้าเป็นไข้ พวกเจ้าก็ใช้ใบสั่งยานี้หรือ?”

เมื่อหมอเทวดาเลี่ยวพูดจบ และเห็นสีหน้าของลุงหวังกับหนิงจู๋ ก็แสดงสีหน้าเป็นไปตามคาดออกมา

“ใบสั่งยานี้ต่อให้พวกเจ้าเอาไปตรวจสอบในโรงยา ก็ไม่เจอว่ามีปัญหา ถึงอย่างไรสมุนไพรสองชนิดในใบสั่งยานี้จะค่อย ๆ ปรากฏพิษหลังจากใช้หลายครั้ง ทำให้คุณหนูของเจ้าร่างกายอ่อนแอลงเรื่อย ๆ”

ได้ยินแบบนั้น

ลุงหวังกับหนิงจู๋ต่างก็มือสั่น เครียดจนพูดไม่ออกสักประโยค

สุดท้ายก็เป็นลุงหวังที่ยังจิตใจสงบ เขามองหมอเทวดาเลี่ยวอย่างกังวล และเอ่ยปากถามว่า “หมอเทวดาเลี่ยว พิษในตัวคุณหนูของข้าสามารถถอนได้หรือไม่?”

คำข้างหลัง เสียงของลุงหวังสั่นเครือมาก

กลัวจะได้ยินคำพูดซึ่งไม่ควรจะได้ยินจากปากของหมอเทวดาเลี่ยว แล้วจะรับไม่ไหว

“ผู้ดูแลหวังวางใจ ถึงแม้คุณหนูของเจ้าจะถูกพิษรุนแรง แต่ข้าพบแล้วแน่นอนว่าไม่มีทางเป็นอะไรอีก แต่สมุนไพรถอนพิษราคาแพงและหายาก เกรงว่าต้องใช้เวลาสักหน่อย”

“วันหน้าต้องให้ความสำคัญกับร่างกายของคุณหนูตระกูลมู่ หากเป็นไข้ตัวร้อนบ่อย ๆ เกรงว่าเทพเซียนก็ช่วยไม่ได้”

ได้ยินคำพูดของหมอเทวดาเลี่ยว ลุงหวังกับหนิงจู๋ก็รู้สึกวางใจ

“วันนี้ข้าพกยามาพอดี พวกเจ้าเอาไปต้มให้คุณหนูดื่มเถอะ เช้าวันพรุ่งก็ฟื้นแล้ว ช่วงนี้นางจะอ่อนแอหน่อย ทางที่ดีควรอยู่ในบ้านอย่าโดนลม หากต้องออกไปข้างนอก ก็สวมเสื้อผ้าเยอะ ๆ หน่อย อย่าได้โดนลม”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปต้มยา”

หนิงจู๋รีบถือถุงยาจากไป จะได้ให้มู่เหยาดื่มเร็ว ๆ

“เอาล่ะ ข้าตรวจเสร็จแล้ว พวกเจ้าให้ดื่มยาก็ดีขึ้นแล้ว หากมีอาการอื่น ๆ ก็ให้ชิงอิ่งชิงอู้ไปหาข้า”

หมอเทวดาเลี่ยวหยิบกล่องยา เหาะขึ้นไปบนกำแพงเรือน และหายไปในความมืด

เห็นหมอเทวดาเลี่ยววรยุทธ์ดีเช่นนี้ สายตาของลุงหวังก็มีความประหลาดใจแวบผ่าน

“ลุงหวัง ยามาแล้ว!” เสียงของหนิงจู๋ไกลเข้ามา ลุงหวังเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปรับยา และเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

ชิงอิ่งประคองมู่เหยาขึ้นทันที จะให้ป้อนยาเข้าปากมู่เหยาได้สะดวก

โชคดีดื่มยาไปเกือบหมด ชิงอิ่งก็วางมู่เหยาลงเพื่อให้นอนหลับ

“คืนนี้พวกเราจะเฝ้ายามอยู่กับหนิงจู๋ ลุงหวังไม่ต้องกังวล”

ลุงหวังมองชิงอู้แวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าด้วยความสบายใจ พลันหันหลังและออกไปจากเรือนหลัง

หนิงจู๋นั่งลงข้างเตียง ตอนนี้พอจะได้สติกลับมาบ้าง

“ใบสั่งยานี้ท่านอามู่ขอมาให้คุณหนูโดยเฉพาะ ทำไมถึง ทำไมถึงมีพิษล่ะ”

มู่เหยาขมวดคิ้วอยากปฏิเสธ แต่คนมากมายมองนางอยู่ จึงทำได้เพียงบีบจมูกและดื่มยาจนหมด

“ขอผลไม้แช่อิ่ม!”

นางรีบตะโกนบอกให้หยิบผลไม้แช่อิ่มใส่เข้าปาก

เมื่อความขมในปากจางไป จึงนั่งหลังตรงและถามว่าเกิดอะไรขึ้น

หนิงจู๋เล่าเรื่องเมื่อคืนอย่างละเอียด ตอนพูดว่าในใบสั่งยามียาพิษทำลายรากฐานของร่างกาย หนิงจู๋มองมู่เหยาอย่างกังวล กลัวนางจะเป็นทุกข์จนร่างกายทรุดลงไปอีก

มู่เหยานั่งเงียบอยู่บนเตียงนานมาก มือที่วางอยู่บนผ้าห่มกลับกำแน่น

“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า หนิงจู๋เจ้าไปเรียกลุงหวังมาคุยที่ห้องอุ่น”

เห็นแบบนั้น

ชิงอิ่งชิงอู้ก็รีบเข้าไปประคองมู่เหยาลงจากเตียง หลังจากเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าอุ่น ๆ ก็ประคองนางไปยังห้องอุ่น

เพราะมู่เหยาไม่สามารถโดนลมได้ ภายในห้องอุ่นจึงจุดถ่านไฟไว้นานแล้ว อบอุ่นไปถึงหัวใจคน

“คุณหนู”

ลุงหวังคำนับมู่เหยา เห็นสีหน้าของนางแดงกว่าเมื่อวาน ถึงรู้สึกวางใจ