ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 67

แม้จะพูดเช่นนั้น เเต่ความรู้สึกผิดบนใบหน้าก็เเสดงออกมาอย่างชัดเจน

เยี่ยนสวินไม่ได้พูดอะไร เเค่รินชาเพิ่มอีกถ้วย เหลือบมองพระจันทร์กลมที่ค่อยๆลอยขึ้นนอกหน้าต่าง จากนั้นก็หันกลับมาหัวเราะ “ใต้เท้าจางไม่รังเกียจที่ข้าจะเพิ่มมื้ออาหารที่นี่ใช่หรือไม่”

มุมปากของจางชิงหยวนกระตุก เขายิ่งรู้สึกรังเกียจฉู่อ๋องผู้นี้มากยิ่งขึ้น

ตอนนี้มันเวลาไหนเเล้ว ยังคิดจะกินอีก!

ช่างเป็นคนที่ไม่รู้จักมารยาทเสียจริง!

แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่จางชิงหยวนก็ไม่กล้าละเลย เขารีบโบกมือสั่งให้คนไปเตรียมอาหาร

เยี่ยนสวินจึงยิ้มเเล้วมองจางซิวเจิ้ง “คุณชายจางหมายความว่า เรื่องที่ฮูหยินอันเป็นที่รักยิ่งของท่านทำนั้น ท่านล้วนไม่รู้เรื่องเลย?”

จางซิวเจิ้งตกตะลึง ดวงตาของเขากรอกไปมา จากนั้นก็พยักหน้าทันที “ใช่เเล้ว เรื่องที่หลิวซื่อทำข้าไม่รู้!”

ฮูหยินใหญ่จางเดิมเป็นบุตรสาวอนุภรรยาของตระกูลหลิวในตรอกหยวนเหว่ยในเมืองหลวงเเละเรื่องของจางซิวเจิ้งในตอนนั้นก็นับเป็นเรื่องราวที่น่ายกย่อง

บุตรชายคนโตของเจ้ากรมพิธีการได้มอบใจให้นาง เเละต่อต้านเสียงคัดค้านทั้งหมดเพื่อให้อนุภรรยาผู้นี้ได้เป็นนายหญิงใหญ่ เเต่ตระกูลหลิวก็เป็นตระกูลที่ไม่อาจยกระดับขึ้นมาได้ เเละหลายปีมานี้หลิวซื่อก็ได้ตัดความสัมพันธ์กับตระกูลไปนานเเล้ว

การที่นางสามารถได้รับความเชื่อใจจากทุกคนในจวนเจ้ากรมพิธีการในวันนี้ เป็นเพียงเพราะความลำเอียงที่จางซิวเจิ้งมีให้นาง

เเต่ความลำเอียงนี้ วันนี้กลับเป็นลูกศรเเหลมคม!

“ท่านได้ยินเเล้วใช่ไหม”

คำพูดที่เยี่ยนสวินเอ่ยขึ้นมาอย่างกระทันหัน ทำให้สองพ่อลูกตระกูลจางตกตะลึง เเละมองไปยังประตูโดยไม่รู้ตัว

ก็เห็นหลิวฉิงฮวนเดินออกมาด้วยขอบตาเเดงก่ำ แววตาที่มองจางซิวเจิ้งเต็มไปด้วยความผิดหวังเเละความเจ็บปวดใจ

“เรื่องราวของท่านทั้งสอง ตอนที่ข้ายังเยาว์วัยก็เคยกล่าวชื่นชม เเต่ตอนนี้ก็เป็นไปตามคำกล่าวที่ว่า เมื่อภัยมาถึงตัว ต่างคนต่างเอาตัวรอด”

คำพูดของเยี่ยนสวินเเฝงไปด้วยการเสียดสี เขารังเกียจคนที่ผลักผู้หญิงออกมาเป็นโล่กำบังที่สุด!

แม้คำพูดนี้จะพูดกับจางซิวเจิ้ง เเต่ทำให้จางชิงหยวนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

ลูกชายทำเช่นนี้ นั่นก็เพราะตัวเขาในฐานะพ่อไม่ได้สั่งสอน!

หลิวฉิงฮวนคุกเข่าอยู่ข้างกายจางซิวเจิ้ง ริมฝีปากสีเเดงสั่นเทา “จางซิวเจิ้ง ท่านเเน่ใจหรือว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ข้าทำคนเดียว”

คนข้างหลังไม่กล้าสบตานาง มองไปทางอื่นอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็เป็นเช่นนั้นเเหล่ะ ข้ายุ่งอยู่กับราชการทั้งวัน จะมีเวลาจัดการเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร!”

“เหอะ…” หลิวฉิงฮวนหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “ทำไมท่านถึงไม่กล้าสบตาข้าตอนพูดแบบนี้”

ความสัมพันธ์สามีภรรยาที่ยาวนานหลายปี นางมั่นใจว่าความรักเเละความซื่อสัตย์นั้นลึกซึ้ง

ทั้งหมดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่า หลังจากคำพูดของชายผู้นั้น!

หลิวฉิงฮวนรู้สึกกระทั่งว่า ทุกสิ่งที่นางเลือกมาในอดีตล้วนผิดพลาดไปหมด!

“เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน!”

จางชิงหยวนตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาคิดจะพูด เเต่เมื่อเขามองไป ไหนเลยจะยังมีเงาของลูกชายเขาอยู่?

คุกศาลต้าหลี่ เเม้เเต่เขาเองก็ยังหวาดกลัวสามส่วน!

ลูกชายของเขาคนนี้ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตั้งเเต่เด็ก จะไปอยู่ในที่เเบบนั้นได้อย่างไร!

“ฉู่อ๋อง! ท่านใช้อำนาจโดยพลการ!”

มือของเยี่ยนสวินสั่น ถ้วยชาที่ถืออยู่ตกลงบนพื้นเป็นเสี่ยงๆ

ฉากนี้ ทำให้ความโกรธในสมองของจางชิงหยวนหายไปในพริบตา เมื่อมองดูถ้วยชาที่เเตกกระจัดกระจายอยู่ที่เท้าของชายหนุ่ม ในใจเหลือเพียงความตกใจกลัว

เยี่ยนสวินราวกับไม่ได้ยินคำพูดนั้นของเขา ลุกขึ้นเเล้วยกเท้าขึ้นออกเเรงเล็กน้อย บดขยี้เศษกระเบื้องจนละเอียด

“ช่างไม่ทนทานต่อการตกเลย หลังจากนี้ข้าจะชดใช้ชุดน้ำชาให้ใต้เท้าจางเป็นการตอบแทน”

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเข้ามาใกล้ ทำให้จางชิงหยวนถอยหลังไปเรื่อยๆ

หมดสิ้นซึ่งความน่าเกรงขามไม่พอ ยังตกใจจนเข่าอ่อนเกือบจะล้มลง ทว่ากลับมีคนเอื้อมมือมาพยุงไว้!

เมื่อมองไป ก็เห็นบนใบหน้าของชายหนุ่มมีรอยยิ้มจางๆ “ใต้เท้าจางอายุมากเเล้ว เรื่องเเค่นี้ก็ตกใจจนยืนไม่ไหว เเล้วต่อไปจะทำอย่างไรในท้องพระโรง”