ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 66

เยี่ยนสวินมองท่าทางของเขา อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย “ใต้เท้าจางเมื่อก่อนชอบพูดว่าข้าเป็นคนไม่เอาไหน ไม่มีกฏเกณฑ์ ไม่มีขอบเขต แต่ตอนนี้ตระกูลจางของท่านทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ!”

“ท่าน!”

จางชิงหยวนกุมหน้าอก หายใจเเทบไม่ทัน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตระกูลจางจะประสบภัยพิบัติอย่างกระทันหันเช่นนี้!

“นี่อาจจะเป็นการใส่ร้าย ลูกชายของข้าเป็นคนระมัดระวังเสมอ ไม่เคยทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ ส่วนเรื่องวางยานั้นเป็นเรื่องภายในบ้าน ท่านอ๋องมีฐานะอะไรมาสอบสวน!”

จางชิงหยวนหรี่ตาตอบโต้ คิดในใจว่าตราบใดที่เยี่ยนสวินอิดออดพูดไม่ออก

เขาก็จะหาทางออกได้ เเล้วเรื่องวางยาจะไม่ร้ายเเรงเกินไปนัก

“ในฐานะเจ้ากรมพิธีการ ใต้เท้าจางไม่ทราบหรือว่าข้าได้ทูลขอให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรสกับคุณหนูตระกูลมู่เเล้ว”

“คุณหนูตระกูลมู่ในฐานะพระชายาของข้า อาเจียนเป็นเลือดเเละหมดสติไปต่อหน้าพระพักต์ฮ่องเต้ ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าวินาทีนั้นข้ากำลังคิดอะไรอยู่”

เยี่ยนสวินเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย ทว่าแววตาที่มองจางชิงหยวนในเเต่ละครั้งนั้น ราวกับกำลังมองคนตาย

ความรู้สึกกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกนั้น แทบจะทำให้จางชิงหยวนที่คลุกคลีอยู่ในราชสำนักมาตลอดชีวิต หวาดกลัวจนสลบไป!

เขาสามารถคาดเดาได้กระทั่งว่า

หากไม่ใช่เพราะเกรงใจฮ่องเต้ เยี่ยนสวินในตอนนี้คงไม่ได้กำลังนั่งจิบชาพูดคุยกับเขาอยู่ที่นี่

เเต่คงตรงเข้ามาเอาชีวิตเขาไปแล้ว!

“ท่านมัน! ท่านมันอวดดีไปแล้ว!”

“อวดดี?”

เยี่ยนสวินหัวเราะเบาๆ ในดวงตามีเเต่ความเย็นชา “ใต้เท้าจางพูดถูก”

จางชิงหยวนได้ยินประโยคนี้ก็โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ

ฉางชิงเห็นเหตุการณ์ ก็รีบหยิบยาหอมที่ซื้อมาตอนเเวะผ่านมาส่งให้ “ใต้เท้าจางควรทานยาเสียหน่อย ร่างกายจะได้ไม่ทรุดไปเสียก่อน”

“เพราะอย่างไรเสียลูกชายเเละลูกสะใภ้ของท่านก็ยังมาไม่ถึง”

ประโยคสุดท้ายนี้เเฝงไปด้วยความเหน็บเเนม เเต่ที่อยู่ตรงหน้านี้คือรองเเม่ทัพที่ติดตามข้างกายเยี่ยนสวิน

แม้จางชิงหยวนจะโมโหเเค่ไหน ก็ทำอะไรไม่ได้!

ได้เเต่รับยามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ลำบากท่านอ๋องที่เตรียมพร้อมมาขนาดนี้!”

เยี่ยนสวินหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง “ไม่จำเป็นต้องขอบใจข้า ข้าไม่อยากแบกรับความผิดฐานทำให้คนตายเพราะความโกรธ”

มือที่จางชิงหยวนถือยาอยู่สั่นเทิ้ม รีบกินยาเข้าไปทันที

ความอัดอั้นในอกจึงค่อยๆคลี่คลายลง ไม่ได้โกรธจนตายไปเสียก่อน!

พ่อบ้านที่ตามหลังมาก็ไม่สามารถควบคุมความกลัวในใจได้อีกต่อไป เขาคุกเข่าอยู่บนพื้นและสั่นเทิ้มขึ้นมา

“คุณชายใหญ่ขู่ลูกสาวของบ่าวว่า หากไม่ช่วยเขาออกจากรูสุนัข ก็จะตีลูกสาวของบ่าวให้ตาย บ่าวไม่มีทางเลือกจริงๆ!”

จางซิวเจิ้งยังไม่ทันได้เห็นสถานการณ์ตรงหน้าชัดๆ ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เเละกระโดดไปทันที!

“ไอ้เเก่ เเกกล้าหักหลังข้า!”

จางชิงหยวนรู้สึกว่าโลกมืดไปชั่วขณะ โชคดีที่ถูกฉางชิงกระชากคอเสื้อและยัดยาหอมเข้าไปหนึ่งเม็ด จึงไม่เป็นลมหมดสติไปจากเก้าอี้

จางชิงหยวนแทบอยากจะสลบไปเสียเอง!

ลูกชายที่เขาเลี้ยงมา เพราะมารดาเสียชีวิตตั้งเเต่เด็กๆ เขาจึงตามใจลูกชายมากเกินไป

ไม่คิดเลยว่า การตามใจนี้จะนำมาซึ่งภัยพิบัติใหญ่ในวันนี้!

“เจ้าบอกข้ามา! เจ้าทำเองอะไรลงไปบ้าง! บอกให้ชัดเจนต่อหน้าฉู่อ๋องทุกเรื่อง!”

มือของจางชิงหยวนชี้ไปที่ลูกชายด้วยความสั่นเทา ประโยคเดียวยังต้องหายใจเฮือกหลายครั้งกว่าจะพูดจบ

เห็นได้ชัดว่าเขาใกล้จะโดนทำให้โมโหจนตาย!

จางซิวเจิ้งเพิ่งจะสังเกตุเห็นว่าชายผู้ที่นั่งอยู่ตำเเหน่งหลัก เเละไม่พูดอะไรมาตลอดเลยนั้นคือใคร

ใบหน้าที่เคยอวดดีเมื่อครู่ก็ซีดเผือดลงทันที เขาสั่นสะท้านสองสามครั้ง “ไม่ ไม่ใช่ข้า ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย จริง…จริงนะ”