ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 61

มู่เหยากระแอมและส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร”

ฮูหยินใหญ่จางโกรธมาก โดยเฉพาะน้องหญิงอย่างจังซื่อ

นึกไม่ถึงว่าจะไม่ยอมรับเรื่องนี้!

“ฮ่องเต้ ฮองเฮาเสด็จ!”

“ฉู่อ๋องมาถึงแล้ว!”

เสียงแหลมสูงของขันทีดังมาจากด้านหลังทุกคน

เหล่าสุภาพสตรีพร้อมลูกชายลูกสาวรีบคุกเข่าลงบนพื้นทันที

จังซื่อใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ไม่คิดเลยว่าฮ่องเต้จะมาถึงเร็วขนาดนี้!

เกรงว่าเรื่องนี้จะจัดการลำบากแล้ว!

ฮ่องเต้ส่งสัญญาณให้ทุกคนลุกขึ้น พร้อมกวาดสายตาไปยังจางซิ่วหรูและลู่จื้อ

“เกิดอะไรขึ้น?”

จังซื่อรีบฉวยโอกาสก่อน แต่มีคนเร็วกว่านาง

“คุณหนูตระกูลจังตกน้ำ ตอนคุณชายใหญ่ลู่ช่วยไว้ไม่ได้ระวัง จึงไปลวนลามคุณหนูตระกูลจังโดยไม่ตั้งใจ ฮูหยินผิงหยางโหวเห็นแล้วไม่อยากรับผิดชอบเพคะ”

คนพูดคือฮูหยินเฒ่าเซียว

จังซื่อรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม โดยเฉพาะรู้สึกถึงสายตาน่าเกรงขามของฝ่าบาทที่มองมาทางนาง ตกใจจนคุกเข่าลงทันที!

“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ได้คิดปัดความรับผิดชอบ เพียงแต่หม่อมฉันสงสัยว่ามีบางอย่างน่าสงสัย จึงอยากสอบถามก่อนแล้วค่อยคุยกันเพคะ”

ฝ่าบาทเลิกคิ้ว “ถามชัดเจนหรือยัง?”

“ฝ่าบาท คุณชายใหญ่ลู่เรื่องแต่งงานยังไม่ลงตัว เพราะเรื่องก่อนหน้านี้ ทำไมไม่ฉวยโอกาสในวันดีอย่างวันนี้ ทรงกำหนดการแต่งงานให้ทั้งสองตระกูลดีไหมเพคะ”

ฮองเฮาเป็นหญิงสาวในครอบครัวฝ่ายมารดาของฮูหยินเฒ่าเซียว ต้องช่วยคนของตนอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ความเลวทรามของลู่จื้อ ไม่คู่ควรกับคุณหนูตระกูลมู่จริง ๆ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะประทานงานแต่งให้เจ้าสองคน วันหน้าคุณหนูตระกูลจางก็เป็นภรรยาเอก จะได้ดูแลลู่จื้อผู้ไม่เอาแน่เอานอนคนนี้”

คำพูดของฝ่าบาท เป็นอันตัดสินแล้ว

ทำให้จังซื่อไม่มีทางไกล่เกลี่ย นางสองตามืดมน แต่ก็ทำได้เพียงฝืนตอบรับ

“ขอบคุณฝ่าบาทที่ประทานการแต่งงานให้ลูกชายหม่อมฉัน หม่อมฉันซาบซึ้งอย่างยิ่งเพคะ!”

ถึงแม้ลู่จื้อจะลังเลอยู่บ้าง แต่เผชิญหน้ากับฝ่าบาทจึงไม่กล้าคัดค้าน

ในบรรดาคนทั้งหลาย จางซิ่วหรูเป็นคนที่มีความสุขที่สุด

มู่เหยาลดตาลง ตอนรู้สึกว่ามีสายตามองมาจากบางแห่ง จึงเงยหน้ามองอีกฝ่ายทันที

หลังจากเห็นสายตาของเยี่ยนสวิน นางเบนสายตาไปทางอื่น เพื่อปิดบังความเขินอายในดวงตา

สายตาที่ชายคนนี้มองนาง ไม่บริสุทธิ์เลยจริง ๆ

ทุกคนไม่กล้าหายใจ รอให้เยี่ยนสวินพูดก่อน แล้วค่อยหัวเราะเยาะมู่เหยา

จางซิ่วหรูเห็นสีหน้าของเยี่ยนสวิน ก็คิดว่าครั้งนี้มู่เหยาจบเห่แน่

นางแกล้งทำเป็นพูดให้กำลังใจ “คุณหนูมู่ ข้าเข้าใจว่าเจ้าไม่อยากทำให้ฝ่าบาทผิดหวัง แต่ท่านไม่ควรดึงฉู่อ๋องเข้ามาพัวพัน และทำให้ฉู่อ๋องโกรธ”

“โอ้?” เยี่ยนสวินเอ่ยปากในที่สุด และหันหน้าไปมองจางซิ่วหรูด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม

“คุณหนูใหญ่จางเป็นพยาธิเมื่อไหร่กัน แม้แต่ข้าคิดอะไรก็รู้หมด”

จางซิ่วหรูชะงัก เมื่อเจอสายตาเย็นชาของชายหนุ่ม ก็กลัวจนขาอ่อนแรงและรีบคุกเข่าลงบนพื้น “ท่านอ๋อง ข้าแค่ไม่อยากให้มีคนทำลายชื่อเสียงของท่าน!”

“ความหมายของเจ้าคือ ข้าไม่คู่ควรกับคุณหนูมู่งั้นหรือ?”

คำพูดที่เอ่ยออกมากะทันหัน ทำให้ทุกคนที่กำลังรอดูเรื่องขำขันถึงกับตกตะลึง

ไม่ได้สติชั่วขณะหนึ่ง คำพูดของเยี่ยนสวินหมายความว่าอย่างไร

ระหว่างที่ทุกคนตกตะลึง เยี่ยนสวินก็เดินมาข้างหน้ามู่เหยา และก้มหน้าเล็กน้อย “อยากให้ข้าแก้แค้นให้เจ้าไหม?”

“ซี๊ด!” เสียงสูดลมหายใจเข้าดังยิ่งกว่าเดิม

ลู่จื้อยิ่งเบิกตากว้าง!

ใครบ้างไม่รู้ว่าพญายมหน้ากากเหล็กอย่างเยี่ยนสวิน เมื่อก่อนก็มีสาวงามพยายามยั่วยวนเขาอยู่ไม่น้อย

ต่อให้แสร้งทำเป็นน่าสงสารเพียงใด ก็ไม่มีใครได้รับความอ่อนโยนจากพญายมหน้ากากเหล็กคนนี้แม้แต่นิดเดียว